Ва манеҳам : гавҳари ганҷи ҳаё ,у аъбди аҳли сафоу мутаъаллиқи даргоҳи ризоу мутамаккин бар тариқи Мустафои салавоти аллоҳи алайҳи АбуАмри Усмони бен ъФон , разии аллоҳи анҳу

و منهم: گوهر گنج حیا، و اعبد اهل صفا و متعلق درگاه رضا و متمکن بر طریق مصطفی صلوات اللّه علیه ابوعمرو عثمان بن عفان، رضی اللّه عنه

Ки вайро фазойил ҳувайдосту маноқиби зоҳири андари кули маъонӣ .

که وی را فضایل هویداست و مناقب ظاهر اندر کل معانی.

Ва Абдуллоҳи бен рбоҳу абўқтодаҳи разии аллоҳи ънҳмои ривояти оранд ки рӯзи ҳарби ?илдори мо ба наздики Усмон будем , разии аллоҳи анҳу . Чун ғавғо бар даргоҳи вай ҷамъ шуданд ғуломони вай силаҳ бардоштанд . Усмон гуфт : « ҳарки силаҳ брнагирад аз моли ман озодаст . » ва мо аз тарси худ беруни омадем . Ҳасани бен алии моро дар роҳ пеш омад . Бо вай бозгаштем ва ба наздики Усмони андари омадем ки то ҳасани разии аллоҳи анҳу ба чаҳ кор омадааст ва чун ҳасан андар омад салом гуфт ,у вайро бар он билет таъзият кард ва гуфт : « ё амӣралмуъминӣн , ман бе фармони ту бо мусулмонон шамшер натавонам кашид ва ту хлиФти ҳақӣ . Марои фармони даҳ то балои ин қавм аз ту дафъ кунам . » Усмон гуфт вайро : « ё ибни ахӣ , إрҷъи вأҷлси фии битк ҳатто иأтии аллоҳи бأмраҳ , Флои ҳоҷаи лнои фии إҳроқи алдмоء . эй бродрзодаҳ , бозгарду андари хона худ биншин то фармони худованду тақдири вай чаҳ бошад ; ки моро ба хӯни рехтани мусулмонон ҳоҷат нест . »

و عبدالله بن رباح و ابوقَتاده رضی اللّه عنهما روایت آرند که روز حرب الدار ما به نزدیک عثمان بودیم، رضی اللّه عنه. چون غوغا بر درگاه وی جمع شدند غلامان وی سلاح برداشتند. عثمان گفت: «هرکه سلاح برنگیرد از مال من آزاد است.» و ما از ترس خود بیرون آمدیم. حسن بن علی ما را در راه پیش آمد. با وی بازگشتیم و به نزدیک عثمان اندر آمدیم که تا حسن رضی اللّه عنه به چه کار آمده است و چون حسن اندر آمد سلام گفت، و وی را بر آن بلیت تعزیت کرد و گفت: «یا امیرالمؤمنین، من بی فرمان تو با مسلمانان شمشیر نتوانم کشید و تو خلیفت حقی. مرا فرمان ده تا بلای این قوم از تو دفع کنم.» عثمان گفت وی را: «یا ابنَ اخی، إرْجِعْ وَأجْلِسْ فی بَیْتِکَ حتّی یأتِیَ اللّهُ بأمْرهِ، فَلا حاجَةَ لَنا فی إهْراقِ الدِّماءِ. ای برادرزاده، بازگرد و اندر خانهٔ خود بنشین تا فرمان خداوند و تقدیر وی چه باشد؛ که ما را به خون ریختن مسلمانان حاجت نیست.»

Ва ин аломат таслимаст андари ҳоли вуруди балои андари дараҷаи хулат ; чунон ки намруди оташ бар афрӯхту иброҳӣмро алайҳи ассаломи андари пилаи манҷаниқи ниҳод . Ҷабраили алайҳ ассалом омад ва гуфт : « ҳилли лаки ман ҷоҷаҳ ? » гуфт : « аммо إлики Фло . Ба ту ҳеҷ ҳоҷат надорам . » гуфт : « пас аз худоӣ бихоҳ . » гуфт : « ҳасбии ани саволии илмаи баҳолӣ . Марои он бас ки ӯ медонад ки ба ман чаҳ мерасад ва ӯ ба ман донотар аз ман ба ман . ӯ донад ки салоҳи ман дар чаҳ чизаст . »

و این علامت تسلیم است اندر حال ورود بلا اندر درجهٔ خُلّت؛ چنان‌که نمرود آتش بر افروخت و ابراهیم را علیه السّلام اندر پلّهٔ منجنیق نهاد. جبرئیل علیه السّلام آمد و گفت: «هَلْ لَکَ مِنْ جاجَةٍ؟» گفت: «امّا إلَیْکَ فَلا. به تو هیچ حاجت ندارم.» گفت: «پس از خدای بخواه.» گفت: «حَسْبی عَنْ سُؤالی عِلْمُه بِحالی. مرا آن بس که او می‌داند که به من چه می‌رسد و او به من داناتر از من به من. او داند که صلاح من در چه چیز است.»

Пас Усмон ба ҷои халил ,у ғавғо ба ҷои оташ ,у ҳасан ба ҷои Ҷабраил ; аммо иброҳӣмро алайҳи ассалом аз балои наҷоту Усмонро разии аллоҳи анҳу андари балои ҳалоку наҷотро таъаллуқ ба бақо буду ҳалокро ба фаноу андари ин маънии пеш аз ин тарафӣ гуфтаам .

پس عثمان به جای خلیل، و غوغا به جای آتش، و حسن به جای جبرئیل؛ اما ابراهیم را علیه السّلام از بلا نجات و عثمان را رضی اللّه عنه اندر بلا هلاک و نجات را تعلق به بقا بود و هلاک را به فنا و اندر این معنی پیش از این طرفی گفته‌ام.

Пас иқтидои ин тайифа ба базли молу ҳаёу таслими умӯру ихлоси андари ибодат ба вайаст , разии аллоҳи анҳу . Ва вай бар ҳақиқати эмом ҳақаст андари ҳақиқату шариъату тариқати ваии андари дӯстӣ зоҳирасту биллоҳи алтўФиқ .

پس اقتدای این طایفه به بذل مال و حیا و تسلیم امور و اخلاص اندر عبادت به وی است، رضی اللّه عنه. و وی بر حقیقت امام حق است اندر حقیقت و شریعت و طریقت وی اندر دوستی ظاهر است و باللّه التوفیق.