Аммо тарки одати ин тайифа , шарти тариқ эшон набошад ва он чаҳ эшон андари ҳол , ҷомаи пашмин камтар пӯшанд ду маънии рост : яке он ки пашмҳо шӯрида шудаасту чаҳорпоёни андари ғоратҳо аз ҷой ба ҷои афтода ,у дигари он ки гуруҳе аз мбтдъаҳи мари ҷомаи пашминро шиор кардаанду хилофи шиори мбтдъон агарчӣ хилофи суннат буд суннат буд .

اما ترک عادت این طایفه، شرط طریق ایشان نباشد و آن‌چه ایشان اندر حال، جامهٔ پشمین کمتر پوشند دو معنی راست: یکی آن که پشم‌ها شوریده شده است و چهارپایان اندر غارت‌ها از جای به جای افتاده، و دیگر آن که گروهی از مبتدعه مر جامهٔ پشمین را شعار کرده‌اند و خلاف شعار مبتدعان اگرچه خلاف سنت بود سنت بود.

Аммо такаллуф андрдўхтн бидон сабаб раво доранд ки ҷоҳи эшон андари миёни халқи бузурги гашт . Ҳар касе худро монандаи эшон гардонидаанду мураққаъае андари пӯшидау афъоли нохуб аз эшон пайдои омадау мари эшонро аз суҳбати аздоди ранҷ буд ; зинатӣ сохтанд ки ҷуз аз эшон онро касе надонист дӯхту мари онро аломати шинохти як дигар гардониданд ва шиорӣ сохтанд ; то ҳаддӣ ки дарвешӣ ба наздики баъзе аз машойих андар омаду рқъаҳ эйро ки андари ҷомаи дӯхта буд хат ба паҳно оварда буд он шайх ӯро маҳҷӯр карду маънии ин ан буд ки асли сафои риққати табъу лутф мизоҷаст ва албата кажии андари табъ некӯ набошад ; ва чунон ки шеъри норости андари табъ хуш наёяд феъли норости ҳам табъ напазирад .

اما تکلف اندردوختن بدان سبب روا دارند که جاه ایشان اندر میان خلق بزرگ گشت. هر کسی خود را مانندهٔ ایشان گردانیده‌اند و مرقعه‌ای اندر پوشیده و افعال ناخوب از ایشان پیدا آمده و مر ایشان را از صحبت اضداد رنج بود؛ زینتی ساختند که جز از ایشان آن را کسی ندانست دوخت و مر آن را علامت شناخت یک‌دیگر گردانیدند و شعاری ساختند؛ تا حدی که درویشی به نزدیک بعضی از مشایخ اندر آمد و رقعه‌ای را که اندر جامه دوخته بود خط به پهنا آورده بود آن شیخ او را مهجور کرد و معنی این ان بود که اصل صفا رقت طبع و لطف مزاج است و البته کژی اندر طبع نیکو نباشد؛ و چنان‌که شعر ناراست اندر طبع خوش نیاید فعل ناراست هم طبع نپذیرد.

Ва бози гуруҳе андар ҳаст ва нест либос такаллуф накардаанд . Агар худовандашон ъабое додааст пӯшидаанд ва агар қабое додааст ҳам пӯшидаанд ва агар бараҳна доштааст ҳам ббўдаҳанд ва ман ки алии бен Усмон алҷлобӣам вФқнии аллоҳи ин тариқро писандидааму андари асфори худ ҳамин кардаам .

و باز گروهی اندر هست و نیست لباس تکلف نکرده‌اند. اگر خداوندشان عبایی داده است پوشیده‌اند و اگر قبایی داده است هم پوشیده‌اند و اگر برهنه داشته است هم ببوده‌اند و من که علی بن عثمان الجلابی‌‌ام وفقنی اللّه این طریق را پسندیده‌‌ام و اندر اسفار خود همین کرده‌ام.

Ва андар ҳикоётаст ки чун аҳмдбни хзрўиаҳ ба зиёрати бўизиди рҳмҳмо аллоҳ омад қабо дошт , ва чун шоҳи шуҷоъ ба зиёрат бўҳФс омад қабо дошт ва он либоси маъҳуд эшон набӯд ки андари авқот низ мураққаъа доштандӣу вақт будӣ ки низ ҷома пашмин доштандӣ ё пероҳани сифеди пўшидндӣ , чунон ки омадӣ .

و اندر حکایات است که چون احمدبن خضرویه به زیارت بویزید رحمهما اللّه آمد قبا داشت، و چون شاه شجاع به زیارت بوحفص آمد قبا داشت و آن لباس معهود ایشان نبود که اندر اوقات نیز مرقعه داشتندی و وقت بودی که نیز جامهٔ پشمین داشتندی یا پیراهن سفید پوشیدندی، چنان که آمدی.

Ва нафаси одамӣ муътодаст ва бо одоти мари онро улфатӣ буд ва чун чизеи вайро одат шуд , чун табиатӣ шавад ; ва чун табъ шуд ҳиҷоб гардад ва аз он буд ки пайғамбари алайҳ ассалом гуфт : « хайри алсёми савми أхии Довӯд . Беҳтарини рӯзаҳо рӯзаи бародари ман Довӯдаст , алайҳи ассалом . » гуфтанд : « ё расӯли аллоҳ , он чигуна бошад ? » гуфт : « он ки рӯзӣ рӯза доштӣ ва рӯзӣ надоштӣ . » то нафасро одат нашавад ва вай бидон маҳҷӯб нагардад .

و نفس آدمی معتاد است و با عادات مر آن را الفتی بود و چون چیزی وی را عادت شد، چون طبیعتی شود؛ و چون طبع شد حجاب گردد و از آن بود که پیغمبر علیه السّلام گفت: «خیرٌ الصّیامِ صومُ أخی داوُدَ. بهترین روزه‌ها روزهٔ برادر من داود است، علیه السّلام.» گفتند: «یا رسول اللّه، آن چگونه باشد؟» گفت: «آن که روزی روزه داشتی و روزی نداشتی.» تا نفس را عادت نشود و وی بدان محجوب نگردد.

Ва андари ин маънии дурусттар , Абуҳомиди дӯстон мрўзӣ бӯдааст раҳмаи аллоҳи алайҳ ки ҷомае бадви дрпўшидндии мурӣдони вай , онгоҳ касеро ки бидон ҳоҷат будӣ фароғати он май ҷустӣ , чун холӣ будӣ он ҷома аз вай баркашидӣ вай на мари пўшндаҳро гуфтӣ : « чаро май пӯшӣ ? » ва на баркашандаро гуфтӣ : « чаро мебаркашӣ ? »

و اندر این معنی درست تر، ابوحامد دوستان مروزی بوده است رحمة اللّه علیه که جامه‌ای بدو درپوشیدندی مریدان وی، آنگاه کسی را که بدان حاجت بودی فراغت آن می‌جستی، چون خالی بودی آن جامه از وی برکشیدی وی نه مر پوشنده را گفتی:«چرا می‌پوشی؟» و نه برکشنده را گفتی: «چرا می‌برکشی؟»

Ва андари ин вақт перӣ ҳаст ба ғазнӣни ҳрсҳои аллоҳи таъолӣ , ки вайро ба лақаб мурӣд гӯйанд , разии аллоҳи анҳу варо дар либоси ихтиёр ва тмииз набошаду андари он ҳадис дурустаст .

و اندر این وقت پیری هست به غزنین حرسها اللّه تعالی، که وی را به لقب مرید گویند، رضی اللّه عنه ورا در لباس اختیار و تمییز نباشد و اندر آن حدیث درست است.

Аммо маънии он ки бештарини ҷомаҳои эшон чаро кабӯд бошад : яке онаст ки асли тариқати эшон бар саёҳату сафар ниҳодаанду ҷомаи сифеди андари сафар бар ҳол худ намонад ва шустани вай душвор бошад ва ҳар касе бидон тамаъ кунад ;у дигари он ки кабӯди пӯшидани шиори асҳоби Фўот ва мсиботасту ҷомаи андҳгнон ,у дунёи дор меҳнатасту вайронаи мусӣбату мФозаҳи андӯҳ ,у патёраи фироқу гаҳвораи бало ; чун мақсӯди дили андари дунё ҳосил надиданд , кабӯд андар пӯшеданд ва бар сӯги висол фурӯ нишастанду гуруҳеи дигари андари мъомлти ҷуз тақсир надиданду андари дил ба ҷузи харобӣ на ,у андари рӯзгор ба ҷузи фӯт на , кабӯд андар пӯшеданд , ки « алФўти أшди ман аламут . » яке бар мӯати азизии кабӯдии пӯшед ва яке бар фӯти мақсӯд .

اما معنی آن که بیشترین جامه‌های ایشان چرا کبود باشد: یکی آن است که اصل طریقت ایشان بر سیاحت و سفر نهاده‌اند و جامهٔ سفید اندر سفر بر حال خود نماند و شستن وی دشوار باشد و هر کسی بدان طمع کند؛ و دیگر آن که کبود پوشیدن شعار اصحاب فوات و مصیبات است و جامهٔ اندهگنان، و دنیا دار محنت است و ویرانهٔ مصیبت و مفازهٔ اندوه، و پتیارهٔ فراق و گهوارهٔ بلا؛ چون مقصود دل اندر دنیا حاصل ندیدند، کبود اندر پوشیدند و بر سوگ وصال فرو نشستند و گروهی دیگر اندر معاملت جز تقصیر ندیدند و اندر دل به‌جز خرابی نه، و اندر روزگار به‌جز فوت نه، کبود اندر پوشیدند، که «الفَوتُ أشدُّ مِنَ الموتِ.» یکی بر موت عزیزی کبودی پوشید و یکی بر فوت مقصود.

Яке аз муддаӣони илми дарвеширо гуфт : « ин кабӯд чаро пӯшедӣ ? » гуфт : « аз пайғамбари алайҳи ассаломи се чиз бимонад : яке фақру дигари илму сдигри шамшер .

یکی از مدعیان علم درویشی را گفت: «این کبود چرا پوشیدی؟» گفت: «از پیغمبر علیه السّلام سه چیز بماند: یکی فقر و دیگر علم و سدیگر شمشیر.

Шамшер султонон ёфтанд ва на дар ҷои он кори бастанд ,у илми уламо ихтиёр карданд ва ба омухтан танҳо басанда карданду фақри фуқаро ихтиёр карданд ва онро олат Гана сохтанд . Ман бар мусӣбати ин се гуруҳи кабӯди пӯшедам . »

شمشیر سلطانان یافتند و نه در جای آن کار بستند، و علم علما اختیار کردند و به آموختن تنها بسنده کردند و فقر فقرا اختیار کردند و آن را آلت غنا ساختند. من بر مصیبت این سه گروه کبود پوشیدم.»

Ва аз муртаиши раҳмаи аллоҳ алайҳ меояд ки : андари мҳлтӣ аз мҳлтҳои Бағдод май гузашт . Ташна шуд . Ба дарӣ фароз рафту оби хост . Яке берун омад бо кӯзае об , чун об бихӯрад , дилаши сайди ҷамол соқӣ шуд . Ҳам он ҷо фурӯ нишаст то худованд хона биёмад . Гуфт : « эй хоҷа , дилам ба шарбатии оби сахти гарон буд . Маро аз хонаи ту шарбатӣ об доданд дилами брбўднд . » мард гуфт : « он духтар манаст . ӯро ба занӣ ба ту додам . » муртаиш ба талаби дил ба хона андар омаду ақди бикрад . Ин соҳиби албит аз манъмони Бағдод буд , вайро ба гармоба фиристоду ҷома хеш дарушед ва он мураққаъа баркашид . Чун шаб андар омад , муртаиш дар намози устод ва авродҳо бгзорд ва ба хилват машғӯл шуд . Андари он миёна бонг даргирифт : « ҳотўои мрқътӣ . Мураққаъа ман биёред . » гуфтанд : « чаҳ будат ? » гуфто : « ба серуми Фрўхўондндкаҳ : ба як назар ки ба хилоф мо нагиристӣ ҷомаи салоҳу мураққаъа аз зоҳират баркашидем . Агар ба назари дигари бенгарӣ , либоси ошноӣ аз ботинати беруни кашем . »

و از مرتعش رحمة اللّه علیه می‌آید که: اندر محلتی از محلتهای بغداد می‌گذشت. تشنه شد. به دری فراز رفت و آب خواست. یکی بیرون آمد با کوزه‌ای آب، چون آب بخورد، دلش صید جمال ساقی شد. هم آن‌جا فرو نشست تا خداوند خانه بیامد. گفت: «ای خواجه، دلم به شربتی آب سخت گران بود. مرا از خانهٔ تو شربتی آب دادند دلم بربودند.» مرد گفت: «آن دختر من است. او را به زنی به تو دادم.» مرتعش به طلب دل به خانه اندر آمد و عقد بکرد. این صاحب البیت از منعمان بغداد بود، وی را به گرمابه فرستاد و جامهٔ خویش درپوشید و آن مرقعه برکشید. چون شب اندر آمد، مرتعش در نماز استاد و اورادها بگزارد و به خلوت مشغول شد. اندر آن میانه بانگ درگرفت: «هاتُوا مُرَقَّعَتی. مرقعهٔ من بیارید.» گفتند: «چه بودت؟» گفتا: «به سرم فروخواندندکه: به یک نظر که به خلاف ما نگریستی جامهٔ صلاح و مرقعه از ظاهرت برکشیدیم. اگر به نظر دیگر بنگری، لباس آشنایی از باطنت بیرون کشیم.»

Либосӣ ки сабаби пӯшидани он қурби худованд буд ва бар мувофиқати авлиёии худои таъолӣ пӯшида бошанд мудовимат бар он муборак буд , агар ба ҳақи он зиндагонӣ туоне кард ; ва агарна дайни худро сиёнат бояд карду андари ҷомаи авлиёи хиёнат раво набошад , ки мусулмонӣ бар таҳқиқ бошӣ бе даъвии дигари беҳтар аз он ки вале бар такзиб .

لباسی که سبب پوشیدن آن قرب خداوند بود و بر موافقت اولیای خدای تعالی پوشیده باشند مداومت بر آن مبارک بود، اگر به حق آن زندگانی توانی کرد؛ و اگرنه دین خود را صیانت باید کرد و اندر جامهٔ اولیا خیانت روا نباشد، که مسلمانی بر تحقیق باشی بی دعوی دیگر بهتر از آن که ولی بر تکذیب.

Аммо пӯшидани он мари ду гуруҳро рост ояд : яке мунқатиъони дунёроу дигари муштоқони ҳазрати мавлоро .

اما پوشیدن آن مر دو گروه را راست آید: یکی منقطعان دنیا را و دیگر مشتاقان حضرت مولی را.

Ва андари одоти машойихи разии аллоҳи анҳуам суннати чунон рафтааст ки чун мурӣдӣ ба ҳукми табарруки таъаллуқ бадишон кунад , мар ӯро ба се сол , андари се маънӣ , адаб кунанд . Агар ба ҳукми он маънӣ қиём кунад ва ало гӯйанд : « тариқати мари инро қабул накунад . » : як сол ба хизмати халқу дигари сол ба хизмати ҳақу сдигри сол ба мурооти дили худ .

و اندر عادات مشایخ رضی اللّه عنهم سنت چنان رفته است که چون مریدی به حکم تبرک تعلق بدیشان کند، مر او را به سه سال، اندر سه معنی، ادب کنند. اگر به حکم آن معنی قیام کند و الّا گویند: «طریقت مر این را قبول نکند.»: یک سال به خدمت خلق و دیگر سال به خدمت حق و سدیگر سال به مراعات دل خود.

Хизмати халқ онгоҳ тавонад кард ки худро андари дараҷаи ходимон нааду ҳамаи халқро андари дараҷаи махдумон ; яъне бе тмиизи ҳамаро хизмат кунаду беҳтар аз худ донаду хизмати ҷумла бар худ воҷиб донад ва худро бидон хизмат фазлӣ наниҳад бар дигарон ; ки он хусронеи азиму айбии зоҳиру ғабнии фоҳиш буд ва аз офоти замонаи андари замонаи яке балоӣ бедаво инаст .

خدمت خلق آنگاه تواند کرد که خود را اندر درجهٔ خادمان نهد و همه خلق را اندر درجهٔ مخدومان؛ یعنی بی تمییز همه را خدمت کند و بهتر از خود داند و خدمت جمله بر خود واجب داند و خود را بدان خدمت فضلی ننهد بر دیگران؛ که آن خسرانی عظیم و عیبی ظاهر و غبنی فاحش بود و از آفات زمانه اندر زمانه یکی بلای بی دوا این است.

Ва хизмати ҳақи ҷли ҷалола онгоҳ тавонад кард ки ҳамаи ҳаззҳои хеш аз дунёу уқбои бакул мунқатиъ тавонад карду мутлақи мари ҳақро субҳонау таъолӣ парастиш кунад аз барои вай ; ки то бандаи мари ҳақро барои куффорати гуноҳ ва ёфт дараҷот ибодат мекунад на вайро май пурситад то ба асбоби дунё чаҳ расад .

و خدمت حق جل جلاله آنگاه تواند کرد که همه حظهای خویش از دنیا و عقبی بکل منقطع تواند کرد و مطلق مر حق را سبحانه و تعالی پرستش کند از برای وی؛ که تا بنده مر حق را برای کفارت گناه و یافت درجات عبادت می‌کند نه وی را می‌پرستد تا به اسباب دنیا چه رسد.

Ва мурооти дил онгоҳ тавонад кард ки ҳимматаши муҷтамаъ шуда бошаду ҳамӯами мухталиф аз дилаши бархеста , андари ҳазрати инси дилро аз мавоқиъи ғифлат менигоҳ дорад .

و مراعات دل آنگاه تواند کرد که همتش مجتمع شده باشد و هموم مختلف از دلش برخاسته، اندر حضرت انس دل را از مواقع غفلت می‌نگاه دارد.

Ва чун ин се шарти андари мурӣд ҳосил шуд , пӯшидани мураққаъаи мурӣдро ба таҳқиқи дуни тақлид мусаллам бошад .

و چون این سه شرط اندر مرید حاصل شد، پوشیدن مرقعه مرید را به تحقیق دون تقلید مسلم باشد.

Аммо он пўшндаҳ ки мурӣдро мураққаъаи пӯшад бояд ки мустақӣми улҳол буд ки аз ҷумлаи фарозу нишеби тариқат гузашта бошаду завқ аҳвол чашидау машраб аъмол ёфтау қаҳри ҷалолу лутфи ҷамоли дида ва бояд ки бар ҳоли мурӣди худ мушарраф бошад ки андари ниҳоят ба куҷо хоҳад расед ; аз роҷеъон бошад ё аз воқифон ё аз болиғон ? агар донад ки рӯзӣ аз ин тариқат боз хоҳад гашт , бигӯед то ибтидо накунад ва агар боистад , вайро мъомлт фармоед ва агар бирасад вайро парвариш диҳад .

اما آن پوشنده که مرید را مرقّعه پوشد باید که مستقیم الحال بود که از جمله فراز و نشیب طریقت گذشته باشد و ذوق احوال چشیده و مشرب اعمال یافته و قهر جلال و لطف جمال دیده و باید که بر حال مرید خود مُشرِف باشد که اندر نهایت به کجا خواهد رسید؛ از راجعان باشد یا از واقفان یا از بالغان؟ اگر داند که روزی از این طریقت باز خواهد گشت، بگوید تا ابتدا نکند و اگر بایستد، وی را معاملت فرماید و اگر برسد وی را پرورش دهد.

Ва машойихи ин тариқати табибон дил ҳоианд , ва чун табиб ба иллати бемори ҷоҳил буд , беморро ба тиби худ ҳалок кунад ; аз он чаҳ парвариш вай надонаду хтргоҳҳоӣ вай нашносаду ғизоу шарбати ваии мухолифи иллат вай созад ; лқўлаҳ , алайҳи ассалом : « ашшайхи фии қавмаи колнбии фии أмтаҳ . » пас анбиёи алайҳими ассалом ки халқро даъват карданд бар басират карданд ва ҳар касеро ба дараҷаи ваии бдоштнд . Шайхро низ даъват бар басират бояд кард ва ҳар касеро ғизоӣ ӯ бояд дод номуроди даъват ҳосил гардад .

و مشایخ این طریقت طبیبان دل‌هایند، و چون طبیب به علت بیمار جاهل بود، بیمار را به طب خود هلاک کند؛ از آن‌چه پرورش وی نداند و خطرگاههای وی نشناسد و غذا و شربت وی مخالف علت وی سازد؛ لقوله، علیه السّلام: «الشّیخُ فی قَوْمِه کالنّبیِّ فی أمّته.» پس انبیا علیهم السّلام که خلق را دعوت کردند بر بصیرت کردند و هر کسی را به درجهٔ وی بداشتند. شیخ را نیز دعوت بر بصیرت باید کرد و هر کسی را غذای او باید داد نامراد دعوت حاصل گردد.

Пас чун болиғии андари камоли вилояти худованди мари мурӣдиро аз пас ин се соли тарбияти андари риёзати мураққаъаи пӯшад , раво буд .

پس چون بالغی اندر کمال ولایت خداوند مر مریدی را از پس این سه سال تربیت اندر ریاضت مرقعه پوشد، روا بود.

Ва шарти мураққаъа , пӯшидани кафан буд ки умед аз лиззати ҳаёт мунқатиъ кунанду дил аз роҳати зиндагонӣ пок гардонанду умри худ бҷмлаҳ бар ҳадиси ҳақи ҷли ҷалола вақф кунанду бакулят аз ҳавои худ тбро кунанд . Онгоҳи он пери вайро ба пӯшидани халъат азиз кунад ,у вай ба ҳақи он қиём кунад ва ба гузордан ҳақи он ҷаҳдии тамоми кандӯи коми худ бар худ ҳаром кунад .

و شرط مرقعه، پوشیدن کفن بود که امید از لذت حیات منقطع کنند و دل از راحت زندگانی پاک گردانند و عمر خود بجمله بر حدیث حق جل جلاله وقف کنند و بکلیت از هوای خود تبرا کنند. آنگاه آن پیر وی را به پوشیدن خلعت عزیز کند، و وی به حق آن قیام کند و به گزاردن حق آن جهدی تمام کندو کام خود بر خود حرام کند.

Аммо ашороти андари мураққаъа бисёр гуфтаанд :

اما اشارات اندر مرقعه بسیار گفته‌اند:

Шайхи АбуМансури Муъаммари асФоҳонии андари ин китобӣ сохтааст ,у авоми мутасаввифаро андари он ғулувӣ бисёраст ,у мурод аз ин китоби моро нақл гуфта ҳо нест ; ки кашфи мғлқҳост аз муроди ин тариқат .

شیخ ابومنصور معمر اصفاهانی اندر این کتابی ساخته است، و عوام متصوّفه را اندر آن غلوّی بسیار است، و مراد از این کتاب ما را نقل گفته‌ها نیست؛ که کشف مغلقهاست از مراد این طریقت.

Ва беҳтарини ишорати андари мураққаъа онаст ки қби мураққаъа аз сабр бошад ва ду остин аз хавфу раҷо , ва ду тириз аз қабзу басту камар аз хилофи нФсўи курсӣ аз сиҳҳати яқину Фроўиз аз ихлос .

و بهترین اشارت اندر مرقعه آن است که قَبّ مرقعه از صبر باشد و دو آستین از خوف و رجا، و دو تیریز از قبض و بسط و کمر از خلاف نفسو کرسی از صحت یقین و فراویز از اخلاص.

Ва аз ин некӯтар он ки қб аз фанои мؤонст , ва ду остин аз ҳифзу исмат ва ду тириз аз Фқрўи сФўту камар аз иқомати андари мшоҳдту курсӣ аз амни андари ҳазрат ,у Фроўиз аз қарори андари маҳали васлат . Чун ботинро чунин мураққаъаи сохтӣ , зоҳирро низ яке бибояд сохт . Ва марои андари ин китобӣаст муфрад ки номи он асрори алхрқ ва алмлўнотасту нусхаи он ба Марв .

و از این نیکوتر آن که قب از فنای مؤانست، و دو آستین از حفظ و عصمت و دو تیریز از فقرو صفوت و کمر از اقامت اندر مشاهدت و کرسی از امن اندر حضرت، و فراویز از قرار اندر محل وُصلت. چون باطن را چنین مرقعه ساختی، ظاهر را نیز یکی بباید ساخت. و مرا اندر این کتابی است مفرد که نام آن اسرار الخِرَق و الملونات است و نسخهٔ آن به مرو.

Аммо чун ин мураққаъаи пӯшед агар андари ғалабаи ҳолу қаҳри султони вақти бадарад , мусаллам ва маъзӯраст ; ва чун ба ихтиёру тмиизи дард , андари шарти ин тариқат беш вайро мусаллам нест мураққаъаи доштан ва агар бидорад чунин ки яке аз мураққаъаи дорони замона , ба зоҳир беботин басанд кор шуда .

اما چون این مرقّعه پوشید اگر اندر غلبهٔ حال و قهر سلطان وقت بدرد، مسلّم و معذور است؛ و چون به اختیار و تمییز درد، اندر شرط این طریقت بیش وی را مسلّم نیست مرقّعه داشتن و اگر بدارد چنین که یکی از مرقعه داران زمانه، به ظاهر بی باطن بسند کار شده.

Ва ҳақиқати андари тхриқи сабот онаст ки эшонро аз мақомӣ ба мақомии дигар нақл уфтад андари ҳол аз он ҷома берун оянд мари шукри виҷдони мақомро ,у ҷомаҳои дигари либоси як мақом буду мураққаъаи либоси ҷомаи мари кули мақомоти тариқату фақру сФўтро ,у берун омадан аз ин ҷомау тбро кардан , тбро буд аз ҳама .

و حقیقت اندر تخریق ثبات آن است که ایشان را از مقامی به مقامی دیگر نقل افتد اندر حال از آن جامه بیرون آیند مر شکر وجدان مقام را، و جامه‌های دیگر لباس یک مقام بود و مرقعه لباس جامه مر کل مقامات طریقت و فقر و صفوت را، و بیرون آمدن از این جامه و تبرا کردن، تبرا بود از همه.

Ҳар чанд ки ҷои ин масъала набӯд ; ки андари боби хрқу кашфи ҳиҷоб алсмоъ мебоист , ин ҷо ишоратӣ кардам бидон миқдор ки ин латифа фурӯ нашуд , ва ба ҷойгоҳи ин ҳукмро тафсили даҳум , ани шоءи аллоҳи ъзу ҷл .

هر چند که جای این مسأله نبود؛ که اندر باب خرق و کشف حجاب السماع می‌بایست، این‌جا اشارتی کردم بدان مقدار که این لطیفه فرو نشد، و به جایگاه این حکم را تفصیل دهم، ان شاء اللّه عزّ و جلّ.

Ва низ гуфтаанд : пӯшонандаи мураққаъаро чандон салтанат бояд андари тариқат ки чун андар бегона нигарад ба чашми шафқат , ошно гардад ва чун ҷомае андари осии пӯшад аз авлиёӣ худо гардад .

و نیز گفته‌اند: پوشانندهٔ مرقعه را چندان سلطنت باید اندر طریقت که چون اندر بیگانه نگرد به چشم شفقت، آشنا گردد و چون جامه‌ای اندر عاصی پوشد از اولیای خدا گردد.

Вақте дар хизмати шайх худ мерафтам андари диёри озрбоигон , мураққаъаи дории ду се дидам ки бар сари хирмани гандум устода буданд ва доманҳои мураққаъа пеш карда то марди барзигари гандум дар он афканд . Шайх бидон илтифот кард ва бархонад : « аўлӣки аллазӣнаи أштрўои алзлолаҳи болҳдии Фмои рбҳти тҷортҳм ва мо конўои мҳтдин ( ۱۶/олбқраҳ ) . » гуфтам : « аиҳо ашшайх , эшон ба чаҳ бе ҳурматии бад-ӣни балои мубталои гаштанд ва бар сари хилоиқ Фзиҳт шуданд ? » фармуд ки : « перони эшонро ҳирси мурӣди ҷамъ кардан бӯдааст , ва эшонро ҳирси дунёи ҷамъ карданасту ҳирсӣ аз ҳирсии аввалӣ тар нест ,у даъват беамр кардани ҳўӣ парварданаст . »

وقتی در خدمت شیخ خود می‌رفتم اندر دیار آذربایگان، مرقعه داری دو سه دیدم که بر سر خرمن گندم استاده بودند و دامنهای مرقعه پیش کرده تا مرد برزگر گندم در آن افکند. شیخ بدان التفات کرد و برخواند: «اولئک الّذین أشْتَرَوُا الضَّلالَةَ بِالهُدی فما رَبِحَتْ تِجارَتُهم و ما کانوا مُهْتَدین (۱۶/البقره).» گفتم: «ایها الشیخ، ایشان به چه بی حرمتی بدین بلا مبتلا گشتند و بر سر خلایق فضیحت شدند؟» فرمود که: «پیران ایشان را حرص مرید جمع کردن بوده است، و ایشان را حرص دنیا جمع کردن است و حرصی از حرصی اولی تر نیست، و دعوت بی امر کردن هوی پروردن است.»

Ва аз ҷунайд меояд раҳмаи аллоҳи алайҳ ки ба боби алтоқ тарсое дид сахт бо ҷамол . Гуфт : « борхдоё , инро дар кор мекун ; ки сахти некӯи офарӣдае . » чун замонии баромад , тарсо биёмад гуфт : « аиҳо ашшайх , шаҳодат арза кун бар ман . » шаҳодат арза кард . Мусулмон шуд ва яке аз авлиёии худои гашт .

و از جنید می‌آید رحمة اللّه علیه که به باب الطاق ترسایی دید سخت با جمال. گفت: «بارخدایا، این را در کار می‌کن؛ که سخت نیکو آفریده‌ای.» چون زمانی برآمد، ترسا بیامد گفت: «ایّها الشیخ، شهادت عرضه کن بر من.» شهادت عرضه کرد. مسلمان شد و یکی از اولیای خدای گشت.

Ва аз шайхи буъалии сиёҳи мрўзӣ - раҳмаи аллоҳи алайҳ - пурседанд ки : « пӯшидани мураққаъа киро мусаллам буд ? » гуфт : « он касро ки мушаррафи мамлакати худованд таъолӣ бошад , чунон ки андари ҷаҳони ҳеҷ чиз наравад он рӯз аз аҳкому аҳволи ало ки вайро огоҳ кунанд . »

و از شیخ بوعلی سیاه مروزی -رحمة اللّه علیه- پرسیدند که: «پوشیدن مرقّعه که را مسلّم بود؟» گفت: «آن کس را که مُشرِف مملکت خداوند تعالی باشد، چنان‌که اندر جهان هیچ چیز نرود آن روز از احکام و احوال الّا که وی را آگاه کنند.»

Пас мураққаъаи самти солеҳону аломати некону либоси фуқаро ва мутасаввифааст ва дар ҳақиқати фақру сФўт , пеш аз ин сухан рафт ва агар касе мари либоси авлиёро олати ҷамъи дунёу пӯшиши офат худ созад , мари онро бидон зӣоне бештар надорад . Ва биллоҳи алтўФиқ .

پس مرقعه سِمَت صالحان و علامت نیکان و لباس فقرا و متصوّفه است و در حقیقت فقر و صفوت، پیش از این سخن رفت و اگر کسی مر لباس اولیا را آلت جمع دنیا و پوشش آفت خود سازد، مر آن را بدان زیانی بیشتر ندارد. و باللّه التوفیق.