Бидон ки лбси мураққаъаи шиор мутасаввифааст ,у лбси мураққаъот суннатаст ; аз он ҷо ки расӯли алайҳ ассалом фармуд : « алайкуми блбоси алсўФи тҷдўни ҳлоўаҳи алإимони фии қлўбкм . » ва низ яке аз саҳоба гуяд , разии аллоҳи анҳу : « кон алнабӣ слии аллоҳи алайҳу силами илбси алсўФу иркби алҳмор . » ва низ расӯли слии аллоҳи алайҳу силами мари Оишаро гуфт , разии аллоҳи анҳо : « лотзиъии алсўб ҳатто трқъиаҳ . » гуфт : « бар шумо бодо ба ҷомаи пашмин то ҳаловат имон биёбед . » ва ривоят карданд ки : « ваии алайҳи ассаломи ҷомаи пашмин пӯшед ва бар хар нишаст . » ва низ гуфт Оишаро разии аллоҳи анҳо ки : « ҷомаро зойеъ макун то рқъаҳ яъне пайвандҳо бар он нагузорӣ . »

بدان که لبس مرقعه شعار متصوّفه است، و لبس مرقعات سنت است؛ از آن‌جا که رسول علیه السّلام فرمود: «علیکُم بلباسِ الصِّوفِ تَجِدونَ حَلاوَةَ الإیمانِ فی قُلوبِکم.» و نیز یکی از صحابه گوید، رضی اللّه عنه: «کان النّبیُّ صلّی اللّه علیه و سلم یلبسُ الصّوفَ و یرکَبُ الْحِمارَ.» و نیز رسول صلی اللّه علیه و سلم مر عایشه را گفت، رضی اللّه عنها: «لاتَضَیِّعِی الثَّوْبَ حتّی تُرَقِّعیه.» گفت: «بر شما بادا به جامهٔ پشمین تا حلاوت ایمان بیابید.» و روایت کردند که: «وی علیه السّلام جامهٔ پشمین پوشید و بر خر نشست.» و نیز گفت عایشه را رضی اللّه عنها که: «جامه را ضایع مکن تا رقعه یعنی پیوندها بر آن نگذاری.»

Ва аз умри хитоби разии аллоҳ анҳу меояд ки ваии мураққаъа Эй дошт , сӣ пайванд бар он гузошта .

و از عمر خطاب رضی اللّه عنه می‌آید که وی مرقعه‌ای داشت، سی پیوند بر آن گذاشته.

Ва ҳам аз умр хитоб меояд разии аллоҳи анҳу ки гуфт : « беҳтарини ҷомаҳо он буд ки мӣўнти он камтар буд . »

و هم از عمر خطاب می‌آید رضی اللّه عنه که گفت: «بهترین جامه‌ها آن بود که مئونت آن کمتر بود.»

Ва аз амӣралмуъминӣни алии разии аллоҳ анҳу меояд ки пероҳанӣ дошт ки остини он бо ангушт ӯ баробар буд , ва агар вақте пероҳании дарозтар будӣ сари остини он фурӯ даридӣ .

و از امیرالمؤمنین علی رضی اللّه عنه می‌آید که پیراهنی داشت که آستین آن با انگشت او برابر بود، و اگر وقتی پیراهنی درازتر بودی سر آستین آن فرو دریدی.

Ва низ расӯлро слии аллоҳи алайҳ фармон омад ба тақсири ҷома ; комаи қоли аллоҳ , таъолӣ : « всёбки Фтҳр ( ۴/олмдср ) , эй Фқср . »

و نیز رسول را صلی اللّه علیه فرمان آمد به تقصیر جامه؛ کما قال اللّه، تعالی: «وَثِیابَکَ فَطَهِّرْ (۴/المدثر)، ای فقصّرْ.»

Ҳасан басарӣ гуяд , раҳмаи аллоҳи алайҳ : « ҳафтод ёри бадариро бидидам . Ҳамаро ҷомаи пашмин буд . »

حسن بصری گوید، رحمة اللّه علیه: «هفتاد یار بدری را بدیدم. همه را جامه پشمین بود.»

Ва садиқи Акбари разии аллоҳи анҳу андари ҳоли таҷреди ҷомаи суфи пӯшед .

و صدیق اکبر رضی اللّه عنه اندر حال تجرید جامهٔ صوف پوشید.

Ва ҳасани басарии раҳма аллоҳ гуяд ки : « салмонро бидидам гилӣмӣ бо рқъаҳҳои бисёр пӯшида . »

و حسن بصری رحمه اللّه گوید که: «سلمان را بدیدم گلیمی با رقعه‌های بسیار پوشیده.»

Ва аз ъмрбни хитобу алии бен абии толиби ризвони аллоҳи ъалиҳумо ва аз ҳирами бен ҳёни разии аллоҳи анҳу ривояти оранд ки эшон мари Увайси қарниро бидиданд бо ҷомаҳои пашмин бо рқъаҳҳо бар он гузошта .

و از عمربن خطاب و علی بن ابی طالب رضوان اللّه علیهما و از هَرِم بن حیان رضی اللّه عنه روایت آرند که ایشان مر اویس قرنی را بدیدند با جامه‌های پشمین با رقعه‌ها بر آن گذاشته.

Ва ҳасани басарӣу молики бен динору Сафёни саврии рҳмҳми аллоҳи ҷумлаи соҳиби мураққаъа суф буданд .

و حسن بصری و مالک بن دینار و سفیان ثوری رحمهم اللّه جمله صاحب مرقعهٔ صوف بودند.

Ва аз эмоми аъзами Абӯҳанифаи разии аллоҳи анҳу ривояти оранд ва ин андари китоби таърихи алмшоих ки Муҳамади бен алӣ тирмизӣ кардааст мактубаст ки вай дар аввали суфи пӯшедӣу қасд азлат кардӣ то пайғамбарро алайҳи ассалом ба хоб дид ки : « туро андари миёни халқ май бояд буд ; аз он чаҳ сабаби эҳёии суннати ман туе . » онгоҳи даст аз азлати бдошту ҳаргизи ҷомае нпўшидӣ ки онро қӣматӣ будӣу Довӯди тоиро рҳмҳоллаҳи алайҳи лбс суф фармуд ва ӯ яке аз муҳаққиқони мутасаввифа буд .

و از امام اعظم ابوحنیفه رضی اللّه عنه روایت آرند و این اندر کتاب تاریخ المشایخ که محمد بن علی ترمذی کرده است مکتوب است که وی در اول صوف پوشیدی و قصد عزلت کردی تا پیغمبر را علیه السّلام به خواب دید که: «تو را اندر میان خلق می‌باید بود؛ از آن‌چه سبب احیای سنت من تویی.» آنگاه دست از عزلت بداشت و هرگز جامه‌ای نپوشیدی که آن را قیمتی بودی و داود طایی را رحمةاللّه علیه لبس صوف فرمود و او یکی از محققان متصوّفه بود.

Ва иброҳӣми адҳам ба наздик Абӯҳанифа омад рҳмҳмои аллоҳ бо мураққаъае аз суф . Асҳоб , вайро ба чашм тасғир нагиристанд . БўҳниФаҳ гуфт : « сидно , иброҳӣми адҳам . » асҳоб гуфтанд : « бар забони эмоми мусулмонон ҳазл наравад . Ваии ин сиёдат ба чаҳ ёфт ? » гуфт : « ба хизмати бардавом ; ки вай ба хизмати худованд машғӯл шуд ва мо ба хизмати танҳои худ , то ваии Сайиди мо гашт . »

و ابراهیم ادهم به نزدیک ابوحنیفه آمد رحمهما اللّه با مرقعه‌ای از صوف. اصحاب، وی را به چشم تصغیر نگریستند. بوحنیفه گفت: «سیدنا، ابراهیم ادهم.» اصحاب گفتند: «بر زبان امام مسلمانان هزل نرود. وی این سیادت به چه یافت؟» گفت: «به خدمت بردوام؛ که وی به خدمت خداوند مشغول شد و ما به خدمت تنهای خود، تا وی سید ما گشت.»

Ва агар акнӯн баъзе аз аҳли замонаро муроди андари лбси мураққаъоту хрқ , ҷоҳу ҷамол халқаст ва ё ба дили мувофиқ зоҳир нестанд раво бошад ; ки андари лашкари мубориз яке бошад ва дар ҷумлаи тавоифи муҳаққиқ андак бошад ; аммо ҷумларо нисбат бадишон кунанд , ҳаргоҳ ки ба як чизашон бо эшон ммослт буд аз аҳком ; лқўлаҳ , алайҳи ассалом : « ман ташаббуҳи бқўм Фҳў манеҳам . » ҳарки ба қавмӣ тавалло кунад ба кирдорӣ кунад ва ба эътиқодӣ ; аммо гуруҳеро чашм бар расму зоҳири мъомлт эшон афтоду гуруҳеро бар сар ва бар сафои ботин эшон афтод .

و اگر اکنون بعضی از اهل زمانه را مراد اندر لبس مرقعات و خرق، جاه و جمال خلق است و یا به دل موافق ظاهر نیستند روا باشد؛ که اندر لشکر مبارز یکی باشد و در جملهٔ طوایف محقق اندک باشد؛ اما جمله را نسبت بدیشان کنند، هرگاه که به یک چیزشان با ایشان مماثلت بود از احکام؛ لقوله، علیه السّلام: «مَنْ تَشَبَّهَ بِقَوْمٍ فَهُوَ مِنْهُم.» هرکه به قومی تولا کند به کرداری کند و به اعتقادی؛ اما گروهی را چشم بر رسم و ظاهر معاملت ایشان افتاد و گروهی را بر سرّ و بر صفای باطن ایشان افتاد.

Дар ҷумлаи ҳаркии қасди суҳбат мутасаввифа кунад аз чаҳор маънӣ берун набошад :

در جمله هرکه قصد صحبت متصوّفه کند از چهار معنی بیرون نباشد:

Гуруҳеро сафои ботину ҷилои хотиру латофати табъу эътидоли мизоҷу сиҳҳати сарират ба асрори эшон дидор диҳад то қурбати муҳаққиқону рифъати кброи эшон бибинанду иродати он дараҷаи домангир эшон гардад , таъаллуқ бадишон кунанд бар басирату ибтидои ҳолаш бар кашфи аҳволу таҷред аз ҳўӣу эъроз аз нафас бошад .

گروهی را صفای باطن و جلای خاطر و لطافت طبع و اعتدال مزاج و صحت سریرت به اسرار ایشان دیدار دهد تا قربت محققان و رفعت کبرای ایشان ببینند و ارادت آن درجه دامنگیر ایشان گردد، تعلق بدیشان کنند بر بصیرت و ابتدای حالش بر کشف احوال و تجرید از هوی و اعراض از نفس باشد.

Ва гуруҳеи дигарро салоҳу иффати дилу сукӯну саломати садр ба изҳори эшон дидор диҳад то брзши шариъату ҳифзи одоби ислому ҳасани мъомлти эшон бенанду қасди суҳбат эшон кунанду брзидни салоҳ бар даст гиранду ибтидои ҳоли эшон бар муҷоҳидату ҳасани мъомлт буд .

و گروهی دیگر را صلاح و عفت دل و سکون و سلامت صدر به اظهار ایشان دیدار دهد تا برزش شریعت و حفظ آداب اسلام و حسن معاملت ایشان بینند و قصد صحبت ایشان کنند و برزیدن صلاح بر دست گیرند و ابتدای حال ایشان بر مجاهدت و حسن معاملت بود.

Ва гуруҳеи дигарро муруввати инсоният ва зарф маҷоласту ҳасани сират ба афъоли эшон роҳи намояд то зиндагонии зоҳири эшон бибинанди ороста ба зарфу мурувват , бо меҳтарон ба ҳурмат ва бо кеҳтарони футувват , бо ақрони худ ҳасани муошират , осӯда аз талаби зиёдат ва орамида бо қаноат , қасди суҳбат эшон кунанду тариқи ҷаҳду тъби талаби дунё бар худ осон кунанд ва худро ба фароғат аз ҷумла маликон кунанд .

و گروهی دیگر را مروت انسانیت و ظرف مجالست و حسن سیرت به افعال ایشان راه نماید تا زندگانی ظاهر ایشان ببینند آراسته به ظرف و مروت، با مهتران به حرمت و با کهتران فتوت، با اقران خود حسن معاشرت، آسوده از طلب زیادت و آرمیده با قناعت، قصد صحبت ایشان کنند و طریق جهد و تعب طلب دنیا بر خود آسان کنند و خود را به فراغت از جملهٔ مَلَکان کنند.

Ва гуруҳеи дигарро Касали табъу ръўнти нафас ,у талаби раёсат беолату муроди тсдр бефазл ва ҷустани тахсӣс беилм , роҳи намояд ба афъоли эшону пиндорад ки ҷузи ин кори зоҳири ҳеҷ корӣ дигар нест қасди суҳбат эшон кунад ва эшон ба халқу карами вайро мдоҳнт ҳаме кунанд ва ба ҳукми мсомҳт бо вай зиндагонӣ мегузоранд ; аз он чаҳ андари дилҳои эшон аз ҳадиси ҳақ ҳеҷ набошад ва бар танҳои эшон аз муҷоҳидати талаби тариқати ҳеҷ на ва хоҳанд то халқи мари эшонро ҳурмат доранд чунон ки муҳаққиқонро , ва аз эшон бшкўҳнди чунон ки аз хавоси худованди ъзу ҷл ва ба суҳбату таъаллуқи бадишон он хоҳанд ки офоти худро дар салоҳи эшон пинҳон кунанду ҷомаи эшон андрпўшнд ва он ҷомаҳои бемъомлт бар кизб эшон мехурӯшанд ; ки он сўб зӯр бошаду либоси ғуруру ҳасрати рӯзи ҳашар ва нашӯр , қавла , таъолӣ : « мисли аллазӣнаи ҳмлўои алтўриаҳи сами лами иҳмлўҳои кмсли алҳмори иҳмли أсФорои бӣс мисли алқўми аллазӣнаи кзбўои боёти аллоҳ ( ۵/олҷмъаҳ ) . »у андари ин замонаи ин гуруҳ бештаранд .

و گروهی دیگر را کسل طبع و رعونت نفس، و طلب ریاست بی آلت و مراد تصدّر بی فضل و جستن تخصیص بی علم، راه نماید به افعال ایشان و پندارد که جز این کار ظاهر هیچ کاری دیگر نیست قصد صحبت ایشان کند و ایشان به خُلق و کرم وی را مداهنت همی‌کنند و به حکم مسامحت با وی زندگانی می‌گذارند؛ از آن‌چه اندر دلهای ایشان از حدیث حق هیچ نباشد و بر تنهای ایشان از مجاهدت طلب طریقت هیچ نه و خواهند تا خلق مر ایشان را حرمت دارند چنان‌که محققان را، و از ایشان بشکوهند چنان‌که از خواصّ خداوند عزّ و جلّ و به صحبت و تعلق بدیشان آن خواهند که آفات خود را در صلاح ایشان پنهان کنند و جامهٔ ایشان اندرپوشند و آن جامه‌های بی معاملت بر کذب ایشان می‌خروشند؛ که آن ثوب زور باشد و لباس غرور و حسرت روز حشر و نشور، قوله، تعالی: «مثلُ الّذینَ حُمِّلُوا التّوریةَ ثمّ لم یحملوها کمثل الحمار یَحْمِلُ أسفاراً بئسَ مثلُ الْقَومِ الَّذینَ کذَّبُوا بآیاتِ اللّه (۵/الجمعه).» و اندر این زمانه این گروه بیشترند.

Пас бар ту бодо ки ҳарчӣ аз он ту нагардад қасд он накунӣ ; ки агар ҳазор соли ту ба қабул тариқат бигӯе чунон набошад ки як лаҳзаи тариқати туро қабул кунад ; ки ин кор ба хирқа нест , ба ҳрқаҳаст . Чун касе бо тариқати ошно буд варои қабо чун ъабо буд ва чун пери бузургро гуфтанд : « лами лотлбси алмрқъаҳ ? » қол : « ман алнФоқи أни тлбси либоси улфатёни влотдхли фии ҳамли أсқоли алФтўаҳ . » : « чаро мураққаъа напӯшӣ ? » гуфт : « аз нифоқ буд ки либос ҷавонмардон бапушӣу андари таҳти сиқли мъомлти ҷавонмардони дрнёиӣ , бо тарки ҳамли ҳамли ҷавонмардӣ мунофиқӣ бошад . »

پس بر تو بادا که هرچه از آن تو نگردد قصد آن نکنی؛ که اگر هزار سال تو به قبول طریقت بگویی چنان نباشد که یک لحظه طریقت تو را قبول کند؛ که این کار به خرقه نیست، به حُرقه است. چون کسی با طریقت آشنا بود ورا قبا چون عبا بود و چون پیر بزرگ را گفتند: «لِمَ لاتَلْبِسُ المُرَقَّعَةَ؟» قال: «مِنَ النِّفاقِ أنْ تَلْبِسَ لباسَ الفِتْیانِ ولاتدْخُلَ فی حَمْلِ أثْقالِ الفُتُوَّةِ.» : «چرا مرقعه نپوشی؟» گفت: «از نفاق بود که لباس جوانمردان بپوشی و اندر تحت ثقل معاملت جوانمردان درنیایی، با ترک حمل حِمْل جوانمردی منافقی باشد.»

Пас агар ин либос аз барои онаст ки худованди туро бишносад ки ту хос ӯе , ӯ белибос бишносад ва агар аз баҳр онаст ки ба халқи намое ки ман аз он ӯем , агар ҳастӣ риё ва агар нестии нифоқ . Ва ин роҳии саъб пурхатарасту аҳли ҳақи аҷал онанд ки ба ҷома маърӯф гирданд . « алсФоءи ман аллоҳи إнъому إкрому алсўФи либоси алأнъом . » сафо аз худованди таъолӣ ба бандаи неъматӣу кароматии аён буду суфи либоси сутурон буд .

پس اگر این لباس از برای آن است که خداوند تو را بشناسد که تو خاص اویی، او بی لباس بشناسد و اگر از بهر آن است که به خلق نمایی که من از آن اویم، اگر هستی ریا و اگر نیستی نفاق. و این راهی صعب پرخطر است و اهل حق اجلِّ آن‌اند که به جامه معروف گردند. «الصّفاءُ مِنَ اللّه إنعامٌ وَ إکرامٌ و الصُّوفُ لِباسٌ الأنْعامِ.» صفا از خداوند تعالی به بنده نعمتی و کرامتی عیان بود و صوف لباس ستوران بود.

Пас ҳаляти ҳиялат буд . Гуруҳеи ҳиялат қурбат мекунанд ва он чаҳ бар эшонаст ба ҷой май оранд . Зоҳир меоройанд , умеди онро то аз эшон гирданду машойихи ин қиссаи мари мурӣдонро ҳиялату зинат ба мураққаъот бифармуданд ва худ низ бкрднд то андари миёни халқ аломат шаванду ҷумлаи халқи посбон эшон гирданд . Агар як қадам бар хилоф ниҳанд ҳамаи забони маломат дар эшон дароз кунанд ва агар хоҳанд ки андари он ҷома маъсият кунанд аз шарм халқ натавонанд кард .

پس حلیت حیلت بود. گروهی حیلت قربت می‌کنند و آن‌چه بر ایشان است به جای می‌آرند. ظاهر می‌آرایند، امید آن را تا از ایشان گردند و مشایخ این قصه مر مریدان را حیلت و زینت به مرقعات بفرمودند و خود نیز بکردند تا اندر میان خلق علامت شوند و جملهٔ خلق پاسبان ایشان گردند. اگر یک قدم بر خلاف نهند همه زبان ملامت در ایشان دراز کنند و اگر خواهند که اندر آن جامه معصیت کنند از شرم خلق نتوانند کرد.

Дар ҷумлаи мураққаъаи зинати авлиёии худои ъз ва ҷласт . Авом бидон азиз гирданду хавоси андари он залил шаванд . Ъзи оммаи он буд ки чун бапушанд халқонаш бидон ҳурмат доранду зли хоси он буд ки чун он бапушанд халқи андари эшон ба чашм авом нигаранду мари эшонро бидон маломат кунанд . « либоси алнъми ллъўоми вҷўшни алблоءи ллхўос . » авомро мураққаъаи либоси нъмо буд ,у хавосро ҷавшани бало буд ; аз он чаҳ бештарӣ аз авоми андари он музтар бошанд , чунон ки даст ба кор дигар нарасаду мари талаби ҷоҳро олатӣ дигар надоранд , бидон талаб раёсат кунанду мари онро сабаби ҷамъи неъмати созанд ;у бози хавос ба тарк раёсат бигӯянду злро бар ъз ихтиёр кунанд то ин қавмро ин , бало буд ва он қавмро он , нъмо .

در جمله مرقعه زینت اولیای خدای عزّ و جلّ است. عوام بدان عزیز گردند و خواص اندر آن ذلیل شوند. عزّ عامه آن بود که چون بپوشند خلقانش بدان حرمت دارند و ذل خاص آن بود که چون آن بپوشند خلق اندر ایشان به چشم عوام نگرند و مر ایشان را بدان ملامت کنند. «لباسُ النِّعَم للعوامّ وجوشنُ البلاء للخواصّ.» عوام را مرقعه لباس نعما بود، و خواص را جوشن بلا بود؛ از آن‌چه بیشتری از عوام اندر آن مضطر باشند، چنان‌که دست به کار دیگر نرسد و مر طلب جاه را آلتی دیگر ندارند، بدان طلب ریاست کنند و مر آن را سبب جمع نعمت سازند؛ و باز خواص به ترک ریاست بگویند و ذل را بر عزّ اختیار کنند تا این قوم را این، بلا بود و آن قوم را آن، نعما.

« алмрқъаҳи қмиси алўФоءи лإҳли алсФоءу срболи алсрўри лأҳли алғрўр . » мураққаъа пероҳан вафост мари аҳли сафороу либос сарвараст мари аҳли ғурурро ; то аҳли сафо ба пӯшидани он аз кунин муҷаррад шаванд ва аз мأлўФот мунқатиъ гирданд ,у аҳл ғурур бидон аз ҳақ маҳҷӯб шаванд ва аз салоҳи бозмоннд . Дар ҷумлаи мари ҳамаро самти салоҳу сабаб фалоҳасту муроди ҷумла аз он маҳсӯл . Якеро сафо буд ва якеро ато , ва якеро ғто ва якеро вто . Умед дорам ба ҳасани суҳбату муҳаббати як дигари ҳама растгор бошанд ; аз он чаҳ расӯл - слии аллоҳи алайҳу силам - гуфт : « ман أҳби қўмои Фҳўи мъҳм . Дӯстон ҳар гуруҳе ба қиёмат бо эшон бошанду андари зумра эшон бошанд . »

«المُرَقَّعةُ قَمیصُ الْوَفاءِ لِإهْلِ الصَّفاءِ و سِرْبالُ السُّرُور لِأهلِ الغُرورِ.» مرقعه پیراهن وفاست مر اهل صفا را و لباس سرور است مر اهل غرور را؛ تا اهل صفا به پوشیدن آن از کونین مجرد شوند و از مألوفات منقطع گردند، و اهل غرور بدان از حق محجوب شوند و از صلاح بازمانند. در جمله مر همه را سِمَت صلاح و سبب فلاح است و مراد جمله از آن محصول. یکی را صفا بود و یکی را عطا، و یکی را غطا و یکی را وطا. امید دارم به حسن صحبت و محبت یک‌دیگر همه رستگار باشند؛ از آن‌چه رسول -صلَّی اللّه علیه و سلّم- گفت: «مَنْ أَحبَّ قَوْماً فَهُو مَعَهم. دوستان هر گروهی به قیامت با ایشان باشند و اندر زمرهٔ ایشان باشند.»

Аммо бояд ки ботинати талаб таҳқиқ кунад ва аз русум маъраз бошад ; ки ҳарки ба зоҳири басанда кор бошад ҳаргиз ба таҳқиқ нарасад ва бидон ки вуҷӯди одамияти ҳиҷоби рубубият буд ,у ҳиҷоби ҷуз ба даври айёму парвариши андари мақомот фонӣ нагардаду сафои ном он фаност ,у фонии сифатро либоси ихтиёр кардан маҳол бошад ва бо такаллуфи худро зинатии сохтани номумкин . Пас чун фанои сифат падед омаду офати табиат аз миёна бархест ва ба ҷузи он ки ӯро сӯфӣ хонанд номӣ дигар хонанд ба наздики ваии мутасовӣ буд .

اما باید که باطنت طلب تحقیق کند و از رسوم معرض باشد؛ که هرکه به ظاهر بسنده کار باشد هرگز به تحقیق نرسد و بدان که وجود آدمیت حجاب ربوبیت بود، و حجاب جز به دور ایام و پرورش اندر مقامات فانی نگردد و صفا نام آن فناست، و فانی صفت را لباس اختیار کردن محال باشد و با تکلف خود را زینتی ساختن ناممکن. پس چون فنای صفت پدید آمد و آفت طبیعت از میانه برخاست و به‌جز آن که او را صوفی خوانند نامی دیگر خوانند به نزدیک وی متساوی بود.