Бидон қўоки аллоҳ ки ёфтам ин оламро маҳали баъзе асрори худованд ,у мкؤнотро мавзеи вдоиъи вай ,у мусбатотро ҷойгоҳи латоифи он андари ҳақи дӯстонашу ҷавоҳиру эърозу аносиру аҷрому ашбоҳу табоиъи ҷумлаи ҳиҷоб он асроранд ,у андари маҳали тавҳиди исботи ин ҳар як ширк бошад . Пас худованди таъолии ин оламро андари маҳали ҳиҷоб бдоштаҳаст , то табоиъ ҳар як дар олами худ ба фармони вай тмأнинт ёфтаанд ва ба вуҷӯди худ аз тавҳиди ҳақ маҳҷӯб гаштау арвоҳи андари олам ба мизоҷи вай машғӯл гашта ва ба муқоринати он аз маҳали халоси худ даври монда , то асрори раббонии андари ҳақи уқули мушкил шудаасту латоифи қурби андари ҳақи арвоҳ пӯшида гашта , то одамии андари мзлаҳи ғифлат ба ҳастӣ худ маҳҷӯб гаштааст ва дар маҳали хусусият ба ҳиҷоби худ маъюб гашта ; чунон ки худованд таъолӣ гуфт : « волъсри إни алонсони лФии хуср ( 1у ۲/олъср ) » , венис гуфт : « анаи кони злўмои ҷҳўло ( ۷۲/олأоҳзоб ) » , ва расӯл гуфт , слии аллоҳи алайҳу силам : « халқи аллоҳи алхлқи фии зулмаи сами أлқии алайҳи нуро . »
بدان قوّاک اللّه که یافتم این عالم را محل بعضی اسرار خداوند، و مکؤنات را موضع ودایع وی، و مُثْبَتات را جایگاه لطایف آن اندر حق دوستانش و جواهر و اعراض و عناصر و اجرام و اشباح و طبایع جمله حجاب آن اسرارند، و اندر محل توحید اثبات این هر یک شرک باشد. پس خداوند تعالی این عالم را اندر محل حجاب بداشته است، تا طبایع هر یک در عالم خود به فرمان وی طمأنینت یافته‌اند و به وجود خود از توحید حق محجوب گشته و ارواح اندر عالم به مزاج وی مشغول گشته و به مقارنت آن از محل خلاص خود دور مانده، تا اسرار ربانی اندر حق عقول مشکل شده است و لطایف قرب اندر حق ارواح پوشیده گشته، تا آدمی اندر مظَلّهٔ غفلت به هستی خود محجوب گشته است و در محل خصوصیت به حجاب خود معیوب گشته؛ چنان‌که خداوند تعالی گفت: «والعصرِ إنَّ الْاِنسانَ لفی خُسْرٍ (۱ و ۲/العصر)»، ونیز گفت: «انّه کان ظلوماً جهولاً (۷۲/الأاحزاب)»، و رسول گفت، صلی اللّه علیه و سلم: «خَلَقَ اللّهُ الخلقَ فی ظلمةٍ ثمّ ألقی علیه نوراً.»
Пас ин ҳиҷоби вайро дар олами мизоҷаш афтодааст ба таъаллуқи табоиъи бадв ва ба тасарруфи ақли андар ӯ , то лоҷарам ба ҷаҳлии басандаи кор шудаасту мари ҳиҷоби худро аз ҳақ ба ҷони харидор шуда ; аз он чаҳ аз ҷамоли кашф бихбраст ва аз таҳқиқи сарирати раббонии маъраз , ва бар маҳал сутурон орамида , ва аз маҳали наҷоти худ рамидау буи тавҳид ношунидау ҷамоли аҳадяти нодидау завқи тавҳиди ночшидаҳ . Ба таркиб аз таҳқиқи мушоҳидаи бозмонда , ва ба ҳирси дунё аз иродати худованд руҷӯъ карда . Ва нафаси ҳайвонят бе ҳаёти раббонии мари нотиқаро мақҳур карда то ҳаракоту талабаши ҷумлаи андари насиби ҳайвоняти муқарар шудаасту ҷуз хӯрдан ва хуфтану мтобъи шаҳавот бӯдан ҳеҷ чиз надонад . Ва хдоўндъзўи ҷли мари дӯстони худро аз ин ҷумлаи эъроз Фрмўдў гуфт : « зарраами иأклўоу итмтъўои вилҳҳми алأмли ФсўФи иълмўн ( ۳/олҳҷр ) » ; аз он чаҳ султони табъи эшон сари ҳақро бар эшон бпўшидаҳ буд ва ба ҷои анояту тавфиқи андари ҳақи эшон хизлону ҳурмони омада ; то ҷумлаи мтобъи нафаси аммораи гаштанд ки ин ҳиҷоб аъзамасту манбаи сӯъу шар ; чунон ки худоӣ таъолӣ гуфт : « إни алнФси лأмораҳи болсўء ( ۵۳/иўсФ ) . »
پس این حجاب وی را در عالم مزاجش افتاده است به تعلق طبایع بدو و به تصرف عقل اندر او، تا لاجرم به جهلی بسنده کار شده است و مر حجاب خود را از حق به جان خریدار شده؛ از آن‌چه از جمال کشف بیخبر است و از تحقیق سریرت ربانی معرض، و بر محل ستوران آرمیده، و از محل نجات خود رمیده و بوی توحید ناشنیده و جمال احدیت نادیده و ذوق توحید ناچشیده. به ترکیب از تحقیق مشاهده بازمانده، و به حرص دنیا از ارادت خداوند رجوع کرده. و نفس حیوانیت بی حیات ربانی مر ناطقه را مقهور کرده تا حرکات و طلبش جمله اندر نصیب حیوانیت مقرر شده است و جز خوردن و خفتن و متابع شهوات بودن هیچ چیز نداند. و خداوندعزو جل مر دوستان خود را از این جمله اعراض فرمودو گفت: «ذَرْهُم یأکُلُوا و یتمتّعُوا وَیُلْهِهِمُ الأمَلُ فَسَوْفَ یَعْلَمُونَ (۳/الحِجْر)»؛ از آن‌چه سلطان طبع ایشان سر حق را بر ایشان بپوشیده بود و به جای عنایت و توفیق اندر حق ایشان خذلان و حرمان آمده؛ تا جمله متابع نفس اماره گشتند که این حجاب اعظم است و منبع سوء و شر؛ چنان‌که خدای تعالی گفت: «إِنَّ النَّفْسَ لَأمّارَةٌ بِالسُّوءِ (۵۳/یوسف).»
٭٭٭
٭٭٭
Акнӯн ман ибтидо кунаму мақсӯди туро андари мақомоту ҳуҷб пайдо кунам ва беоне латифи мари онрои бгстронм ,у ибороти аҳли саноеъро шарҳи даҳум ,у лухтӣ аз калом машойих бидон пайвандам ва аз ғрри ҳикоёти мари онро мададии даҳум то мурод ту барояд ва он касон ки дар ин нигаранд аз уламои зоҳир ва ғайриҳам , бидонанд ки тариқи тасаввуфро аслӣ қавӣасту фаръии мусмир ;у ҷумлаи машойих ки аз аҳл илм буданд ҷумлаи мурӣдонро бар омухтани илм боис буданд ва бар мудовимат кардан , то эшон ҳарис гирданду ҳаргизи мтобъи лаҳву ҳазл набӯдаанду тариқ лағв насупурдаанд . Аз пас он ки бисёре аз машойихи маърифату уламои эшон андари ин маъонии тасониф сохтаанд ва ба ибороти латиф аз хавотири раббонӣ бароҳин намӯда . Ва биллоҳи алъўну алтўФиқу ҳсбнои аллоҳу нъми алрФиқ .
اکنون من ابتدا کنم و مقصود تو را اندر مقامات و حجب پیدا کنم و بیانی لطیف مر آنرا بگسترانم، و عبارات اهل صنایع را شرح دهم، و لختی از کلام مشایخ بدان پیوندم و از غرر حکایات مر آن را مددی دهم تا مراد تو برآید و آن کسان که در این نگرند از علمای ظاهر و غیرهم، بدانند که طریق تصوّف را اصلی قوی است و فرعی مثمر؛ و جملهٔ مشایخ که از اهل علم بودند جملهٔ مریدان را بر آموختن علم باعث بودند و بر مداومت کردن، تا ایشان حریص گردند و هرگز متابع لهو و هزل نبوده‌اند و طریق لغو نسپرده‌اند. از پس آن که بسیاری از مشایخ معرفت و علمای ایشان اندر این معانی تصانیف ساخته‌اند و به عبارات لطیف از خواطر ربانی براهین نموده. و باللّه العونُ و التّوفیقُ و حسبُنا اللّهُ و نعمَ الرَّفیقُ.