Ва манеҳам : эмоми аср ,у Фариди даҳр , Абӯалии алҳсни бен абии алҳсни албсрӣ , раҳмаи аллоҳи алайҳ

و منهم: امام عصر، و فرید دهر، ابوعلی الحسن بن ابی الحسن البصری، رحمة اللّه علیه

Ва гуруҳеи книтш АбуМуҳамад кунанду гуруҳеи Абӯсаид . Вайро қадреу хатарӣ бузургаст ба наздики аҳли ин илм , бали куллӣ улӯм . Ва латиф алошораҳ бӯдааст андари мъомлт .

و گروهی کنیتش ابومحمد کنند و گروهی ابوسعید. وی را قدری و خطری بزرگ است به نزدیک اهل این علم، بل کلی علوم. و لطیف الاشاره بوده است اندر معاملت.

Ва андар ҳикоёт ёфтам ки аъробе ба наздик вай омад ,у вайро аз сабр бипурсед . Гуфт : « сабр бар ду гӯнааст : яке сабри андари мсиботу балӣоту дигари сабр бар мнҳёт . » аъробӣ гуфт : « أнти зоҳиди мо раъйати أзҳди мнк ; яъне ту зоҳиде ки ман зоҳидтар аз ту ҳаргиз надидам ва собиртар на . » ҳасан гуфт : « ё аъробӣ , аммо зуҳди ман бҷмлаҳ рағбатасту сабри ман ҷазаъ . » аъробӣ гуфт : « тафсири ин бо ман бигӯӣ ; ки эътиқоди ман мушавваши гашт . » гуфт : « сабри ман андари бало ва ё андари тоъат , нотиқаст ба тарси ман аз оташи дӯзах ва ин айни ҷазаъ буд ;у зуҳди ман андари дунё рағбатаст ба охират ва ин айни рағбат буд . Хунаки он ки насиби худро аз миёна баргирад то сабраши мари ҳақро буд ҷли ҷалолаи хос на варо аз хавфи дӯзаху зуҳдаши мари ҳақро буд ъам нўолаҳи мутлақ , на расӣдан ба биҳишт . » ва ин аломати сиҳҳат ихлосаст .

و اندر حکایات یافتم که اعرابیی به نزدیک وی آمد، و وی را از صبر بپرسید. گفت: «صبر بر دو گونه است: یکی صبر اندر مُصیبات و بلیات و دیگر صبر بر منهیات.» اعرابی گفت: «أنتَ زاهِدٌ ما رأیتُ أزهَدُ منک؛ یعنی تو زاهدیی که من زاهدتر از تو هرگز ندیدم و صابرتر نه.» حسن گفت: «یا اعرابی، اما زهد من بجمله رغبت است و صبر من جَزَع.» اعرابی گفت: «تفسیر این با من بگوی؛ که اعتقاد من مشوش گشت.» گفت: «صبر من اندر بلا و یا اندر طاعت، ناطق است به ترس من از آتش دوزخ و این عین جَزَع بود؛ و زهد من اندر دنیا رغبت است به آخرت و این عین رغبت بود. خنک آن که نصیب خود را از میانه برگیرد تا صبرش مر حق را بود جلّ جلالُه خاص نه ورا از خوف دوزخ و زهدش مر حق را بود عمّ نوالُه مطلق، نه رسیدن به بهشت.» و این علامت صحت اخلاص است.

Ва ҳам аз вай меривоят кунанд раҳмаи аллоҳи алайҳ ки гуфт : « إни сҳбаҳи алошрори тўрси сӯъи алзни болохёр . »

و هم از وی می روایت کنند رحمة اللّه علیه که گفت: «إنّ صحبةَ الاشرارِ تُورِثُ سوءَ الظَّنِّ بالاخیار.»

Ҳарки бо тайифа бидон суҳбат кунад ба некони он тайифа бадгумон шавад . Ва ин қавлии сахт мутқанасту андари хури мари аҳли ин замонаро ки ҷумлаи мнкроннди мари азизони ҳазрати ҳақи ҷли ҷалоларо , ва он аз он афтодааст ки бо ин мстсўФону аҳли расм суҳбат кунанду феълашон бар хиёнати бенанду забонашон бар дурӯғу ғайбату гӯшашон бар истимоъи дубайтӣу битолату чашмашон бар лаҳву шаҳвату ҳимматашони ҷумлаи ҷамъ кардани ҳарому шабаҳат . Пиндоранд ки мутасаввифаро мъомлт ҳаминаст ва ё суфиёнро мазҳаби чунин . Ло , бал ки феълашони ҳама тоъатасту забонашони зокири ҳақу ҳақиқату гӯшашони маҳали истимоъи шариъату чашмашони мавзеи ҷамоли мшоҳдту ҳимматашони ҷавомеъи асрори рубубият . Агар қавмӣ падедор омаданд ки андари зумраи эшон хиёнат бар даст гирифтаанд , хиёнати хоинон бадишон бозгардад , на бидон аҳрори ҷаҳону содоти замон .

هرکه با طایفه بدان صحبت کند به نیکان آن طایفه بدگمان شود. و این قولی سخت متقن است و اندر خور مر اهل این زمانه را که جمله منکرانند مر عزیزان حضرت حق جل جلاله را، و آن از آن افتاده است که با این مستصوفان و اهل رسم صحبت کنند و فعلشان بر خیانت بینند و زبانشان بر دروغ و غیبت و گوششان بر استماع دوبیتی و بطالت و چشمشان بر لهو و شهوت و همّتشان جمله جمع کردن حرام و شُبهت. پندارند که متصوّفه را معاملت همین است و یا صوفیان را مذهب چنین. لا، بل که فعلشان همه طاعت است و زبانشان ذاکر حقّ و حقیقت و گوششان محلّ استماع شریعت و چشمشان موضع جمال مشاهدت و همّتشان جوامع اسرار ربوبیّت. اگر قومی پدیدار آمدند که اندر زمرهٔ ایشان خیانت بر دست گرفته‌اند، خیانت خائنان بدیشان بازگردد، نه بدان احرار جهان و سادات زمان.

Пас касе ки бо ашрор суҳбат кунад он аз шар вай бошад ; ки агар андари ваии хабарӣ будӣ бо ахёр суҳбат кардӣ . « алҷнси маъаи алҷнс » асараст . Пас ҳар касе маломати худро бояд кард ки суҳбат бо сазоу кФў худ кунад . Мункирони эшон ашру арзли халқ худоӣанд ҷли ҷалола ки суҳбати эшон бо ашру арзл эшон бӯдааст то ҳавоӣ ва Муродӣ наёфтаанд , бар эшон мункир шудаанд ; ва ё иқтидо бадишон кардаанд , чун эшон мӯҳлик шудаанд ; сӯии он ахёру азизони худованд таъолӣ наёмадаанд ки ба чашми ризои андари эшон нгристндӣ ,у мари суҳбати эшонро ба ҷону дили бхридндӣ ва аз олами тариқи эшон бгзидндӣ ва ба баракоти эшон ба мақсӯди ду ҷаҳони брсидндӣ ва аз кули ббридндӣ . Ва андари ин маънӣ гуфтаанд :

پس کسی که با اشرار صحبت کند آن از شر وی باشد؛ که اگر اندر وی خبری بودی با اخیار صحبت کردی. «الجنسُ معَ الجنسِ» اثر است. پس هر کسی ملامت خود را باید کرد که صحبت با سزا و کفو خود کند. منکران ایشان اشر و ارذل خلق خدای‌اند جلّ جلالُه که صحبت ایشان با اشر و ارذل ایشان بوده است تا هوایی و مرادی نیافته‌اند، بر ایشان منکر شده‌اند؛ و یا اقتدا بدیشان کرده‌اند، چون ایشان مهلک شده‌اند؛ سوی آن اخیار و عزیزان خداوند تعالی نیامده‌اند که به چشم رضا اندر ایشان نگریستندی، و مر صحبت ایشان را به جان و دل بخریدندی و از عالم طریق ایشان بگزیدندی و به برکات ایشان به مقصود دو جهان برسیدندی و از کل ببریدندی. و اندر این معنی گفته‌اند: