Аммо шарти мураққаъот онаст ки аз барои хуфт ва фароғат созад , ва чун аслӣ буд ҳркҷо пора шавад рқъаҳ эй бар он гузораду машойихро рҳмҳми аллоҳу разии анҳуам андари ин ду қавласт :
اما شرط مرقعات آن است که از برای خفت و فراغت سازد، و چون اصلی بود هرکجا پاره شود رقعه‌ای بر آن گذارد و مشایخ را رحمهم اللّه و رضی عنهم اندر این دو قول است:
Гуруҳе гӯйанд ки : духтани рқъаҳро тартиби нигоҳи доштан шарт нест . Бояд ки аз он ҷо ки сӯзани сари برارد бар кашаду андари он такаллуф накунад .
گروهی گویند که: دوختن رقعه را ترتیب نگاه داشتن شرط نیست. باید که از آن‌جا که سوزن سر برآرد بر کشد و اندر آن تکلف نکند.
Ва гуруҳе дигар гӯйанд ки : духтани рқъаҳро тартибу ростӣ шартасту нигоҳи доштани тзрибу такаллуф кардани андари ростии он ; ки ин мъомлт фақрасту сиҳҳати мъомлти далели сиҳҳат асл бошад .
و گروهی دیگر گویند که: دوختن رقعه را ترتیب و راستی شرط است و نگاه داشتن تضریب و تکلف کردن اندر راستی آن؛ که این معاملت فقر است و صحت معاملت دلیل صحت اصل باشد.
Ва ман ки алии бен Усмон алҷлобӣам вФқнии аллоҳ аз шайхи алмшоих , Абулқосими курконеи разии аллоҳи анҳу дар Тӯси пурсидам ки : « дарвешро камтарин чаҳ чиз бояд то исми фақрро сазовор гардад ? » гуфт : « се чиз бояд ки кам аз он нишоед : яке бояд ки порае рост бараданд дӯхт ,у дигари сухании рост бидонад шунид ,у сдигри поеи рост бар замин донад зад . »
و من که علی بن عثمان الجلابی‌‌ام وفقنی اللّه از شیخ المشایخ، ابوالقاسم کُرکانی رضی اللّه عنه در طوس پرسیدم که: «درویش را کمترین چه چیز باید تا اسم فقر را سزاوار گردد؟» گفت: «سه چیز باید که کم از آن نشاید: یکی باید که پاره‌ای راست برداند دوخت، و دیگر سخنی راست بداند شنید، و سدیگر پایی راست بر زمین داند زد.»
Гуруҳе аз даравишон ки бо ман ҳозир буданд ки ин бигуфт , чун ба дўираҳи бози омадем , ҳар касеро сиррӣ падедор омад ва гуфтанд ки : « фақри худ ҳаминаст . »у бештар аз эшон дар хуб духтани пора ва бар замин задан пой мешитофтанд ва ҳар касеро пиндори он буд ки : « мо суханон тариқат бидонем шунид . » ва ба ҳукми он ки рӯй дил ман бидон Сайид буд , нахостем ки он сухани вай бар замин уфтад . Гуфтам : « биёед то ҳар касе андари ин сухани чизеи бигӯем . » ҳар як сӯрат худ бигуфтанд . Чун навбат ба ман расед , гуфтам : « пораи рости он буд ки ба фақр дузанд на ба зинат ; чун рқъаҳ агар ба фақри дузӣ агар норости дузии рост буд . Ва сухани рости шунидани он буд ки ба ҳоли шунӯд на ба манят ва ба ҷади андари он тасарруф кунад на ба ҳазл ва ба зиндагонии мари онро фаҳм кунад на ба ақлу пои рост он бошад ки ба ваҷд бар замин наад на ба лаҳв ва ба расм . » бъини ин суханро бидон Сайид нақл карданд . Гуфт : « أсоби алӣ , ҷабраи аллоҳ » .
گروهی از درویشان که با من حاضر بودند که این بگفت، چون به دویره باز آمدیم، هر کسی را سری پدیدار آمد و گفتند که: «فقر خود همین است.» و بیشتر از ایشان در خوب دوختن پاره و بر زمین زدن پای می‌شتافتند و هر کسی را پندار آن بود که: «ما سخنان طریقت بدانیم شنید.» و به حکم آن که روی دل من بدان سید بود، نخواستیم که آن سخن وی بر زمین افتد. گفتم: «بیایید تا هر کسی اندر این سخن چیزی بگوییم.» هر یک صورت خود بگفتند. چون نوبت به من رسید، گفتم: «پارهٔ راست آن بود که به فقر دوزند نه به زینت؛ چون رقعه اگر به فقر دوزی اگر ناراست دوزی راست بود. و سخن راست شنیدن آن بود که به حال شنود نه به مُنیت و به جد اندر آن تصرف کند نه به هزل و به زندگانی مر آن را فهم کند نه به عقل و پای راست آن باشد که به وجد بر زمین نهد نه به لهو و به رسم.» بعین این سخن را بدان سید نقل کردند. گفت: «أصابَ عَلیٌّ، جَبَرَهُ اللّه».
Пас муроди пӯшидани мураққаъаи мари ин тайифаро тахфифи мӣўнт дунё бошаду сидқи фақр ба худованд , таъолӣ .
پس مراد پوشیدن مرقعه مر این طایفه را تخفیف مئونت دنیا باشد و صدق فقر به خداوند، تعالی.
Ва андари осори саҳеҳ воридаст ки исои бен Марями алайҳи ассаломи мураққаъа Эй дошт ки вайро ба осмони бурданд ва яке аз машойих гуфт : вайро ба хоб дидам бо он мураққаъаи суф ва аз ҳар рқъаҳ эй нурӣ медирафшед . Гуфтам : « аиҳо алмсиҳ , ин анвор чист бар ин ҷомаи ту ? » гуфт : « анвори изтирор манаст ; ки ҳар порае аз ин ба заруратӣ брдўхтаҳам . Худои ъзу ҷли мар ҳар ранҷиро ки ба зли ман расонидааст мари онро нурӣ гардонидааст . »
و اندر آثار صحیح وارد است که عیسی بن مریم علیه السّلام مرقعه‌ای داشت که وی را به آسمان بردند و یکی از مشایخ گفت: وی را به خواب دیدم با آن مرقعهٔ صوف و از هر رقعه‌ای نوری می‌درفشید. گفتم: «ایها المسیح، این انوار چیست بر این جامهٔ تو؟» گفت: «انوار اضطرار من است؛ که هر پاره‌ای از این به ضرورتی بردوخته‌ام. خدای عزّ و جلّ مر هر رنجی را که به ذل من رسانیده است مر آن را نوری گردانیده است.»
Ва низ периро дидам аз аҳли маломат ба моўроءи алнҳр ки ҳар чизе ки одамиро дар он насибӣ будӣ нахурдӣу нпўшидӣ . Чизҳое хӯрдӣ ки мардумони биндохтндӣ , чун тараи пусидау кадуии талху гзри табоҳ шудау мслҳму пӯшиш аз хирқаҳоӣ сохтӣ ки аз роҳ барчедӣ ва намозӣ кардӣ ва аз он мураққаъаи сохтӣ .
و نیز پیری را دیدم از اهل ملامت به ماوراء النهر که هر چیزی که آدمی را در آن نصیبی بودی نخوردی و نپوشیدی. چیزهایی خوردی که مردمان بینداختندی، چون ترهٔ پوسیده و کدوی تلخ و گزر تباه شده و مِثْلِهُم و پوشش از خرقه‌هایی ساختی که از راه برچیدی و نمازی کردی و از آن مرقعه ساختی.
Ва шунидам ки ба Марви алрўди перӣ буд аз мтأхрон аз арбоби маъонӣ , қавии ҳолу некӯи сират аз баси рқъаҳҳои бетакаллуф ки бар саҷҷодау кулоҳи вай буд каждуми андари он бача кардӣ .
و شنیدم که به مرو الرود پیری بود از متأخران از ارباب معانی، قوی حال و نیکو سیرت از بس رقعه‌های بی تکلف که بر سجاده و کلاه وی بود کژدم اندر آن بچه کردی.
Ва шайхи ман разии аллоҳи анҳу панҷоҳ ва шаш соли як ҷома дошт ки пораҳои бетакаллуф бар он мегузоштӣ .
و شیخ من رضی اللّه عنه پنجاه و شش سال یک جامه داشت که پاره‌های بی تکلف بر آن می‌گذاشتی.
Ва андари ҳикоёт Ироқён ёфтам ки ду дарвеш буданд : яке соҳиби мшоҳдту дигари соҳиби муҷоҳидат . Он яке дар умри худ нпўшидии магари он пораҳо ки андари самоъи даравишон хирқа шудӣ ва ин ки соҳиби муҷоҳидат буд нпўшидии магари он пораҳо ки дар ҳоли истиғфор ки ҷурмӣ карда шуда будӣ , хирқа шудӣ ; то зии зоҳирашони мувофиқи ботин будӣ ва ин поси доштан ҳол бошад .
و اندر حکایات عراقیان یافتم که دو درویش بودند: یکی صاحب مشاهدت و دیگر صاحب مجاهدت. آن یکی در عمر خود نپوشیدی مگر آن پاره‌ها که اندر سماع درویشان خرقه شدی و این که صاحب مجاهدت بود نپوشیدی مگر آن پاره‌ها که در حال استغفار که جرمی کرده شده بودی، خرقه شدی؛ تا زیّ ظاهرشان موافق باطن بودی و این پاس داشتن حال باشد.
Ва шайхи Муҳамади бен хафифи разии аллоҳи анҳу бист сол пилосӣ дошт пӯшида ва ҳар соли чаҳор чиҳил бдоштӣу андар ҳар чиҳил рӯзи таснифии бкрдӣ аз ғўомзи улӯми ҳақоиқ . Андари вақти ваии перӣ буд аз муҳаққиқони уламои тариқат ба пурк порс нишастӣ вайро Муҳамад закариё гуфтандӣ . Ҳаргизи мураққаъаи нпўшидӣ . Аз шайх Муҳамад пурседанд ки : « шарт мураққаъа чисту доштани он мар киро мусалламаст ? » гуфт : « шарти мураққаъа онаст ки Муҳамади закариё дар миёни пероҳани сифед ба ҷой май орад ,у доштани он ӯро мусалламаст . »
و شیخ محمد بن خفیف رضی اللّه عنه بیست سال پلاسی داشت پوشیده و هر سال چهار چهل بداشتی و اندر هر چهل روز تصنیفی بکردی از غوامض علوم حقایق. اندر وقت وی پیری بود از محققان علمای طریقت به پَرَک پارس نشستی وی را محمد زکریا گفتندی. هرگز مرقعه نپوشیدی. از شیخ محمد پرسیدند که: «شرط مرقعه چیست و داشتن آن مر که را مسلم است؟» گفت: «شرط مرقعه آن است که محمد زکریا در میان پیراهن سفید به جای می‌آرد، و داشتن آن او را مسلم است.»