Ва манеҳам : бародари Мустафо ,у ғариқи баҳри балоу ҳариқи нори вло ,у муқтадои авлиёу асФё , Абулҳасани алии бен абии толиб , карами аллоҳи виҷҳа

و مِنهُم: برادر مصطفی و غریق بحر بلا و حریق نار وَلا، و مقتدای اولیا و اصفیا، ابوالحسن علی بن ابی طالب (کرم اللّه وجهه).

ӯро андари ин тариқи шаънии азиму дрҷтӣ рафеъасту андари диққати иборат аз усӯли ҳақоиқи ҳаззӣ тамом дошт ; то ҳаддӣ ки ҷунайди раҳма аллоҳ гуфт : « шихнои фии алأсўлу алблоءи алии алмртзӣ . » шайхи мо андари усӯлу андар бало кашӣдан алӣ Муртазоаст , разии аллоҳи анҳу ; яъне андари илму мъомлти эмоми ин тариқат алӣаст , разии аллоҳи анҳу аз он ки илми ин тариқатро аҳли ин , усӯл гӯйанду мъомлотши бҷмлаҳ бало кашӣданаст .

او را اندر این طریق شأنی عظیم و درجتی رفیع است و اندر دقت عبارت از اصول حقایق حظی تمام داشت؛ تا حدی که جنید رحمه اللّه گفت: «شیخُنا فی الأصولِ و البَلاءِ علیُّ المرتَضی.» شیخ ما اندر اصول و اندر بلا کشیدن علی مرتضی است، رضی اللّه عنه؛ یعنی اندر علم و معاملت امام این طریقت علی است (رضی اللّه عنه) از آن‌که علم این طریقت را اهل این، اصول گویند و معاملاتش بجمله بلا کشیدن است.

Меоранд ки яке ба наздик вай омад ки : « эй амӣралмуъминӣн , маро васиятӣ бикун . » гуфт : « лотҷълни أкбри шғлки бأҳлки вўлдки Фإни икни أҳлки вўлдки ман أўлёءи аллоҳ , ?фони аллоҳи лоизиъи авлиёъау إни конўои أъдоءи аллоҳ , Фмои ҳамку шғлки лأъдоءи аллоҳ ? нигар то шуғли зану фарзандро муҳимтарин ишғол худ нигарадоне ; ки агар эшон аз дӯстони хдоинди ҷли ҷалолаи ваии дӯстони худро зойеъ нигараданд ва агар душманони хдоинди ъзу ҷли андӯҳи душманони худоӣ чаҳ май дорӣ ? »

می‌آرند که یکی به نزدیک وی آمد که: «ای امیرالمؤمنین، مرا وصیتی بکن.» گفت: «لاتَجْعَلَنَّ أکبرَ شُغْلِکَ بأهلِکَ وَوَلَدِکَ فإنْ یَکنْ أهلُک وَوَلدُک مِنْ أولیاءِ اللّهِ، فانَّ اللّهَ لایُضیعُ اولیاءَه و إنْ کانوا أعداءَ اللّهِ، فما همُّکَ و شَغلُک لأعْداء اللّه؟ نگر تا شغل زن و فرزند را مهم‌ترین اَشغال خود نگردانی؛ که اگر ایشان از دوستان خدایند ‌(جلّ جلالُه‌) وی دوستان خود را ضایع نگرداند و اگر دشمنان خدایند‌ ‌(عزّ و جلّ‌) اندوه دشمنان خدای چه می‌داری؟»

Ва таъаллуқи ин масъала ба инқитоъи дил буд аз дуни ҳақи ҷли ҷалола ки ваии худ бандагони худро чунон ки хоҳад медорад , ҳаргоҳ ки яқини ту содиқ буд ; чунон ки Мӯсои алайҳи ассаломи духтари Шуайбро алайҳи ассалом бар ҳоле ҳарчӣ саъбтар бгзошт ва ба худованд таслим карду иброҳӣми ҳоҷару Исмоилро бардошти алайҳими ассалом ва ба водии ғайри зии заръи барад ва ба худованди ҷли ҷалола тслм карду мари эшонро Акбари шуғл худ насохтанду ҳамаи дил дар ҳақи таъолии бастанд то муроди ду ҷаҳон бар омад андари ҳол беМуродӣ , ба таслими умӯр ба худованди ъзу ҷл . Ва монандаст ин сухан бидон ки гуфт карами аллоҳи виҷҳаи мари соилиро ки аз ваии пурсида буд ки : « покизатарин касб ҳо чист ? » гуфт : « ғноءи алқлби биллоҳ . » ҳаркиро дил ба худои таъолӣ тавонгар бошад , нестии дунёи вайро дарвеш нигараданд ва ҳастӣ он шодии нёрдшу ҳақиқати он ба фақру сФўт боз гардаду зикри он гузашт .

و تعلّق این مسأله به انقطاع دل بود از دون حقّ ‌(جلّ جلالُه‌‌) که وی خود بندگان خود را چنان‌که خواهد می‌دارد، هرگاه که یقین تو صادق بود؛ چنان‌که موسی علیه‌السّلام دختر شعیب را علیه‌السّلام بر حالی هرچه صعب‌تر بگذاشت و به خداوند تسلیم کرد و ابراهیم هاجر و اسماعیل را برداشت علیهم‌السّلام و به وادی غیر ذی‌زرع برد و به خداوند جلّ‌جلالُه تسلم کرد و مر ایشان را اکبر شغل خود نساختند و همه‌دل در حق تعالی بستند تا مراد دو جهان بر آمد اندر حال بی‌مرادی، به تسلیم امور به خداوند عزّ و جلّ. و مانند است این سخن بدان‌که گفت کرم اللّه وجهه مر سایلی را که از وی پرسیده بود که: «پاکیزه‌ترین کسب‌ها چیست؟» گفت: «غناءُ القلبِ باللّه.» هرکه را دل به خدای تعالی توانگر باشد، نیستی دنیا وی را درویش نگرداند و هستی آن شادی نیاردش و حقیقت آن به فقر و صفوت باز گردد و ذکر آن گذشت.

Пас аҳли ин тариқати иқтидо бадв кунанд дар ҳақоиқи ибороту дақоиқи ашороту таҷред аз маълуми дунёу назораи андари тақдири мавло . Ва латоифи каломи вай беш аз онаст ки ба адад андар ояду мазҳаби ман андари ин китоб ихтисораст . Ва биллоҳи алтўФиқ .

پس اهل این طریقت اقتدا بدو کنند در حقایق عبارات و دقایق اشارات و تجرید از معلوم دنیا و نظاره اندر تقدیر مولی. و لطایف کلام وی بیش از آن است که به عدد اندر آید و مذهب من اندر این کتاب اختصار است. و باللّه التوفیق.