Ва манеҳам : лисони муҳаббату вафо ,у зини тариқату вло , Абузакариёи яҳёи бен маози алрозӣ , разии аллоҳи анҳу

و منهم: لسان محبت و وفا، و زین طریقت و ولا، ابوزکریا یحیی بن مُعاذ الرازی، رضی اللّه عنه

Олии ҳолу некӯи сират буду андари ҳақиқати раҷо ба ҳақи таъолии қадамӣ тамом дошт ; то ҳасрии раҳмаи аллоҳ алайҳ гуяд ки : « худованди таъолиро ду яҳё буд : яке аз анбиёу дигар аз авлиё . Яҳёи бен закариёи алайҳи ассаломи тариқи хавфи чунон супурд ки ҳамаи муддаӣон ба хавф аз фалоҳи худ навмед шуданду яҳёи бен маози тариқи раҷоро чунон супурд ки дасти ҳамаи муддаӣон ба раҷои андар хок молида . » гуфтанд : « ҳоли яҳёи ибни закариёи алайҳи ассалом маълумаст , ҳоли ин яҳё чигуна буд ? » гуфт : « ба ман расидааст ки ҳаргизи вайро ҷоҳилият набӯд ва ва бар ваии кабӣра Эй нарафту андари мъомлту брзши он ҷаддӣ дошт ки каси тоқат вай надоштӣ аз асҳоб . »

عالی حال و نیکو سیرت بود و اندر حقیقت رجا به حق تعالی قدمی تمام داشت؛ تا حُصری رحمة اللّه علیه گوید که: «خداوند تعالی را دو یحیی بود: یکی از انبیا و دیگر از اولیا. یحیی بن زکریا علیه السّلام طریق خوف چنان سپرد که همه مدعیان به خوف از فلاح خود نومید شدند و یحیی بن مُعاذ طریق رجا را چنان سپرد که دست همه مدعیان به رجا اندر خاک مالید.» گفتند: «حال یحیی ابن زکریا علیه السّلام معلوم است، حال این یحیی چگونه بود؟» گفت: «به من رسیده است که هرگز وی را جاهلیت نبود و و بر وی کبیره‌ای نرفت و اندر معاملت و برزش آن جدی داشت که کس طاقت وی نداشتی از اصحاب.»

Гуфтанд : « аиҳо ашшайх , мақомат мақом раҷосту мъомлти мъомлти хоиФон ? » гуфт : « бидон эй писар , ки тарки убудийяти залолат буду хавфу раҷои ду қоима имонанд , маҳол бошад ки касе ба брзши рукнӣ аз арқони имон ба залолат уфтад . ХоиФ ибодат кунад тарси қтиътро ,у раҷии умеди васлатро . То ибодат мавҷӯд набошад на хавф дуруст ояд на раҷо , ва чун ибодати ҳосил буд ин хавфу раҷо , бҷмлаҳ , иборатӣ буд ва он ҷо ки ибодат бояд иборати ҳеҷ суд надорад . »

گفتند: «ایها الشیخ، مقامت مقام رجاست و معاملت معاملت خایفان؟» گفت: «بدان ای پسر، که ترک عبودیت ضلالت بود و خوف و رجا دو قایمهٔ ایمان‌اند، محال باشد که کسی به برزش رکنی از ارکان ایمان به ضلالت افتد. خایف عبادت کند ترس قطیعت را، و راجی امید وصلت را. تا عبادت موجود نباشد نه خوف درست آید نه رجا، و چون عبادت حاصل بود این خوف و رجا، بجمله، عبارتی بود و آن‌جا که عبادت باید عبارت هیچ سود ندارد.»

Вайро тасониф бисёрасту нкту ишорати бадеъу нахусти кас аз машойихи ин тайифа , аз пас хулафои рошидин , ки бар минбар шуд вай буд . Ва ман каломи вайро сахт дӯст дорам ки андари табъ рақиқасту андари самъи лазизу андари асли дақиқу андари иборати муфид .

وی را تصانیف بسیار است و نُکَت و اشارت بدیع و نخست کس از مشایخ این طایفه، از پس خلفای راشدین، که بر منبر شد وی بود. و من کلام وی را سخت دوست دارم که اندر طبع رقیق است و اندر سمع لذیذ و اندر اصل دقیق و اندر عبارت مفید.

Аз вай меояд ки гуфт : « алднёи дори алأшғолу алохраҳи дори алоҳўол , влои изоли алъбди байни алأшғолу алأҳўол ҳатто истқр ба алқрор , аммо إлии алҷнаҳ ва аммо إлии алнор . » дунёи ҷойгоҳ ишғоласту уқбои маҳали аҳўолу пайвастаи бандаи миёни ишғол ва бимаст то бар чаҳ қарор гирад , аммо бо Наими оромад ва аммо андар ҷҳим нолад . Хунаки он дилӣ ки аз ишғоли дунё руста бошад ва аз аҳўоли охирати эмин шуда . Ҳиммат аз ин ҳар ду саро бигусаста бошад ва ба ҳақи пайваста .

از وی می‌آید که گفت: «الدّنیا دارُ الْأَشْغالِ و الآخِرَةُ دارُ الاهْوالِ، ولا یزالُ العبدُ بَیْنَ الأشغالِ و الأهوالِ حتّی یستَقِرَّ به القرارُ، اِمّا إلَی الجَنَّةِ و اِمّا إلی النّارِ.» دنیا جایگاه اشغال است و عقبی محل اهوال و پیوسته بنده میان اشغال و بیم است تا بر چه قرار گیرد، اما با نعیم آرامد و اما اندر جحیم نالد. خنک آن دلی که از اشغال دنیا رسته باشد و از اهوال آخرت ایمن شده. همت از این هر دو سرا بگسسته باشد و به حق پیوسته.

Ва мазҳаб ӯ он буд ки Ганаро бар фақр фазл наҳодӣ ва чун вайро андари раии вом бисёр баромади қасд хуросон кард . Чун ба Балх расед мардумони вайро боздоштанд то он ҷои муддатӣ сухан гуфту панд ва ъшт дод ҳар якро , ва сад ҳазор дирами сими мардумони вайро хизмат карданд . Чун бозгашт то ба рай боз равад дуздон бар вай хӯрданд ва он ҳама аз ваии бстднд . Ваии муҷаррад ба ншобўр омад вФотши он ҷо буд андари ҷумлаи аҳволи азиз буду вҷиаҳ , миёни халқ .

و مذهب او آن بود که غنا را بر فقر فضل نهادی و چون وی را اندر ری وام بسیار برآمد قصد خراسان کرد. چون به بلخ رسید مردمان وی را بازداشتند تا آن‌جا مدتی سخن گفت و پند و عِشَت داد هر یک را، و صد هزار درم سیم مردمان وی را خدمت کردند. چون بازگشت تا به ری باز رود دزدان بر وی خوردند و آن همه از وی بستدند. وی مجرد به نشابور آمد وفاتش آن‌جا بود اندر جملهٔ احوال عزیز بود و وجیه، میان خلق.