Ва манеҳам : сайфи суннат ,у ҷамоли тариқат ,у маъбари маърифату музайяни сФўт , АбуМуҳамади ҷъФрбни мҳмдбни алии бен алҳусайн бен алӣ , алсодқ , ризвони аллоҳи алайҳими аҷмъин

و منهم: سیف سنت، و جمال طریقت، و معبر معرفت و مُزیِّن صفوت، ابومحمد جعفربن محمدبن علی بن الحسین بن علی، الصادق، رضوان اللّه علیهم اجمعین

Олии ҳолу никўсирт буд . Оростаи зоҳиру ободони ботин . Ва вайро ашорот ҷамиласт андари ҷумлаи улӯм , ва машҳураст диққати каломи вайу қӯти маъонии андари миёни машойих , разии аллоҳи анҳуам аҷмъину вайро кутуб маърӯфаст андари баёни ин тариқат .

عالی حال و نیکوسیرت بود. آراسته ظاهر و آبادان باطن. و وی را اشارات جمیل است اندر جملهٔ علوم، و مشهور است دقت کلام وی و قوت معانی اندر میان مشایخ، رضی اللّه عنهم اجمعین و وی را کتب معروف است اندر بیان این طریقت.

Аз ваии ривояти оранд ки гуфт : « ман урфи аллоҳи أързи ъмои сўоаҳ . »

از وی روایت آرند که گفت: «من عَرَفَ اللّهَ أعْرَضَ عَمّا سَواهُ.»

Орифи маъраз буд аз ғайру мунқатиъ аз асбоб ; аз он чаҳ маърифати вай айн наКрет буд аз ғайр , ки наКрет ҷузи ваии маърифат вай бошаду маърифати ҷуз вай наКрет вай бошад . Пас ориф аз халқи гусаста буд ва ба ҳақи пайваста . Ғайрро андари дилаши миқдор он набошад ки бадишон илтифот кунад ва ё вуҷӯди эшонро чандон хатар наад ки андари хотири зикри эшонро ақд кунад .

عارف مُعرض بود از غیر و منقطع از اسباب؛ از آن‌چه معرفت وی عین نکرت بود از غیر، که نکرت جز وی معرفت وی باشد و معرفت جز وی نکرت وی باشد. پس عارف از خلق گسسته بود و به حق پیوسته. غیر را اندر دلش مقدار آن نباشد که بدیشان التفات کند و یا وجود ایشان را چندان خطر نهد که اندر خاطر ذکر ایشان را عقد کند.

Ва ҳам аз ваии ривояти оранд ки гуфт : « лотсҳи алъбодаҳи болтўбаҳ . Фқдми алтўбаҳи алии алъбодаҳ , вқоли аллоҳ , таъолӣ : алтоӣбўни алъобдўн ( ۱۱۲/и алтўбаҳ ) . »

و هم از وی روایت آرند که گفت: «لاتَصِحُّ العبادةُ بالتّوبةِ. فَقَدِّمِ التَّوْبَةَ عَلَی العِبادةِ، وقال اللّه، تعالی: التّائبونَ العابدونَ (۱۱۲/ التوبه).»

Ибодати ҷуз ба тавба рост наёяд , то худованди таъолӣ мақдам кард тавбаро бар ибодат ; азиро ки тавбаи бдоит мақомотасту убудийяти ниҳояти он ва чун худованди ҷли ҷалолаи зикр осӣон кард ба тавба фармуд ва гуфт : « втўбўои илои аллоҳи ҷмиъо ( ۳۱/олнўр ) » , ва чун расӯлро алайҳи ассалом ёд кард , ба убудийят ёд кард ва гуфт : « Фأўҳии إлии абдаи мо أўҳӣ ( ۱۰/олнҷм ) . »

عبادت جز به توبه راست نیاید، تا خداوند تعالی مقدم کرد توبه را بر عبادت؛ ازیرا که توبه بدایت مقامات است و عبودیت نهایت آن و چون خداوند جل جلاله ذکر عاصیان کرد به توبه فرمود و گفت: «وتوبوا الی اللّه جمیعاً (۳۱/النّور)»، و چون رسول را علیه السّلام یاد کرد، به عبودیت یاد کرد و گفت: «فأوْحی إلی عَبْدِه ما أوحی (۱۰/النّجم).»

Ва андар ҳикоёт ёфтам ки Довӯди тоӣии раҳмаи аллоҳи алайҳ ба наздик вай омад ва гуфт : « ё писари расӯли худоӣ , марои пандии даҳ ки дилами сиёҳ шудааст . » гуфт : « ё бо сулаймон , ту зоҳиди замонаи хешӣ , туро ба панди ман чаҳ ҳоҷат ? » гуфт : « эй фарзанди пайғамбар , шуморо бар ҳамаи хилоиқ фазласту панд додан ту мари ҳамаи хилоиқро воҷиб . » гуфт : « ё босулаймон , ман аз он май тарсам ки ба қиёмати ҷади ман андари ман овезад ки : чаро ҳақи мтобъти ман нгзордӣ ? ва ин кор ба нисбати саҳеҳу сабаб қавӣ нест . Ин кор ба мъомлт хубаст андари ҳазрати ҳақ , таъолӣ . » Довӯди фаро гиристан омад ва гуфт : « бори худоё , он ки маъҷуни тинати вай аз об набувватасту таркиби табиат аз асли бурҳону ҳуҷҷат , ҷадаш расӯласту модараш батуласт ваии бад-ӣн ҳайронӣаст ; Довӯд ки бошад ки ба мъомлти худ мъҷб гардад ? »

و اندر حکایات یافتم که داود طائی رحمة اللّه علیه به نزدیک وی آمد و گفت: «یا پسر رسول خدای، مرا پندی ده که دلم سیاه شده است.» گفت: «یا با سلیمان، تو زاهد زمانهٔ خویشی، تو را به پند من چه حاجت؟» گفت: «ای فرزند پیغمبر، شما را بر همه خلایق فضل است و پند دادن تو مر همه خلایق را واجب.» گفت: «یا باسلیمان، من از آن می‌ترسم که به قیامت جد من اندر من آویزد که: چرا حق متابعت من نگزاردی؟ و این کار به نسبت صحیح و سبب قوی نیست. این کار به معاملت خوب است اندر حضرت حق، تعالی.» داود فرا گریستن آمد و گفت: «بار خدایا، آن که معجون طینت وی از آب نبوت است و ترکیب طبیعت از اصل برهان و حجت، جدش رسول است و مادرش بتول است وی بدین حیرانی است؛ داود که باشد که به معاملت خود معجب گردد؟»

Ва ҳам аз вай меояд ки рӯзӣ бо мўолӣ худ нишаста буд ва эшонро мегуфт : « биёед то байъат кунему аҳди бандем ки ҳар ки аз миёни мо растгорӣ ёбад , андари қиёмати ҳамаро шафоат кунад . » гуфтанд : « ё ибни расӯли аллоҳ , туро ба шафоати мо чаҳ ҳоҷат ? ки ҷади ту шафиъи ҷумла халқонаст . » вай гуфт : « ман бо ин афъол шарм дорам ки андари қиёмат ба рӯй ҷад худ нагарм . »

و هم از وی می‌آید که روزی با موالی خود نشسته بود و ایشان را می‌گفت: «بیایید تا بیعت کنیم و عهد بندیم که هر که از میان ما رستگاری یابد، اندر قیامت همه را شفاعت کند.» گفتند: «یا ابن رسول اللّه، تو را به شفاعت ما چه حاجت؟ که جدّ تو شفیع جمله خلقان است.» وی گفت:«من با این افعال شرم دارم که اندر قیامت به روی جدّ خود نگرم.»

Ин ҷумлаи руяти уюб нафасаст ва ин сифат аз авсоф камоласт . Ҷумлаи мутамаккинони ҳазрати худованди ҷли ҷалола бар ин буданд аз авлиёу анбиёу русул . Ва пайғамбар гуфт , алайҳи ассалом : « азои أроди аллоҳи бъбди хирои Басраи бъиўб нафсау уюби алднё . » ва « ҳар ки аз рӯй тавозуъи убудийяти сари фурӯд арад худованди таъолии зикри ваии андари ду ҷаҳон баланд гирданд . »

این جمله رؤیت عیوب نفس است و این صفت از اوصاف کمال است. جملهٔ متمکنان حضرت خداوند جل جلاله بر این بودند از اولیا و انبیا و رسل. و پیغمبر گفت، علیه السّلام: «اذا أرادَ اللّهُ بعَبْدٍ خیراً بصّرَه بعیوبِ نَفْسِه و عُیوبِ الدُّنیا.» و «هر که از روی تواضع عبودیت سر فرود ارد خداوند تعالی ذکر وی اندر دو جهان بلند گرداند.»

Ва агар ҷумлаи аҳли байтро ёд кунаму маноқиби як як баршумурам , ин китоб , бали кутуб бисёр ҳамли ъушри ъширӣ аз он накунад . Пас ин миқдори кифоят буд ҳидояти қавмиро ки ақли эшонро либос идрок бошад аз мурӣдону мункирони ин тариқат .

و اگر جملهٔ اهل بیت را یاد کنم و مناقب یک یک برشمرم، این کتاب، بل کتب بسیار حمل عُشر عَشیری از آن نکند. پس این مقدار کفایت بود هدایت قومی را که عقل ایشان را لباس ادراک باشد از مریدان و منکران این طریقت.

Акнӯн зикри асҳоби сафаи расӯли алайҳи ассалом бар сиблати эҷозу ихтисори андари ин китоб биорам ва мо пеш аз ин китобӣ сохтаему мари онро « минҳоҷи аддӣн » ном кардау андари ваии маноқиб ҳар як ба тафсил баён карда ; аммо ин ҷои асомӣу книтӣ муфрад биорем то мақсӯди ту أъзки аллоҳ ба ҳусӯл буд . Ва биллоҳи алтўФиқ .

اکنون ذکر اصحاب صفّهٔ رسول علیه السّلام بر سبیل ایجاز و اختصار اندر این کتاب بیارم و ما پیش از این کتابی ساخته‌ایم و مر آن را «منهاج الدّین» نام کرده و اندر وی مناقب هر یک به تفصیل بیان کرده؛ اما این‌جا اسامی و کنیتی مفرد بیاریم تا مقصود تو أعزَّکَ اللّه به حصول بود. و باللّه التّوفیقُ.