Ва манеҳам : шайхи алмшоихи хуросон ,у нодарраи кули ҷаҳон , абўҳФси умри бен солими алнисобўрии разии аллоҳи анҳу алҳдод

و منهم: شیخ المشایخ خراسان، و نادرهٔ کلّ جهان، ابوحفص عمر بن سالم النیّسابوری رضی اللّه عنه الحدّاد

Аз бузургону содоти қавм буду мамдуҳи ҷумлаи машойих . Соҳиби Абуабдуллои алобиўрдӣ буду рафиқи Аҳмади хзрўиаҳ . Шоҳи шуҷоъи азкрмон ба зиёрат вай омад .

از بزرگان و سادات قوم بود و ممدوح جملهٔ مشایخ. صاحب ابوعبداللّه الابیوردی بود و رفیق احمد خضرویه. شاه شجاع ازکرمان به زیارت وی آمد.

Ва вай ба Бағдод шуд ба зиёрати машойих . Андари тозӣ насибӣ надошт . Чун ба Бағдод омад мурӣдон бо як дигар гуфтанд ки : « шинӣ бошад ки мари шайхи алшиўхи хуросонро тарҷумонӣ бояд то сухани эшонро бидонад . » чун ба масҷид шўнизиаҳ омад машойих ҷумла биёмаданду ҷунайд бо эшон буд . Ваии тозӣ фасеҳ мегуфт бо эшон ; чунон ки ҷумла аз фасоҳати вай оҷиз шуданд аз вай савол карданд ки : « мо алФтўаҳ ? » вай гуфт : « шумо ибтидо кунед ва қавлӣ бигӯед . » ҷунайд гуфт : « алФтўаҳи ъндии тарки алрўиаҳу إсқоти алнсбаҳ . Футуввати наздики ман онаст ки футувватро набинӣ ва он чаҳ карда бошӣ ба худ нисбат накунӣ ки : ин ман мекунам . » бўҳФс гуфт : « мо أҳсни мо қоли ашшайх ,у локини алФтўаҳи ъндии أдоءи алإнсоФу тарки мутолибаи алإнсоФ . Некӯаст он чаҳ шайх гуфт ; валикини футувват ба наздики ман додани инсоф буду тарки талаб кардани инсоф . » ҷунайд гуфт , рҳмҳми аллоҳ : « қўмўо ё أсҳобно , Фқди зоди абўҳФси алии одаму зритаҳ . Бархезед ё асҳобно ки зиёдат оварад абўҳФс бар одаму зрити ваии андари ҷавонмардӣ . »

و وی به بغداد شد به زیارت مشایخ. اندر تازی نصیبی نداشت. چون به بغداد آمد مریدان با یک‌دیگر گفتند که: «شَیْنی باشد که مر شیخ الشیوخ خراسان را ترجمانی باید تا سخن ایشان را بداند.» چون به مسجد شونیزیه آمد مشایخ جمله بیامدند و جنید با ایشان بود. وی تازی فصیح می‌گفت با ایشان؛ چنان‌که جمله از فصاحت وی عاجز شدند از وی سؤال کردند که: «مَا الفُتُوَّةُ؟» وی گفت: «شما ابتدا کنید و قولی بگویید.» جنید گفت: «الفُتُوَّةُ عندی تَرْکُ الرُّوْیةِ و إسْقاطُ النِسْبةِ. فتوت نزدیک من آن است که فتوت را نبینی و آن‌چه کرده باشی به خود نسبت نکنی که: این من می‌کنم.» بوحفص گفت: «ما أحْسَنَ ما قالَ الشّیخُ، و لکنَّ الفُتُوَّةَ عِنْدی أداءُ الإنصافِ و ترکُ مُطالَبةِ الإنصافِ. نیکوست آن‌چه شیخ گفت؛ ولیکن فتوت به نزدیک من دادن انصاف بود و ترک طلب کردن انصاف.» جنید گفت، رحمهم اللّه:«قوموا یا أصحابَنا، فقد زادَ ابوحفص علی آدَمَ و ذُریّته. برخیزید یا اصحابنا که زیادت آورد ابوحفص بر آدم و ذریت وی اندر جوانمردی.»

Ва чунин гӯйанд ки ибтидои ҳоли ваии чунон буд ки бар канизакӣ шефта шуд . Вайро гуфтанд ки : « андари шористони нисои баҳр ҷуҳудӣаст соҳир , ҳияли ин шуғли ту ба наздик вайаст . » бўҳФс ба наздик вай омад ва ҳол бозгуфт . Ҷуҳуд гуфт : « туро чиҳил шбонрўз намоз набояд карду зикри ҳақу аъмоли хайру ният некӯ набояд кард то ман ҳиялат кунаму мурод ту барояд . » вай чунон кард . Чун чиҳил рӯз тамом шуд , ҷуҳуди тилисми бикрад ва он мурод барнаёмад . Гуфт : « ломҳолаҳ бар ту хайрӣ гузашта бошад . Нек нек биандеш . » бўҳФс гуфт : « ман ҳеҷ намедонам аз аъмоли хайр ки бар зоҳири ман гузашт ва бар ботин , алои он ки ба роҳгзр май омадам , сангӣ аз роҳ ба пои биндохтм то пой касе дар он наёяд . » ҷуҳуд гуфт : « маёзор он худоиро ки ту чиҳил рӯзи фармони вай зойеъ кардӣ , ваии ин миқдори ранҷи ту зойеъ накард . » вай тавба кард ,у ҷуҳуд мусулмон шуд .

و چنین گویند که ابتدای حال وی چنان بود که بر کنیزکی شیفته شد. وی را گفتند که: «اندر شارستان نسا بهر جهودی است ساحر، حِیَلِ این شغل تو به نزدیک وی است.» بوحفص به نزدیک وی آمد و حال بازگفت. جهود گفت: «تو را چهل شبانروز نماز نباید کرد و ذکر حق و اعمال خیر و نیت نیکو نباید کرد تا من حیلت کنم و مراد تو برآید.» وی چنان کرد. چون چهل روز تمام شد، جهود طلسم بکرد و آن مراد برنیامد. گفت: «لامحاله بر تو خیری گذشته باشد. نیکِ نیک بیندیش.» بوحفص گفت: «من هیچ نمی‌دانم از اعمال خیر که بر ظاهر من گذشت و بر باطن، الا آن که به راهگذر می‌آمدم، سنگی از راه به پای بینداختم تا پای کسی در آن نیاید.» جهود گفت: «میازار آن خدای را که تو چهل روز فرمان وی ضایع کردی، وی این مقدار رنج تو ضایع نکرد.» وی توبه کرد، و جهود مسلمان شد.

Ва ҳамон оҳангарӣ мекард то ба бовирд шуду Абуабдуллои бовирдиро бидиду аҳди иродат вай гирифт ва чун ба нисобўр боз омад , рӯзии андари бозори нобенаӣ қуръон мехонд . Вай бар дӯкон худ нишаста буд самоъи он вайро ғалаба кард ва аз худ ғоиб шуд . Дасти андар оташ карду оҳани тофта беанбр берун оварад . Чун шогирд он бидид ҳуш аз эшон бишуд чун бўҳФс ба ҳол худ бозомад даст аз касби бдошт ва низ бар дӯкон наомад .

و همان آهنگری می‌کرد تا به باوَرد شد و ابوعبداللّه باوردی را بدید و عهد ارادت وی گرفت و چون به نیسابور باز آمد، روزی اندر بازار نابینایی قرآن می‌خواند. وی بر دوکان خود نشسته بود سماع آن وی را غلبه کرد و از خود غایب شد. دست اندر آتش کرد و آهن تافته بی انبر بیرون آورد. چون شاگرد آن بدید هوش از ایشان بشد چون بوحفص به حال خود بازآمد دست از کسب بداشت و نیز بر دوکان نیامد.

Аз вай меояд ки гуфт : « таркати алъамал , сами раҷъати إлиаҳ , сами тркнии алъамали Флми أрҷъи إлиаҳ . » амали дасти бдоштм , онгоҳ бидон бозгаштам . Чун амали даст аз ман бдошт низ бидон бознагаштам ; аз он ки ҳар чизе ки тарки он ба такаллуфу касб банда бошад тарки он аввалӣ тар бошад аз феъли он , андари сиҳҳати ин асл ки ҷумлаи иктисоби маҳал офотанду қимати он маъниро бошад ки бетакаллуф аз ғайб андар ояд ;у андар ҳар маҳал ки ихтиёр шавад ва банда бидон муттасил шавад латифаи ҳақиқат аз он зоил шавад . Пас тарку ахзи ҳеҷ чиз бар банда дуруст наёяд ; аз он чаҳ атоу завол аз худовандаст таъолӣу тақаддус ва ба тақдири вай . Чун ато омад аз ҳақ ахз омад ва чун завол омад тарк омад ва чун чунин омад , қимати мари онро бошад ки қиёми ахз ва тарк бидонаст на он ки банда ба иҷтиҳоди ҷолиби вдоФъ он бошад . Пас ҳазор сол агар мурӣд ба қабул ҳақ гуяд чунон набошад ки як лмҳаҳи ҳақ ба қабул вай гуяд ; ки иқболи лоязоли андари қабули азал бастаасту сарвари сармади андари саодати собиқи вбндаҳро ба ихлоси худ ҷуз ба хулӯси анояти ҳақ роҳ нест ;у баси азизи банда Эй бошад ки асбобро мусаббиб аз ҳоли вай дафъ кунад . Валлоҳи аълам .

از وی می‌آید که گفت: «تَرَکْتُ العَمَلَ، ثُمَّ رَجَعْتُ إلیه، ثُمَّ تَرَکَنی العَمَلُ فَلَمْ أَرْجِعْ إلیه.» عمل دست بداشتم، آنگاه بدان بازگشتم. چون عمل دست از من بداشت نیز بدان بازنگشتم؛ از آن که هر چیزی که ترک آن به تکلف و کسب بنده باشد ترک آن اولی‌تر باشد از فعل آن، اندر صحت این اصل که جمله اکتساب محل آفات‌اند و قیمت آن معنی را باشد که بی تکلف از غیب اندر آید؛ و اندر هر محل که اختیار شود و بنده بدان متصل شود لطیفهٔ حقیقت از آن زایل شود. پس ترک و اخذ هیچ چیز بر بنده درست نیاید؛ از آن‌چه عطا و زوال از خداوند است تعالی و تقدس و به تقدیر وی. چون عطا آمد از حق اخذ آمد و چون زوال آمد ترک آمد و چون چنین آمد، قیمت مر آن را باشد که قیام اخذ و ترک بدان است نه آن که بنده به اجتهاد جالب ودافع آن باشد. پس هزار سال اگر مرید به قبول حق گوید چنان نباشد که یک لَمحه حق به قبول وی گوید؛ که اقبال لایزال اندر قبول ازل بسته است و سرور سرمد اندر سعادت سابق وبنده را به اخلاص خود جز به خلوص عنایت حق راه نیست؛ و بس عزیز بنده‌ای باشد که اسباب را مسبب از حال وی دفع کند. واللّه اعلم.