Бидон ки мазҳаби маломатро андари ин тариқати он шайхи замонаи худ , ҳмдўни қасор , нашр кардааст ,у вайро андари ҳақиқати маломати латоиф бисёраст .

بدان که مذهب ملامت را اندر این طریقت آن شیخ زمانهٔ خود، حمدون قصار، نشر کرده است، و وی را اندر حقیقت ملامت لطایف بسیار است.

Аз ваии раҳмаи аллоҳ алайҳ меояд , гуфт : « алмломаҳи тарки ассалома . »

از وی رحمة اللّه علیه می‌آید، گفت: «المَلامَةُ ترکُ السّلامةِ.»

Маломати дасти бдоштни саломат буд , ва чун касе қсдо ба тарки саломат худ бигӯеду мари балоҳоро миёни андари бандад ва аз мأлўФоту роҳати ҷумла тбро кунад мари умеди кашфи ҷалолу талаби молро , то ба ради халқ аз халқ навмед гардаду табъаши улфати худ аз эшон бугсалад , ҳар чанд аз эшон гусастатар буд ба ҳақи пайвастатар буд . Пас он чаҳ рӯй ҳама халқ бидон буд ва он саломатаст мари аҳли маломатро пушт бидон буд , то ҳамашон хилоф ҳамӯам бошаду ҳимматашони хилофи ҳамм . АндроўсоФи худ вҳдонӣ бошанд ; чунон ки аҳмдбни Фотк ривоят кард аз ҳусайни Мансур ки ӯро пурседанд : « ман алсўФӣ ? » қол : « вҳдонии алзот . »

ملامت دست بداشتن سلامت بود، و چون کسی قصدا به ترک سلامت خود بگوید و مر بلاها را میان اندر بندد و از مألوفات و راحت جمله تبرا کند مر امید کشف جلال و طلب مال را، تا به رد خلق از خلق نومید گردد و طبعش الفت خود از ایشان بگسلد، هر چند از ایشان گسسته‌تر بود به حق پیوسته‌تر بود. پس آن‌چه روی همه خلق بدان بود و آن سلامت است مر اهل ملامت را پشت بدان بود، تا همشان خلاف هُموم باشد و همّتشان خلاف هِمم. اندراوصاف خود وحدانی باشند؛ چنان‌که احمدبن فاتک روایت کرد از حسین منصور که او را پرسیدند: «مَنِ الصّوفیّ؟» قال: «وحدانی الذّات.»

Ва аз ҳмдўн - раҳмаи аллоҳ - пурседанд аз маломат . Гуфт : « роҳи он бар халқ душвораст ; аммо тарафӣ бигӯям : рҷоءи алмрҷӣаҳу хавфи алқдриаҳ . Тарси қадарёну раҷои мрҷӣони сифати маломатӣ буд . »

و از حمدون -رَحِمَهُ اللّه- پرسیدند از ملامت. گفت: «راه آن بر خلق دشوار است؛ اما طرفی بگویم: رجاءُ المُرْجِئَةِ و خوفُ القَدَریِّةِ. ترس قدریان و رجای مُرجِئان صفت ملامتی بود.»

Ва андари таҳти ин рамзӣаст : бидон ки ба ҳеҷ чиз аз ин табъ аз даргоҳи худованди таъолии нФўртр аз он нагардад ки ба ҷоҳи халқ ,у одамиро он миқдор басанда бошад ки касе гуяд никўмрдӣаст , ва ӯро бастоед . Ваии ҷону дил бадв диҳад ва аз худои таъолии бадви бозмонд . Пас хоиФ пайваста мекӯшад ки аз маҳали хатар давр бошаду андари ин кӯшиши мари толибро ду хатар бошад : яке хавфи ҳиҷоби халқу дигари манъи феълӣ ки халқ бидон феъли бадв бизиҳкор гирданду забони маломати бадв дароз кунанд . На рӯй он ки бо ҷоҳи эшон бёромд ва на барги он ки эшонро ба маломати худ бизиҳкор кунад . Пас маломатиро бояд ки нахусти хусумати дунёеу ъқбоиӣ аз халқ мунқатиъ кунад бидонча вайро гӯйанду мари наҷоти дилро феълӣ кунад ки на он дар шариъат кабӣра бошад ва на сағира ; то мардумони вайро рад кунанд ; то хавфаши андари мъомлт чун хавф қадарён бошаду раҷояши андари мъомлти маломаткунандагон чун раҷоӣ мараҷён бошад .

و اندر تحت این رمزی است: بدان که به هیچ چیز از این طبع از درگاه خداوند تعالی نَفورتر از آن نگردد که به جاه خلق، و آدمی را آن مقدار بسنده باشد که کسی گوید نیکومردی است، و او را بستاید. وی جان و دل بدو دهد و از خدای تعالی بدو بازماند. پس خایف پیوسته می‌کوشد که از محل خطر دور باشد و اندر این کوشش مر طالب را دو خطر باشد: یکی خوف حجاب خلق و دیگر منع فعلی که خلق بدان فعل بدو بزهکار گردند و زبان ملامت بدو دراز کنند. نه روی آن که با جاه ایشان بیارامد و نه برگ آن که ایشان را به ملامت خود بزهکار کند. پس ملامتی را باید که نخست خصومت دنیایی و عقبایی از خلق منقطع کند بدانچه وی را گویند و مر نجات دل را فعلی کند که نه آن در شریعت کبیره باشد و نه صغیره؛ تا مردمان وی را رد کنند؛ تا خوفش اندر معاملت چون خوف قدریان باشد و رجایش اندر معاملت ملامت کنندگان چون رجای مُرجیان باشد.

Ва андари ҳақиқати дӯстии ҳеҷ чизи хуштар аз маломат нест ; аз он ки маломати дӯстро бар дили дӯст асар набошаду дӯстро ҷуз бар сари кӯии дӯст гузар набошад ,у ағёрро бар дили дӯст хатар набошад ; « лإни алмломаҳи равзаи алъошқину нтҳаҳи алмҳбину роҳаҳи алмштоқину сарвари алмридин . »

و اندر حقیقت دوستی هیچ چیز خوشتر از ملامت نیست؛ از آن که ملامت دوست را بر دل دوست اثر نباشد و دوست را جز بر سر کوی دوست گذر نباشد، و اغیار را بر دل دوست خطر نباشد؛ «لإنَّ الملامةَ رَوْضَةُ العاشِقینَ و نُطْهَةُ المُحِّبینَ و راحَةُ المُشْتاقینَ و سُرورُ المریدینَ.»

Ва махсӯсанд ин тайифа аз сиқлин ба ихтиёр кардани маломати тан аз барои саломати дил , ва ҳеҷ касро аз хилоиқ аз муқаррабону Каррӯбӣону рӯҳонӣони ин дараҷа набӯдааст ва азамам пешин низ аз ибоду зӯҳҳоду аъёни халқ ки бӯдаанд ин мартаба на , бҷзгрўҳиро аз ин уммат ки соликони тариқи инқитоъ диланд .

و مخصوص‌اند این طایفه از ثقلین به اختیار کردن ملامت تن از برای سلامت دل، و هیچ کس را از خلایق از مقربان و کروبیان و روحانیان این درجه نبوده است و از امم پیشین نیز از عباد و زهاد و اعیان خلق که بوده‌اند این مرتبه نه، بجزگروهی را از این امت که سالکان طریق انقطاع دل‌اند.

Аммо ба наздики ман талаби маломати айни риё буду риёи айни нифоқ ; аз он чаҳ марое роҳӣ равад ки халқи варо қабул кунаду маломатии бтклФ роҳӣ равад ки халқи варо рад кунад ва ҳар ду гуруҳи андари халқ мондаанд ва аз нишони бурун гузар надоранд , то яке бад-ӣни мъомлти бурун омадааст ва яке бидон мъомлт . Ва дарвешро ҷузи ҳадиси ҳақ бар дил нагзарад ва чун аз халқи дили гусаста буд аз ин ҳар ду маънии фориғ буд ва ҳеҷ чизи пои банд вай наёяд .

اما به نزدیک من طلب ملامت عین ریا بود و ریا عین نفاق؛ از آن‌چه مُرایی راهی رود که خلق ورا قبول کند و ملامتی بتکلف راهی رود که خلق ورا رد کند و هر دو گروه اندر خلق مانده‌اند و از نشان برون گذر ندارند، تا یکی بدین معاملت برون آمده است و یکی بدان معاملت. و درویش را جز حدیث حق بر دل نگذرد و چون از خلق دل گسسته بود از این هر دو معنی فارغ بود و هیچ چیز پای بند وی نیاید.

Вақте маро бо яке аз маломатёни моўроءи алнҳр суҳбат афтод . Чун ман мунбасит шудам андари суҳбат , гуфтам : « эй ахӣ , муродати андари ин афъоли шӯрида чаҳ чизаст ? » гуфт : « сипарӣ кардани халқи андари худ . » гуфтам : « ин халқ бисёранд ва ту умру рӯзгору маконат он наёбӣ ки хилоиқро андари худ сипарӣ кунӣ , ҳамеи худро андари халқ сипарӣ кун то аз ин ҳамаи машғӯлии бозиреҳӣ . »

وقتی مرا با یکی از ملامتیان ماوراء النهر صحبت افتاد. چون من منبسط شدم اندر صحبت، گفتم: «ای اخی، مرادت اندر این افعال شوریده چه چیز است؟» گفت: «سپری کردن خلق اندر خود.» گفتم: «این خلق بسیارند و تو عمر و روزگار و مکانت آن نیابی که خلایق را اندر خود سپری کنی، همی‌خود را اندر خلق سپری کن تا از این همه مشغولی بازرهی.»

Ва гуруҳе буванд ки ба халқ машғӯл буванд , пиндоранд ки халқ низ бадишон машғӯланд .

و گروهی بوند که به خلق مشغول بوند، پندارند که خلق نیز بدیشان مشغول‌اند.

Пас ҳеҷ каси туро менабинад . Ту худро май мубин . Офати рӯзгори ту аз дида туаст . Туро бо ғайричаҳ кор ? касеро ки шифо аз аҳтмо бояд талабед ӯ аз тановули талабад , аз мардумон набошад .

پس هیچ کس تو را می‌نبیند. تو خود را می‌مبین. آفت روزگار تو از دیدهٔ توست. تو را با غیرچه کار؟ کسی را که شفا از احتما باید طلبید او از تناول طلبد، از مردمان نباشد.

Ва бози гуруҳеи мари риёзати нафасро маломатӣ кунанд , то ба хории халқи нафасашон адаб гирад ва дод худ аз вай биёбанд ; ки хуштар вақте мари эшонро он буд ки нафаси худро андари бало ва хорӣ ёбанд .

و باز گروهی مر ریاضت نفس را ملامتی کنند، تا به خواری خلق نفسشان ادب گیرد و داد خود از وی بیابند؛ که خوشتر وقتی مر ایشان را آن بود که نفس خود را اندر بلا و خواری یابند.

Ва аз хоҷаи иброҳӣми адҳами раҳмаи аллоҳи алайҳи ривояти оранд ки яке вайро пурсед ки : « ҳаргизи худро ба муроди худ расида дидӣ ? » гуфто : « балӣ , дубор дидаам :

و از خواجه ابراهیم ادهم رحمة اللّه علیه روایت آرند که یکی وی را پرسید که: «هرگز خود را به مراد خود رسیده دیدی؟» گفتا: «بلی، دوبار دیده‌ام:

Як бор дар киштӣ нишаста будаму каси андари он ҷо маро нашнохту ҷомаи халқи доштаму мӯӣ дароз гашта , ва бар ҳоле будам ки аҳли он киштӣ бар ман фусӯсу ханда сетоне мекарданду андари киштӣ бо он қавми масхарае буд ки ҳар замон биёмадӣу мӯии ман бкшидӣу бикунадӣ , ва бо ман ба ваҷҳи тсхр истихфоф кардӣ ва ман худро ба муроди худ май ёФтмӣ ва бидон зли нафаси худ шод ҳаме будамӣ . То рӯзии он шодӣ ба ғоят барисед ва он чунон буд ки рӯзии он масхара бархест ва бар ман бўли андохт .

یک بار در کشتی نشسته بودم و کس اندر آن‌جا مرا نشناخت و جامهٔ خَلَق داشتم و موی دراز گشته، و بر حالی بودم که اهل آن کشتی بر من فسوس و خنده ستانی می‌کردند و اندر کشتی با آن قوم مسخره‌ای بود که هر زمان بیامدی و موی من بکشیدی و بکندی، و با من به وجه تَسْخَر استخفاف کردی و من خود را به مراد خود می‌یافتمی و بدان ذَلِّ نفس خود شاد همی‌بودمی. تا روزی آن شادی به غایت برسید و آن چنان بود که روزی آن مسخره برخاست و بر من بول انداخت.

Ва дигари бори андари боронии азим ба диҳии фарози расидаму сармои зимистони маро ғалаба карда буду мураққаъа бар тани ман тар гашта . Ба масҷидии фарози расидам . Марои андари он ҷо нагузоштанду дигари масҷиди всдигр ҳамчунон . Оҷизи омадаму сармо бар тани ман қӯт гирифт . Бо туни гармобаи андари омадаму доман худ бидон оташ андар кашидам дӯди он ба зери ман баромад . Ҷома ва рӯем сиёҳ шуд . Он шаб ба муроди худ расида будам . »

و دیگر بار اندر بارانی عظیم به دهی فراز رسیدم و سرمای زمستان مرا غلبه کرده بود و مرقعه بر تن من تر گشته. به مسجدی فراز رسیدم. مرا اندر آن‌جا نگذاشتند و دیگر مسجد وسدیگر همچنان. عاجز آمدم و سرما بر تن من قوت گرفت. با تون گرمابه اندر آمدم و دامن خود بدان آتش اندر کشیدم دود آن به زیر من برآمد. جامه و رویم سیاه شد. آن شب به مراد خود رسیده بودم.»

Ва маро ки алии бен Усмон алҷлобӣам вФқнии аллоҳ вақте воқеа Эй афтод ва бисёр муҷоҳидат кардам умеди онро ки воқеа ҳал шавад , нашуд . Ва вақте пеш аз он маро аз он ҷинси воқеае афтода буд , ба гӯри шайхи боязиди раҳмаи аллоҳи алайҳ муҷовир нишаста будам то ҳал шуд . Ин бор низ қасди он ҷо кардам ва се моҳ бар сари турбати вай муҷовир будам ҳар рӯзи се ғусл мекардам ва сӣ таҳорат , мари умеди кашфи он воқеаро , албата ҳал нашуд . Бархестаму қасд хуросон кардам . Андари вилояти камаш , ба дияии расидам ки он ҷои хонақоҳӣ буду ҷамоатӣ аз мутасаввифа ва ман мураққаъае хашини доштами бснт ва аз олати аҳли расм бо ман ҳеҷ набӯд ба ҷузи Асоу ркўаҳ эй . Ба чашми он ҷамоати сахт ҳақир намудему кас маро надонист . Эшон ба ҳукм расм мегуфтанд бо як дигар ки : « ин аз мо нест . »у рости чунон буд ки аз эшон набудам ; аммо лобуд буд он шаби андари он ҷо бӯдан .

و مرا که علی بن عثمان الجلابی‌‌ام وفقنی اللّه وقتی واقعه‌ای افتاد و بسیار مجاهدت کردم امید آن را که واقعه حل شود، نشد. و وقتی پیش از آن مرا از آن جنس واقعه‌ای افتاده بود، به گور شیخ بایزید رحمة اللّه علیه مجاور نشسته بودم تا حل شد. این بار نیز قصد آن‌جا کردم و سه ماه بر سر تربت وی مجاور بودم هر روز سه غسل می‌کردم و سی طهارت، مر امید کشف آن واقعه را، البته حل نشد. برخاستم و قصد خراسان کردم. اندر ولایت کُمِش، به دیهی رسیدم که آن‌جا خانقاهی بود و جماعتی از متصوّفه و من مرقعه‌ای خشن داشتم بسنت و از آلت اهل رسم با من هیچ نبود به‌جز عصا و رَکوه‌ای. به چشم آن جماعت سخت حقیر نمودم و کس مرا ندانست. ایشان به حکم رسم می‌گفتند با یک‌دیگر که: «این از ما نیست.» و راست چنان بود که از ایشان نبودم؛ اما لابد بود آن شب اندر آن‌جا بودن.

Он шаби маро бар бомай бншонднд ва худ бар бомай баландтари рафтанд ,у маро бар заминии хушки бншонднду ноне сабз гашта пеш ман ниҳоданд ва ба ман буии абоҳое ки эшон мехӯрданд мерасед ; ва бо ман ба танз сухан мегуфтанд аз боми боло . Чун аз таом фориғ шуданд , харбуза мехӯрданду пӯст бар сари ман май андохт бар ваҷҳи таййибат . Ҳоли худу истихфофи эшон ба дил фурӯ мехӯрдам ва мегуфтам : « бори худоё , агар на онстӣ ки ҷомаи дӯстон ту доранд волои ман аз эшон нкшмӣ . » ҳарчанд ки он таъни эшон бар ман зиёдат мешуд дили ман андари он хуштар ҳамеи гашт , то ба кашӣдан он бор , воқеаи ман ҳал шуд . Ва андари вақти бдонстм ки машойихи рҳмҳми аллоҳи ҷҳолро аз барои чаҳ андари миёни худ роҳ додаанду бори эшон аз барои чаҳ май кашанд .

آن شب مرا بر بامی بنشاندند و خود بر بامی بلندتر رفتند، و مرا بر زمینی خشک بنشاندند و نانی سبز گشته پیش من نهادند و به من بوی اَباهایی که ایشان می‌خوردند می‌رسید؛ و با من به طنز سخن می‌گفتند از بامِ بالا. چون از طعام فارغ شدند، خربزه می‌خوردند و پوست بر سر من می‌انداخت بر وجه طیبت. حال خود و استخفاف ایشان به دل فرو می‌خوردم و می‌گفتم: «بار خدایا، اگر نه آنستی که جامهٔ دوستان تو دارند والا من از ایشان نکشمی.» هرچند که آن طعن ایشان بر من زیادت می‌شد دل من اندر آن خوشتر همی‌گشت، تا به کشیدن آن بار، واقعهٔ من حل شد. و اندر وقت بدانستم که مشایخ رحمهم اللّه جُهّال را از برای چه اندر میان خود راه داده‌اند و بار ایشان از برای چه می‌کشند.

Инаст аҳкоми маломат ба тамомӣ бо таҳқиқи он ки пайдо кардам . Ва биллоҳи алтўФиқ .

این است احکام ملامت به‌تمامی با تحقیق آن که پیدا کردم. و باللّه التوفیق.