Ва манеҳам : раиси уламо ,у муқтадои фуқаҳо , Саиди бен мсиб , раҳмаи аллоҳи алайҳ

و منهم: رئیس علما، و مقتدای فقها، سعید بن مسیب، رحمة اللّه علیه

Азими алшأну рафеъи алқдр буду азизи алқўму ҷамили алсбру вайро маноқиб бисёраст дар фунуни илм аз фиқҳу тавҳиду ҳақоиқу тафсиру шеъру луғату ғайри он ва гӯйанд мардии ъёрнмои порсотбъ буд , на порсонмои ъёртбъ ; ва ин тариқӣ сутӯдааст андари ин қиссау Маҳмӯд ба наздики ҷумлаи машойих , - разии аллоҳи анҳуам - .

عظیم الشأن و رفیع القدر بود و عزیز القوم و جمیل الصبر و وی را مناقب بسیار است در فنون علم از فقه و توحید و حقایق و تفسیر و شعر و لغت و غیر آن و گویند مردی عیّارنمای پارساطبع بود، نه پارسانمای عیّارطبع؛ و این طریقی ستوده است اندر این قصّه و محمود به نزدیک جملهٔ مشایخ، -رَضِيَ اللّهُ عنهم-.

Ва аз ваии ривоят оранд гуфт : « إрзи болисири ман алднёи маъаи саломаи динки комаи разии қавми бксирҳои маъаи зҳоби динҳм . »

و از وی روایت آرند گفت: «إرضَ بالیَسیرِ مِنَ الدّنیا مَع سلامةِ دینِکَ کما رَضِیَ قومٌ بِکثیرها مَعَ ذَهابِ دینِهم.»

Розии гирд ба андакӣ аз дунё бо саломати дайнат ; чунон ки розӣ шуданд қавмӣ ба бисёре он ва рафтани дайни эшон аз эшон ; яъне фақр бо саломати беҳтар аз Ганаӣ бо ғифлат ; ки фақир чун андар дил нигарад андешаи зиёдати наёбаду андари даст худ нигарад қаноат ёбаду ғании андар дил нигарад андешаи зёдтӣ дунё ёбаду андари даст худ нигарад дунёии пар шабаҳат бинад . Пас ризои дӯстон ба худованд беғифлат , беҳтар аз ризои ғофилон ба дунёии пари ғуруру офату ҳасрату надомату зулату маъсият .

راضی گرد به اندکی از دنیا با سلامت دینت؛ چنان‌که راضی شدند قومی به بسیاری آن و رفتن دین ایشان از ایشان؛ یعنی فقر با سلامت بهتر از غنای با غفلت؛ که فقیر چون اندر دل نگرد اندیشهٔ زیادت نیابد و اندر دست خود نگرد قناعت یابد و غنی اندر دل نگرد اندیشهٔ زیادتی دنیا یابد و اندر دست خود نگرد دنیای پُر شبهت بیند. پس رضای دوستان به خداوند بی غفلت، بهتر از رضای غافلان به دنیای پر غرور و آفت و حسرت و ندامت و زلت و معصیت.

Пас чун бало бияёд ғофилон гӯйанд : « алҳмди ллаҳ ки бар тан наомад » , ва дӯстон гӯйанд : « алҳмди ллаҳ ки бар дайн наомад . » агар тани андари бало буд , чун дили андари лақо буд , бало бар тани хуш буд ва чун дили андари ғифлат буд , агарчӣ тани андари неъмат буд , он неъмат набӯд , нқмт буд ва ба ҳақиқати ризо ба қалили дунё , касӣри дунё буду ризо ба касӣри дунё , қалили дунё буд ; аз он чаҳ қалили он , чун касӣр онаст .

پس چون بلا بیاید غافلان گویند: «الحمد للّه که بر تن نیامد»، و دوستان گویند: «الحمد للّه که بر دین نیامد.» اگر تن اندر بلا بود، چون دل اندر لقا بود، بلا بر تن خوش بود و چون دل اندر غفلت بود، اگرچه تن اندر نعمت بود، آن نعمت نبود، نقمت بود و به‌حقیقت رضا به قلیل دنیا، کثیر دنیا بود و رضا به کثیر دنیا، قلیل دنیا بود؛ از آن‌چه قلیل آن، چون کثیر آن است.

Ва аз вай меояд - разии аллоҳи анҳу - ки андар Макка нишаста буд , мардӣ ба наздик вай омад ва гуфт : « марои хабари даҳ аз ҳалолӣ ки андар ӯ ҳаром набошад ва аз ҳаромӣ ки андар ӯ ҳалол набошад . » вай гуфт , - разии аллоҳи анҳу - : « зикри аллоҳи ҳалоли лӣси фӣаи ҳарому зикри ғайраи ҳароми лӣси фӣаи ҳалол . » ёд кард ҳақи таъолӣ ҳалолӣаст ки дар ваии ҳеҷ ҳаром нест ва ёд кард дигарон ғайр ҳалоласт ; аз он ки андари зикри вай наҷотаст ва дар зикри ғайри ваии ҳалок . Ва аллоҳи аълами болсўоб .

و از وی می‌آید -رَضِيَ الله عنه- که اندر مکّه نشسته بود، مردی به نزدیک وی آمد و گفت: «مرا خبر ده از حلالی که اندر او حرام نباشد و از حرامی که اندر او حلال نباشد.» وی گفت، -رَضِيَ الله عنه-: «ذِکْرُ اللّهِ حَلالٌ لیسَ فیه حَرامٌ و ذِکرُ غَیْرِه حرامٌ لیسَ فیه حَلالٌ.» یاد کرد حق تعالی حلالی است که در وی هیچ حرام نیست و یاد کرد دیگران غیر حلال است؛ از آن که اندر ذکر وی نجات است و در ذکر غیر وی هلاک. و اللّه اعلم بالصواب.