Ва манеҳам : ҳуҷҷат бар аҳли мъомлт ,у бурҳони арбоби мшоҳдт , эмоми авлоди набӣу гузидаи насли алӣ , Абуҷаъфари мҳмдбни алии бен алҳусайн бен алии бен абии толиб , карами аллоҳи виҷҳау разии анҳуам
و منهم: حجت بر اهل معاملت، و برهان ارباب مشاهدت، امام اولاد نبی و گزیدهٔ نسل علی، ابوجعفر محمدبن علی بن الحسین بن علی بن ابی طالب، کرّم اللّه وجهه و رَضِیَ عنهم
Ва низ гӯйанд кунят ваии Абуабдулло буд , ва ба лақаби вайро боқири хондандӣ . Махсӯс буд вай ба дақоиқи улӯм ва ба латоифи ашороти андари китоби худоӣ , ъзу ҷл . Вайро каромоти машҳур буду оёти азҳру бароҳини анвар .
و نیز گویند کنیت وی ابوعبداللّه بود، و به لقب وی را باقر خواندندی. مخصوص بود وی به دقایق علوم و به لطایف اشارات اندر کتاب خدای، عزّ و جلّ. وی را کرامات مشهور بود و آیات ازهر و براهین انور.
Ва гӯйанд мулкӣ вақте қасди ҳалок вай кард . Кас фиристод бадв . Чун ба наздики вай андар омад аз ваии узри хост ва ҳадя дод ва ба некуӣ бозгардонед . Гуфтанд : « аиҳо алмалик , қасди ҳалок вай доштӣ , туро бо ваии дигргўнаҳи дидем , ҳол чаҳ буд ? » гуфт : « чун вай ба наздики ман андар омад ду шер дидам яке бар рост ва яке бар чапи вай , ва маро мегуфтанд ки : агар ту бадв қасд кунӣ мо туро ҳалок кунем . »
و گویند ملکی وقتی قصد هلاک وی کرد. کس فرستاد بدو. چون به نزدیک وی اندر آمد از وی عذر خواست و هدیه داد و به نیکویی بازگردانید. گفتند: «ایها الملک، قصد هلاک وی داشتی، تو را با وی دیگرگونه دیدیم، حال چه بود؟» گفت: «چون وی به نزدیک من اندر آمد دو شیر دیدم یکی بر راست و یکی بر چپ وی، و مرا می‌گفتند که: اگر تو بدو قصد کنی ما تو را هلاک کنیم.»
Ва аз ваии ривояти оранд ки вай гуфт андари тафсири каломи худоӣ , ъзу ҷл : « Фмни икФри болтоғўту иؤмни биллоҳ ( ۲۵۶/и албқраҳ ) » , қол : « ман шғлки ани мутолиа алҳақ Фҳўи тоғўтк . » боздорандаи ту аз мтолъти ҳақ тоғӯт туаст . Нигар ба чаҳ чизи маҳҷӯбӣ , бидон чизи бозмондае ва он ҳиҷоб туаст . Ба тарки ан ҳиҷоб бигӯӣ то ба кашфи андари рисӣу маҳҷӯб мамнӯъ бошаду мамнӯъро набояд ки даъвӣ қурбат кунад .
و از وی روایت آرند که وی گفت اندر تفسیر کلام خدای، عزّ و جل: «فَمَنْ یَکْفُرْ بِالطّاغُوتِ و یُؤمِنْ باللّه (۲۵۶/ البقره)»، قال: «مَنْ شَغَلَکَ عَنْ مُطالَعَةِ الحقِّ فَهُوَ طاغُوتُکَ.» بازدارندهٔ تو از مطالعت حق طاغوت توست. نگر به چه چیز محجوبی، بدان چیز بازمانده‌ای و آن حجاب توست. به ترک ان حجاب بگوی تا به کشف اندر رسی و محجوب ممنوع باشد و ممنوع را نباید که دعوی قربت کند.
Ва аз хавоси ваии яке ривоят кунад ки : чун аз шаб лухтӣ бирафтӣу вай аз авроди фориғи гаштӣ , овоз баланд барграфтӣ ба муноҷот ва гуфтӣ :
و از خواص وی یکی روایت کند که: چون از شب لختی برفتی و وی از اوراد فارغ گشتی، آواز بلند برگرفتی به مناجات و گفتی:
« илоҳӣу Сайидӣ , шаб андар омаду вилояти тасарруфи мамлукон ба сар омаду ситорагон бар осмон ҳувайдо шуданду халқ бҷмлаҳ бихуфтанд ва нопидо шуданд . Савти мардумони бёромид ва чашмашон бихуфт , ва аз бнў Умия рамеданд ва боистҳои худ наҳуфт ,у бнўи Умияи дарҳои худ андари бастанду посбонони бргмоштнду онон ки бадишон ҳоҷатӣ доштанд ҳоҷат худ фурӯгузоштанд . Бори худоё , ту зиндаеу пояндау донандаеу бинанда . Ғнўдну хоб бар ту раво нест , ва он ки туро бад-ӣн сифат нашносад ҳеҷ неъматро сазо нест . эй он ки чизеи туро аз чизи дигар боз надораду шабу рӯзи андари бақои ту халал наёрад . Дарҳои раҳматат кушодаасту мўоиди неъматат ниҳодааст . Иҷобатати сазои он ки дуо кунаду неъматат барои он ки сано гуяд . Ту он худовандӣ ки ради соил бар ту раво набошад он ки дуо кунад аз муъминон , ва бар даргоҳати соилро боздоранда Эй набошад . Аз халқи замину осмони бори худоё , чун маргу гӯру ҳисобро ёд кунам , чигуна дилро ба дунё шод кунам ? ва чун номаро ёд кунам , чигуна бо чизе аз дунё қарор кунам ? ва чун малики аламутро ёд кунам , чигуна аз дунёи баҳрапазирам ? пас аз ту хоҳам ; аз он чаҳ туро донам , ва аз ту ҷӯям ; аз он чаҳ туро мехонам : роҳатии андари ҳоли марг беазоб ,у айшии андари ҳоли ҳисоб беуқоб . »
«الهی و سیدی، شب اندر آمد و ولایت تصرف مملوکان به سر آمد و ستارگان بر آسمان هویدا شدند و خلق بجمله بخفتند و ناپیدا شدند. صوت مردمان بیارامید و چشمشان بخفت، و از بنو امیّه رمیدند و بایست های خود نهفت، و بنو امیّه درهای خود اندر بستند و پاسبانان برگماشتند و آنان که بدیشان حاجتی داشتند حاجت خود فروگذاشتند. بار خدایا، تو زنده‌ای و پاینده و داننده‌ای و بیننده. غنودن و خواب بر تو روا نیست، و آن که تو را بدین صفت نشناسد هیچ نعمت را سزا نیست. ای آن که چیزی تو را از چیز دیگر باز ندارد و شب و روز اندر بقای تو خلل نیارد. درهای رحمتت گشاده است و مواید نعمتت نهاده است. اجابتت سزای آن که دعا کند و نعمتت برای آن که ثنا گوید. تو آن خداوندی که رد سائل بر تو روا نباشد آن که دعا کند از مؤمنان، و بر درگاهت سائل را بازدارنده‌ای نباشد. از خلق زمین و آسمان بار خدایا، چون مرگ و گور و حساب را یاد کنم، چگونه دل را به دنیا شاد کنم؟ و چون نامه را یاد کنم، چگونه با چیزی از دنیا قرار کنم؟ و چون ملک الموت را یاد کنم، چگونه از دنیا بهره پذیرم؟ پس از تو خواهم؛ از آن‌چه تو را دانم، و از تو جویم؛ از آن‌چه تو را می‌خوانم: راحتی اندر حال مرگ بی عذاب، و عیشی اندر حال حساب بی عقاب.»
Ин ҷумла мегуфтӣ ва мегиристӣ . То шабии вайро гуфтам : « эй Сайидӣу Сайиди обоӣӣ , чандгаре ва то чанд хурӯшӣ ? » гуфт : « эй дӯст , ёқӯбро яке писар гум шуд чандон бигирист то чшмҳоши сифеди гашт ва ман ҳаждаҳи касро бо падари худ яъне ҳусайну қтилони Карбало гум кардаам , кам аз он борӣ ки бар фироқи эшон чашмҳо сифед кунам ? »
این جمله می‌گفتی و می‌گریستی. تا شبی وی را گفتم: «ای سیدی و سید آبائی، چند گریی و تا چند خروشی؟» گفت: «ای دوست، یعقوب را یکی پسر گم شد چندان بگریست تا چشمهاش سفید گشت و من هژده کس را با پدر خود یعنی حسین و قتیلان کربلا گم کرده‌ام، کم از آن باری که بر فراق ایشان چشم‌ها سفید کنم؟»
Ин муноҷот ба арабяти сахт фасеҳаст , аммо тарки ттўилро ба порсӣ биоварадам то мукаррар нашаваду боз ба ҷое дигари онро биорам , ани шоءи аллоҳи раби Алъоламин .
این مناجات به عربیت سخت فصیح است،اما ترک تطویل را به پارسی بیاوردم تا مکرر نشود و باز به جایی دیگر آن را بیارم، ان شاء اللّه ربُّ العالمین.