Ва машойихи ин тариқатро , андари ин маънӣ , ҳар якеро рамзӣаст ва ман ба миқдори имкони ақоўил эшон биорам андари ин китоб , ани шоءи аллоҳ , ъзу ҷл .

و مشایخ این طریقت را، اندر این معنی، هر یکی را رمزی است و من به مقدار امکان اقاویل ایشان بیارم اندر این کتاب، ان شاء اللّه، عزّ و جلّ.

Яке аз мтأхрон гуяд : « лӣси алФқири ман халои ман алзод , إнмои алФқири ман халои ман алмрод . »

یکی از متأخران گوید: «لیسَ الفَقیرُ مَنْ خَلا مِنَ الزّادِ، إِنّما الفَقیرُ مَنْ خَلا مِنَ الْمُرادِ.»

Фақир на он буд ки дасташ аз матоъу зоди холӣ буд , фақири он буд ки табъаш аз муроди холӣ буд ; чунон ки худованди таъолии вайро молӣ диҳад , агар муроди ҳифз мол бошадаш ғанӣ буд ва агар муроди тарк мол бошад ҳам ғанӣ буд ; ки ҳар ду тасарруфаст андари малики ғайр ,у фақри тарки тасарруф буд .

فقیر نه آن بود که دستش از متاع و زاد خالی بود، فقیر آن بود که طبعش از مراد خالی بود؛ چنان‌که خداوند تعالی وی را مالی دهد، اگر مراد حفظ مال باشدش غنی بود و اگر مراد ترک مال باشد هم غنی بود؛ که هر دو تصرف است اندر ملک غیر، و فقر ترک تصرف بود.

Яҳёи бен маоз гуяд , разии аллоҳи анҳу : « алломаи алФқри хавфи алФқр . »

یحیی بن مُعاذ گوید، رضی اللّه عنه: «عَلامَةُ الفَقْرِ خوفُ الْفَقْرِ.»

Аломати сиҳҳати фақр онаст ки бандаи андари камоли вилояту қиёми мшоҳдту фанои сифат , май тарсад аз заволу қатъият . Пас ба камол он расед ки аз қатъият битарсад .

علامت صحت فقر آن است که بنده اندر کمال ولایت و قیام مشاهدت و فنای صفت، می‌ترسد از زوال و قطعیت. پس به کمال آن رسید که از قطعیت بترسد.

Рӯем гуяд , раҳмаи аллоҳи алайҳ : « ман наъти алФқири ҳифзи сирау сёнаҳ нафсау أдоءи Фроӣзаҳ . »

رُوَیم گوید، رحمة اللّه علیه: «مِنْ نَعْتِ الفَقیرِ حِفْظُ سِرِّه و صیانَةُ نَفْسِه و أداءُ فَرائِضِهِ.»

Он ки сараш аз ағроз маҳфӯз бошаду таниш аз офоти масӯну аҳкоми фароиз бар ваии ҷорӣ ; чунон ки он чаҳ бар асрор гузарад изҳорро машғӯл нигараданд , ва он чаҳ бар изҳор гузарад асрорро машғӯл нигараданду ғалабаи он аз гузоради амри бозндорд ва ин аломати азолти башарият буд ки кули бандаи мувофиқ ҳақ гардад , ва ин ҳам ба ҳақ гардад .

آن که سرش از اغراض محفوظ باشد و تنش از آفات مصون و احکام فرایض بر وی جاری؛ چنان‌که آن‌چه بر اسرار گذرد اظهار را مشغول نگرداند، و آن‌چه بر اظهار گذرد اسرار را مشغول نگرداند و غلبهٔ آن از گزارد امر بازندارد و این علامت ازالت بشریت بود که کل بنده موافق حق گردد، و این هم به حق گردد.

Башар ҳоФӣ гуяд , раҳмаи аллоҳи алайҳ : « أФзли алмқомоти إътқоди алсбри алии алФқри إлии алқбр . »

بشر حافی گوید، رحمة اللّه علیه: «أَفضلُ المقاماتِ إعتقادُ الصَّبْرِ عَلی الفَقْرِ إلی القَبْرِ.»

Эътиқод кардан бар мудовимати сабр бар дарвешӣ , ва ин сабр кардану эътиқод кардан аз ҷумлаи мақомоти банда буду фақри фанои мақомот буд . Пас эътиқоди сабр бар фақр , аломати руяти офати аъмол буду самти фанои авсоф ; аммо маънии зоҳири ин қавли тафзил фақраст бар Ганау эътиқод кардан ки ҳаргиз рӯй нгрдонм аз тариқи фақр .

اعتقاد کردن بر مداومت صبر بر درویشی، و این صبر کردن و اعتقاد کردن از جمله مقامات بنده بود و فقر فنای مقامات بود. پس اعتقاد صبر بر فقر، علامت رؤیت آفت اعمال بود و سِمَت فنای اوصاف؛ اما معنی ظاهر این قول تفضیل فقر است بر غنا و اعتقاد کردن که هرگز روی نگردانم از طریق فقر.

Шблӣ гуяд , раҳмаи аллоҳи алайҳ : « алФқири лоистғнии бшиءи дуни аллоҳ . »

شبلی گوید، رحمة اللّه علیه: «الفقیرُ لایَسْتَغْنی بشیءٍ دونَ اللّه.»

Дарвеши дуни ҳақ ба ҳеҷ ороми наёбад ; аз он чаҳ ҷузи ваии мурод ва комашон набошад . Ва зоҳири лафз онаст ки ҷузи бадв тавонгарӣ наёбӣ , чун ӯро ёфтӣ тавонгар шудӣ . Пас ҳастӣ ту дун вайаст ; чун тавонгарӣ ба дун вай наёбӣ , ту ҳиҷоби тавонгарӣ гаштӣ ва чун ту аз роҳ бархезӣ , тавонгар ки бошад ? ва ин маънии сахти ғомз ва латифаст ба наздики аҳли ин маънӣу ҳақиқати маънии ин он буд ки : « алФқри лоистғнии анҳу . » яъне фақри он буд ки ҳаргизи мари онро Гана набошад .

درویش دون حق به هیچ آرام نیابد؛ از آن‌چه جز وی مراد و کامشان نباشد. و ظاهر لفظ آن است که جز بدو توانگری نیابی، چون او را یافتی توانگر شدی. پس هستی تو دون وی است؛ چون توانگری به دون وی نیابی، تو حجاب توانگری گشتی و چون تو از راه برخیزی، توانگر که باشد؟ و این معنی سخت غامض و لطیف است به نزدیک اهل این معنی و حقیقت معنی این آن بود که: «اَلْفقرُ لایُسْتغنَی عنه.» یعنی فقر آن بود که هرگز مر آن را غنا نباشد.

Ва ин он маънӣаст ки он пер гуфт - разии аллоҳи анҳу - ки : « андӯҳи мо абадӣаст . На ҳаргизи ҳиммати мо мақсӯдро биёбад ва на куллият мо нест гардад андари дунёу охират » ; аз он чаҳ ёфтан чизеро мҷонст бояду ваии ҷинс на ,у эъроз аз ҳадиси вайро ғифлат бояду дарвеш , ғофил на . Пас гирифторӣ Эйаст фитодаи ҳамешагӣ ,у роҳии пеши омадаи мушкил ва он дӯстӣаст бо он ки касро ба дидори ваии роҳ нау висоли вай аз ҷинс , мақдӯри халқ на ва бар фанои тбдли сӯрат на ва бар бақои тағайюри раво на . Ҳаргизи фонӣ боқӣ шавад то васлат буд ва ё боқӣ фонӣ шавад то қурбат буд ? кори дӯстони вай аз сар ба сар . Тасаллии дилро иборатии музахрафи сохтау ороми ҷонро мақомоту манозилу тариқи ҳувайдои гардонида . Ибораташон аз худ ба худ , мақомоташон аз ҷинс ба ҷинсу ҳақи таъолии муназзаҳ аз авсофу аҳволи халқ .

و این آن معنی است که آن پیر گفت -رَضِيَ اللّهُ عنه- که: «اندوه ما ابدی است. نه هرگز همّت ما مقصود را بیابد و نه کلّیت ما نیست گردد اندر دنیا و آخرت»؛ از آن‌چه یافتن چیزی را مجانست باید و وی جنس نه، و اعراض از حدیث وی را غفلت باید و درویش، غافل نه. پس گرفتاری ای است فتاده همیشگی، و راهی پیش آمده مشکل و آن دوستی است با آن که کس را به دیدار وی راه نه و وصال وی از جنس، مقدور خلق نه و بر فنا تبدّل صورت نه و بر بقا تغیّر روا نه. هرگز فانی باقی شود تا وصلت بود و یا باقی فانی شود تا قربت بود؟ کار دوستان وی از سر به سر. تسلّی دل را عبارتی مزخرف ساخته و آرام جان را مقامات و منازل و طریق هویدا گردانیده. عبارتشان از خود به خود، مقاماتشان از جنس به جنس و حق تعالی منزّه از اوصاف و احوال خلق.

Ва Абулҳасани нурии раҳмаи аллоҳ алайҳ гуяд : « наъти алФқир алскўн ъанд алъдм ва албзл ъанд алўҷўд . »

و ابوالحسن نوری رحمة اللّه علیه گوید: «نَعْتُ الْفقیرِ السّکونُ عندَ العَدَمِ و الْبَذْلُ عندَ الوُجُودِ.»

Чун наёбанд , хомӯш бошанд ва чун биёбанд , дайгариро бидон аввалитар аз худ донанд ва базл кунанд . Пас онро ки муроди луқма Эй бошад , чун аз муроди бозмонд , дилаши сокин буд ва чун он луқма падедор ояд , онро ки аввалитар аз худ донад бидон , онро бадв диҳад . Ва андари ин қавли ду маънӣаст : сукӯнаш дар ҳоли адами ризо буду базлаш дар ҳоли вуҷӯди муҳаббат ; аз он чаҳ розии қобили халъат буду андари халъати нишони қурбат буду муҳаббати тораки халъат буд ки андари халъати нишони фурқат буд . Сукӯнаши андари адам , интизори вуҷӯд буд ва чун мавҷӯди гашт , он вуҷӯди ғайри вай буду вайро бо ғайр ором набӯд , ба тарк он бигуфт . Ва ин маънии қавли шайхи алмшоихи Абулқосими алҷниди бен Муҳамад - разии аллоҳи анҳу -аст : « алФқри халқи алқлби ани алأшкол . » чун дил аз андешаи шакли холӣ буду шакли мавҷӯд , ба ҷуз андохтан он чаҳ рӯй буд ?

چون نیابند، خاموش باشند و چون بیابند، دیگری را بدان اولی‌تر از خود دانند و بذل کنند. پس آن را که مراد لقمه‌ای باشد، چون از مراد بازماند، دلش ساکن بود و چون آن لقمه پدیدار آید، آن را که اولی‌تر از خود داند بدان، آن را بدو دهد. و اندر این قول دو معنی است: سکونش در حال عدم رضا بود و بذلش در حال وجود محبّت؛ از آن‌چه راضی قابل خلعت بود و اندر خلعت نشان قربت بود و محبّت تارک خلعت بود که اندر خلعت نشان فرقت بود. سکونش اندر عدم، انتظار وجود بود و چون موجود گشت، آن وجود غیر وی بود و وی را با غیر آرام نبود، به ترکِ آن بگفت. و این معنی قول شیخ المشایخ ابوالقاسم الجنید بن محمّد -رَضِيَ اللّهُ عَنه- است: «الفَقْرُ خُلُقُ القَلْبِ عَنِ الأشْکالِ.» چون دل از اندیشهٔ شکل خالی بود و شکل موجود، به‌جز انداختن آن چه روی بود؟

Шблӣ гуяд , раҳмаи аллоҳи алайҳ : « алФқри баҳри алблоءи вблоءаҳи каллаи ъз . »

شبلی گوید، رحمة الله علیه: «اَلْفَقرُ بحرُ البَلاءِ وَبَلاءُهُ کلُّهُ عِزٌّ.»

Дарвешӣ дарёӣ балост ва балоҳои ваии ҷумла ъзаст . Ъзи насиб ғайраст , мубтало дар айн балост ; вайро аз ъз чаҳ хабар ? то онгоҳ ки аз бало ба мебелӣ нигарад , онгоҳи Балоши бҷмлаҳ ъз гардаду ъзши ҷумлаи вақту вақташи ҷумлаи муҳаббату муҳаббаташи ҷумлаи мшоҳдт ; то димоғи маҳал дидор шавад аз ғалабаи хаёл ; то бедида , бинанда гардад ва бегӯш шунаванда . Ва баси азизи банда Эй бошад ки бори балоӣ дӯст кашад ; ки балои ъз бар ҳақиқатасту нъмои зл бар ҳақиқат ; аз он чаҳ ъзи он буд ки бандаро ба ҳақ ҳозир кунаду зли он ки ғоиб кунад . Ва балои фақри нишон ҳузурасту роҳати Ганаи нишон ғайбатаст . Пас ҳозир ба ҳақ азиз бошаду ғоиб аз ҳақи залил . Ин маъниро ки балои он мшоҳдтасту идбораши инс , таъаллуқ ба ҳар сифат аз он ки бошад ғанимат буд .

درویشی دریای بلاست و بلاهای وی جمله عزّ است. عزّ نصیب غیر است، مبتلا در عین بلاست؛ وی را از عزّ چه خبر؟ تا آنگاه که از بلا به مُبلی نگرد، آنگاه بلاش بجمله عزّ گردد و عزّش جمله وقت و وقتش جمله محبّت و محبّتش جمله مشاهدت؛ تا دِماغ محلّ دیدار شود از غلبهٔ خیال؛ تا بی دیده، بیننده گردد و بی گوش شنونده. و بس عزیز بنده‌ای باشد که بار بلای دوست کشد؛ که بلا عزّ بر حقیقت است و نَعما ذُلّ بر حقیقت؛ از آن‌چه عزّ آن بود که بنده را به حق حاضر کند و ذلّ آن که غایب کند. و بلای فقر نشان حضور است و راحت غنا نشان غیبت است. پس حاضر به حق عزیز باشد و غایب از حق ذلیل. این معنی را که بلای آن مشاهدت است و ادبارش انس، تعلّق به هر صفت از آن که باشد غنیمت بود.

Ҷунайд гуяд , раҳмаи аллоҳи алайҳ : « ё мъшри алФқроء , إнкми търФўни биллоҳу ткрмўни ллаҳ , Фонзрўои Киеви ткўнўни маъаи аллоҳи إзои хилватам ба . »

جنید گوید، رحمة اللّه علیه: «یا مَعْشَرَ الفُقَراء، إنّکم تُعرَفُونَ باللّه و تُکْرَمُونَ لِلّهِ، فَانْظُروا کیف تَکُونُونَ مَعَ اللّهِ إذا خَلَوْتُم بِهِ.»

эй шумо ки дрўишонид , шуморо ба худованд шумо шиносанд ва аз барои вайро каромат кунанд . Бингаред то андари халаъ бо вай чигуна мебошед ; яъне чун халқи шуморо дарвеш хонанд , ҳақи шуморо бгзорднд , шумо ҳақи тариқати дарвешӣ чигуна хоҳед гузорад ? ва агар халқи шуморо ба номӣ дигар хонанд ба хилофи даъвии шумо , он аз эшон мубинед ки шумо низ инсофи даъвӣ хеш менадаед ; ки бози пастар аз он касе набӯд ки халқаш аз он ӯ донанд ва ӯ аз он ӯ набошаду хунаки он касе ки халқаш аз он ӯ донанд ва ӯ аз он ӯ буд ва азизтар он ки халқ ӯро на аз он ҳақ донанд ва ӯ аз он ҳақ буд . Мисли он ки халқаш аз он ӯ донанд ва ӯ на аз он ӯ бошад чун яке буд ки даъвӣ табибӣ кунаду беморонро алоҷ кунад ва чун худ бемор шавад табиби дигараш бояд . Ва мисли он ки халқаш аз он ҳақ донанд ва ӯ аз он ҳақ бошад , чун яке буд ки даъвӣ табибӣ кунаду беморонро алоҷ кунад ва чун худ бемор шавад , доруии худ низ донад кардан . Ва мисли он ки халқаш на аз он ҳақ донанд ва ӯ аз он ҳақ буд , чун яке буд ки табиб бошаду халқро бидон илм на ,у вай аз машғӯлии халқ , фориғ ва худро ба ғизоҳои мувофиқ ва шарбатҳои некӯ ва муфарраҳҳои созгор ва ҳавоҳои муътадил некӯ медорад то бемор нагардад ,у чашми халқ аз ҷумлаи аҳвол ӯ Фрўдўхтаҳ бошад .

ای شما که درویشانید، شما را به خداوند شما شناسند و از برای وی را کرامت کنند. بنگرید تا اندر خلأ با وی چگونه می‌باشید؛ یعنی چون خلق شما را درویش خوانند، حقّ شما را بگزاردند، شما حقّ طریقت درویشی چگونه خواهید گزارد؟ و اگر خلق شما را به نامی دیگر خوانند به خلاف دعوی شما، آن از ایشان مبینید که شما نیز انصاف دعوی خویش می‌ندهید؛ که باز پس تر از آن کسی نبود که خلقش از آنِ او دانند و او از آن او نباشد و خنک آن کسی که خلقش از آن او دانند و او از آن او بود و عزیزتر آن که خلق او را نه از آن حق دانند و او از آن حق بود. مَثَل آن که خلقش از آن او دانند و او نه از آن او باشد چون یکی بود که دعوی طبیبی کند و بیماران را علاج کند و چون خود بیمار شود طبیب دیگرش باید. و مَثَل آن که خلقش از آنِ حق دانند و او از آنِ حق باشد، چون یکی بود که دعوی طبیبی کند و بیماران را علاج کند و چون خود بیمار شود، داروی خود نیز داند کردن. و مَثَل آن که خلقش نه از آنِ حق دانند و او از آنِ حق بود، چون یکی بود که طبیب باشد و خلق را بدان علم نه، و وی از مشغولی خلق، فارغ و خود را به غذاهای موافق و شربتهای نیکو و مفرحهای سازگار و هواهای معتدل نیکو می‌دارد تا بیمار نگردد، و چشم خلق از جمله احوال او فرودوخته باشد.

Ва баъзе аз мтأхрон гуфтаанд : « алФқри адами блоўҷўд . »

و بعضی از متأخران گفته‌اند: «الفَقْرُ عدمٌ بِلاوُجود.»

Ва иборат аз ин қавл мунқатиъаст ; азиро ки маъдӯм шийъ набошаду иборати ҷуз аз шийъ натавон кард . Пас ин ҷои чунин сӯрат буд ки фақри ҳеҷ чизе набӯд ,у ибороту иҷтимои ҷумлаи авлиёии худои таъолӣ бар аслӣ набошад ки андари айни худ фонӣ ва маъдӯм бошад . Ва ин ҷо аз ин иборот , неи адам айн хоҳанд , ки адам офат хоҳанд аз айну кули авсофи одамии офат буд ва чун офат нафй шавад , он фаноӣ сифат бошаду фанои сифат , олат расӣдан ва норасӣдан аз пеш эшон баргирад ; мари эшонро адами равиши нафии айни намояду андари он ҳалок гирданд .

و عبارت از این قول منقطع است؛ ازیرا که معدوم شیء نباشد و عبارت جز از شیء نتوان کرد. پس این‌جا چنین صورت بود که فقر هیچ چیزی نبود، و عبارات و اجتماع جملهٔ اولیای خدای تعالی بر اصلی نباشد که اندر عین خود فانی و معدوم باشد. و این‌جا از این عبارات، نی عدمِ عین خواهند، که عدمِ آفت خواهند از عین و کلّ اوصاف آدمی آفت بود و چون آفت نفی شود، آن فنای صفت باشد و فنای صفت، آلت رسیدن و نارسیدن از پیش ایشان برگیرد؛ مر ایشان را عدم روش نفی عین نماید و اندر آن هلاک گردند.

Ва ман гуруҳе дидам аз мутакаллимон ки сӯрати ин маълум накарда буданд ва бар ин механдиданд ки : « ин сухан маъқӯл нест . » ва гуруҳе дидам аз муддаӣон ки номаъқӯли чизеро эътиқод карда буданду асли қисса маълумашон набӯд ва мегуфтанд ки : « фақри адами бало вуҷӯдаст . » ва ҳар ду гуруҳ бар хато буданд . Яке аз эшон ба ҷаҳли мари ҳақро мункир шуду дайгарии ҷаҳлро ҳоли сохт ва бидон падедор омад .

و من گروهی دیدم از متکلمان که صورت این معلوم نکرده بودند و بر این می‌خندیدند که: «این سخن معقول نیست.» و گروهی دیدم از مدعیان که نامعقول چیزی را اعتقاد کرده بودند و اصل قصه معلومشان نبود و می‌گفتند که: «فقر عدم بلا وجود است.» و هر دو گروه بر خطا بودند. یکی از ایشان به جهل مر حق را منکر شد و دیگری جهل را حال ساخت و بدان پدیدار آمد.

Ва муроди адаму фанои андари ибороти ин тайифа , брсидни олати мазмум буду сифатии носутӯдаи андари талаби сифатии Маҳмӯд , на адами маънӣ ба вуҷӯди олати талаб .

و مراد عدم و فنا اندر عبارات این طایفه، برسیدن آلت مذموم بود و صفتی ناستوده اندر طلب صفتی محمود، نه عدم معنی به وجود آلت طلب.

Ва фии алҷмлаҳи дарвеш дар кули маъонии фақр ориятасту андари кули асбоби асли бегона ; аммо гузаргоҳи асрор раббонӣаст . То умӯри ваии мктсби вай буд , феълро нисбати бадв буду маъониро азоФти бадв ва чун умӯри вай аз банди касб раҳо шуд , нисбати феъл аз ӯ мунқатиъ буд . Онгоҳи он чаҳ бар вай гузарад , ӯ роҳи он чиз бошад , на роҳбари он ; пас ҳеҷ чизро ба худ накушуд ва аз худ дафъ накунад . Ҳама аз он ғайраст он чаҳ бар вай нишон кунад .

و فی الجمله درویش در کلّ معانی فقر عاریت است و اندر کلّ اسباب اصل بیگانه؛ اما گذرگاه اسرار ربّانی است. تا امور وی مکتسب وی بود، فعل را نسبت بدو بود و معانی را اضافت بدو و چون امور وی از بند کسب رها شد، نسبت فعل از او منقطع بود. آنگاه آن‌چه بر وی گذرد، او راه آن چیز باشد، نه راهبر آن؛ پس هیچ چیز را به خود نکشد و از خود دفع نکند. همه از آنِ غیر است آن‌چه بر وی نشان کند.

Ва дидам гуруҳеро аз муддаӣони арбоби аллсон ки нафии камолашон аз идроки ин қисса , май нафй вуҷӯд намӯд , ва ин худ сахт азизаст . Ва дидам ки нафии муродашон аз ҳақиқати фақр май нафй сифат намӯд андари айни фақр . Ва дидам ки нафии талаби ҳақу ҳақиқатро май фақр ва сФўт хонанд ва дидам ки исботи ҳавоашон май нафй кул намӯд ва ҳар касе андари дрҷтӣ аз ҳуҷби фақри андар монда буданд ; аз он чаҳ пиндори ин ҳадиси мардро аломати камоли вилоят буду буи ва наҳиммат ин ҳадиси ғояи алғоёт . Ба айни ин тўлокрдни маҳал камоласт .

و دیدم گروهی را از مدعیان ارباب اللسان که نفی کمالشان از ادراک این قصه، می نفی وجود نمود، و این خود سخت عزیز است. و دیدم که نفی مرادشان از حقیقت فقر می نفی صفت نمود اندر عین فقر. و دیدم که نفی طلب حق و حقیقت را می فقر و صفوت خوانند و دیدم که اثبات هواشان می نفی کل نمود و هر کسی اندر درجتی از حجب فقر اندر مانده بودند؛ از آن‌چه پندار این حدیث مرد را علامت کمال ولایت بود و بوی و نهمت این حدیث غایة الغایات. به عین این تولاکردن محل کمال است.

Пас толиби ин қиссаро чора нест аз роҳи эшон рафтану мақомоташони супурдану иборати эшон бдонстн , то омӣ набошад андари маҳали хусусият ; ки авоми усӯл аз усӯли маъраз буду авоми фурӯъ аз фурӯъ . Мсиб касе ки аз фурӯъи бозмонд ; ки ба усӯлаши нисбатӣ буд . Чун аз усӯли бозмонд ба ҳеҷ ҷояш нисбат намонад ва ин ҷумлаи онро гуфтам то роҳи ин маъонӣ биспурӣ ва ба риояти ҳақи он машғӯлӣ бошӣ .

پس طالب این قصه را چاره نیست از راه ایشان رفتن و مقاماتشان سپَردن و عبارت ایشان بدانستن، تا عامّی نباشد اندر محل خصوصیت؛ که عوامّ اصول از اصول معرض بود و عوامّ فروع از فروع. مصیب کسی که از فروع بازماند؛ که به اصولش نسبتی بود. چون از اصول بازماند به هیچ جایش نسبت نماند و این جمله آن را گفتم تا راه این معانی بسپَری و به رعایت حقّ آن مشغولی باشی.

Акнӯн ман тарафӣ аз аҳли ин тайифаи андари боби тасаввуф пайдо кунам . Онгоҳи асомӣ алрҷол биорам . Онгоҳи аҳкоми ҳақоиқи маорифу шароеъ баён кунам . Онгоҳи ихтилофи мазоҳиби машойих мутасаввифа биорам . Онгоҳи одобу румузу мақомоташон , ба миқдори имкон , шарҳи даҳум то бар туу хонандагон , ҳақиқати ин кашф гардад . Ва биллоҳи алтўФиқ .

اکنون من طرفی از اهل این طایفه اندر باب تصوّف پیدا کنم. آنگاه اسامی الرجال بیارم. آنگاه احکام حقایق معارف و شرایع بیان کنم. آنگاه اختلاف مذاهب مشایخ متصوّفه بیارم. آنگاه آداب و رموز و مقاماتشان، به مقدار امکان، شرح دهم تا بر تو و خوانندگان، حقیقت این کشف گردد. و باللّه التوفیق.