Ва манеҳам : бақияи аҳли инсу зини ҷумлаи ҷину инс , молики бен динор , разии аллоҳи анҳу

و منهم: بقیهٔ اهل انس و زین جمله جن و انس، مالک بن دینار، رضی اللّه عنه

Соҳиби ҳасани басарӣ буд ва аз бузургони ин тариқат . Вайро каромот бисёр машҳурасту андари риёзат , хисоли мазкӯр . Ва динор банда бӯдааст ,у мавлуди ваии андари ҳоли убудийяти падар буд .

صاحب حسن بصری بود و از بزرگان این طریقت. وی را کرامات بسیار مشهور است و اندر ریاضت، خصال مذکور. و دینار بنده بوده است، و مولود وی اندر حال عبودیت پدر بود.

Ва ибтидои ҳолати ваии он буд ки шабӣ ки субҳи давлати илоҳии шуълае аз анвори худ бар ҷони молики динори нисор хост кард , ваии он шаб дар миёни гуруҳеи ҳарифон ба тараби машғӯл буд . Чун ҷумла бихуфтанд , ҳақи ҷли ҷалолаи бахташ бедор гардонид ; то аз миён равадӣ ки мезадӣ ин чунин овозии баромад ки : « ё молик , молики أни лоттўб ? ё молик , туро чаҳ бӯдааст ки тавба менакунӣ ? » даст аз он ҷумлаи бдошт ва ба наздик ҳасан омаду андари тавбаи қадамӣ дуруст карду манзалаташ ба ҷое расед ки вақте дар киштӣ нишаста буд . Ҷавҳарии андари киштӣ ғоиб шуд . Ваии маҷҳӯлтар ҳама қавм менамӯд . Вайро ба бурдани он тӯҳмат карданд . Сари сӯй осмон кард , андари соъат ҳар чаҳ андари дарёи моҳӣ буд ҳама бар сар об омаданд ва ҳар як ҷавҳарии андари даҳони гирифта аз он ҷумлаи яке бастад ва бидон мард дод ва худ қадам бар сари оби ниҳод ва бар рӯй об хушӣ бирафт то ба соҳил берун шуд .

و ابتدای حالت وی آن بود که شبی که صبح دولت الهی شعله‌ای از انوار خود بر جان مالک دینار نثار خواست کرد، وی آن شب در میان گروهی حریفان به طرب مشغول بود. چون جمله بخفتند، حق جل جلاله بختش بیدار گردانید؛ تا از میان رودی که می‌زدی این چنین آوازی برآمد که: «یا مالِکُ، مالَکَ أنْ لاتَتُوب؟ یا مالک، تو را چه بوده است که توبه می‌نکنی؟» دست از آن جمله بداشت و به نزدیک حسن آمد و اندر توبه قدمی درست کرد و منزلتش به جایی رسید که وقتی در کشتی نشسته بود. جوهری اندر کشتی غایب شد. وی مجهول تر همه قوم می‌نمود. وی را به بردن آن تهمت کردند. سر سوی آسمان کرد، اندر ساعت هر چه اندر دریا ماهی بود همه بر سر آب آمدند و هر یک جوهری اندر دهان گرفته از آن جمله یکی بستد و بدان مرد داد و خود قدم بر سر آب نهاد و بر روی آب خوشی برفت تا به ساحل بیرون شد.

Ва аз вай меояд ки гуфт : « أҳби алأъмоли إлии алإхлоси фии алоъмол . » дӯсттарин кирдорҳо бар ман ихлосаст андари кирдорҳо ; аз он чаҳ амал ба ихлос амал гардаду ихлоси мари амалро ба дараҷаи рӯҳ буд мари ҷасадро ; чунон ки ҷасад бе рӯҳи ҷамодӣ буд , амал бе ихлоси ҳбоиӣ буд . Аммо ихлос аз ҷумлаи аъмол ботинасту тоъот аз аъмоли зоҳир ,у аъмоли зоҳир бо аъмоли ботин тамом шаваду аъмоли ботин ба аъмоли зоҳир қимат гирад ; чунон ки агар касе ҳазор сол ба дили мухлис буд то амал ба ихлос накунад ихлос набошад ва агар касе ба зоҳири ҳазор соли амалӣ май орад то ихлос ба амали ваии нпиўндди он амали вай амал нагардад .

و از وی می‌آید که گفت: «أحَبُّ الأعمالِ إلیَّ الإخلاصُ فی الاعمال.» دوست‌ترین کردارها بر من اخلاص است اندر کردارها؛ از آن‌چه عمل به اخلاص عمل گردد و اخلاص مر عمل را به درجهٔ روح بود مر جسد را؛ چنان‌که جسد بی روح جمادی بود، عمل بی اخلاص هبایی بود. اما اخلاص از جملهٔ اعمال باطن است و طاعات از اعمال ظاهر، و اعمال ظاهر با اعمال باطن تمام شود و اعمال باطن به اعمال ظاهر قیمت گیرد؛ چنان‌که اگر کسی هزار سال به دل مخلص بود تا عمل به اخلاص نکند اخلاص نباشد و اگر کسی به ظاهر هزار سال عملی می‌آرد تا اخلاص به عمل وی نپیوندد آن عمل وی عمل نگردد.