Манеҳам : шуҷоъи тариқату мутамаккини андари шариъат , ҳабиби алъҷмӣ , разии аллоҳи анҳу

منهم: شجاع طریقت و متمکن اندر شریعت، حبیب العجمی، رضی اللّه عنه

Баландҳиммату боқимат буду андари мартабаи гоҳи мардони қӣматӣу хатарӣ азим дошт . Тавбаи ваии ибтидо бар дасти хоҷаи ҳасани басарӣ - раҳмаи аллоҳи алайҳ - буд ваии андари аввали аҳд рибо додӣ ва фасод кардӣ . Худоӣ - ъзу ҷл - ба камоли лутфи худ ӯро тавба насӯҳ доду тавфиқ арзонӣ дошт то ба даргоҳи вай - ҷли ҷалола - бозгашту лухтӣ аз илм биёмухт аз ҳасан .

بلندهمّت و باقیمت بود و اندر مرتبه گاهِ مردان قیمتی و خطری عظیم داشت. توبهٔ وی ابتدا بر دست خواجه حسن بصری -رحمة اللّه علیه- بود وی اندر اول عهد ربا دادی و فساد کردی. خدای -عزَّ و جلَّ- به کمال لطف خود او را توبهٔ نَصوح داد و توفیق ارزانی داشت تا به درگاه وی -جلَّ جلالُه- بازگشت و لختی از علم بیاموخت از حسن.

Забонаши аҷамӣ буд бар арабят ҷорӣ нагашта буд . Худованд - таъолӣу тақаддус - вайро ба каромот бисёр махсӯс гардонид , то ба дрҷтӣ ки намози шомӣ , ҳасан ба дар савмиъа вай бигузашт , ваии қомати намоз шом гуфта буду андари намози устода . Ҳасани андромду иқтидо бадв накард ; аз он чаҳ забони вай бар хондани қуръон ҷорӣ набӯд ва ба шаб ки бихуфт , худовандро - субҳонау таъолӣ - ба хоб дид , гуфт : « бори худоё , ризои ту андар чаҳ чизаст ? » гуфт : « ё ҳасан , ризоӣ мо ёфта будӣ , қадараш надонистӣ . » гуфт : « бори худоёи он чаҳ чиз буд ? » гуфт : « агар ту аз пас ҳабиби дӯши намози бкрдӣу сиҳҳати нияташро аз имкони ибораташи бозндоштӣ , мо аз ту розии шудемӣ . »

زبانش عجمی بود بر عربیت جاری نگشته بود. خداوند -تَعالی و تَقَدَّسَ- وی را به کرامات بسیار مخصوص گردانید، تا به درجتی که نماز شامی، حسن به در صومعهٔ وی بگذشت، وی قامت نماز شام گفته بود و اندر نماز استاده. حسن اندرآمد و اقتدا بدو نکرد؛ از آن‌چه زبان وی بر خواندن قرآن جاری نبود و به شب که بخفت، خداوند را -سبحانه و تعالی- به خواب دید، گفت: «بار خدایا، رضای تو اندر چه چیز است؟» گفت: «یا حسن، رضای ما یافته بودی، قدرش ندانستی.» گفت: «بار خدایا آن چه چیز بود؟» گفت: «اگر تو از پس حبیب دوش نماز بکردی و صحّت نیّتش را از امکان عبارتش بازنداشتی، ما از تو راضی شدیمی.»

Ва андари миёни ин тайифа маърӯфаст ки чун ҳасан аз касон ҳуҷҷоҷ бигурехт ба савмиъаи ҳабиб андар шуд . Эшон биёмаданд ва гуфтанд : « ё ҳабиб , ҳасанро ҷое дидӣ ? » гуфто : « балӣ . » гуфтанд : « куҷост ? » гуфт : « инак дар савмиъа манаст . » ба савмиъа андар омаданд , касро надиданд ва пиндоштанд ки ҳабиб бар эшон истеҳзо мекунад . Вайро ҷафо гуфтанд ки : « рост наме гӯйӣ . »у ваии савганд ёд кард ки : « рост мегӯям ва инак дар савмиъа манаст . » дигари борау сдигри бораи андромднду нёФтндш , бирафтанд . Ҳасан берун омад ва гуфт : « ё ҳабиб , донам ки худои таъолӣ ба баракоти ту марои бад-ӣн золимон нанамуд . Чаро гуфтӣ бо эшон ки вай дар ин ҷойаст ? » гуфт : « эй устод , на ба баракоти ман буд ки туро нанамуданд бадишон , бал ки ба биркаи рости гуфтан , туро надиданд . Агар ман дурӯғ гуфтамӣ маро ва туро ҳар ду расво кардандӣ . »

و اندر میان این طایفه معروف است که چون حسن از کسان حَجّاج بگریخت به صومعهٔ حبیب اندر شد. ایشان بیامدند و گفتند: «یا حبیب، حسن را جایی دیدی؟» گفتا: «بلی.» گفتند: «کجاست؟» گفت: «اینک در صومعهٔ من است.» به صومعه اندر آمدند، کس را ندیدند و پنداشتند که حبیب بر ایشان استهزا می‌کند. وی را جفا گفتند که: «راست نمی‌گویی.» و وی سوگند یاد کرد که: «راست می‌گویم و اینک در صومعهٔ من است.» دیگر باره و سدیگر باره اندرآمدند و نیافتندش، برفتند. حسن بیرون آمد و گفت: «یا حبیب، دانم که خدای تعالی به برکات تو مرا بدین ظالمان ننمود. چرا گفتی با ایشان که وی در این جای است؟» گفت: «ای استاد، نه به برکات من بود که تو را ننمودند بدیشان، بل که به برکهٔ راست گفتن، تو را ندیدند. اگر من دروغ گفتمی مرا و تو را هر دو رسوا کردندی.»

Ва вайро аз ин ҷинси каромот бисёраст .

و وی را از این جنس کرامات بسیار است.

Аз вай пурседанд ки : « ризои худованди таъолии андар чаҳ чизаст ? » гуфт : « фии қалби лӣси фӣаи ғубори алнФоқ . » андари дилӣ ки андар ӯ ғубор нифоқ набошад ; аз он чаҳ нифоқи хилоф вифоқ бошаду ризои айни вифоқу муҳаббатро бо нифоқи ҳеҷ таъаллуқ нест ва маҳалаш ризост . Пас ризои сифати дӯстон буду нифоқи сифати душманон .

از وی پرسیدند که: «رضای خداوند تعالی اندر چه چیز است؟» گفت: «فی قَلْبٍ لیسَ فیهِ غُبارُ النّفاق.» اندر دلی که اندر او غبار نفاق نباشد؛ از آن‌چه نفاق خلاف وفاق باشد و رضا عین وفاق و محبّت را با نفاق هیچ تعلّق نیست و محلّش رضاست. پس رضا صفت دوستان بود و نفاق صفت دشمنان.

Ва ин суханӣ бузургаст , ба ҷои дигар баён кунам , ани шоءи аллоҳ .

و این سخنی بزرگ است، به جای دیگر بیان کنم، ان شاء اللّه.