Ва манеҳам : қдўаҳи аҳли маломат ва дода ба балои саломат , Абусолеҳи ҳмдўни ибни Аҳмади бен аммораи алқсор , разии аллоҳи анҳу

و منهم: قدوهٔ اهل ملامت و داده به بلا سلامت، ابوصالح حَمدون ابن احمد بن عمارة القَصّار، رضی اللّه عنه

Аз қудамои машойих буду мтўръони эшону андари фиқҳу илм ба дараҷаи аъло буду мазҳаб саврӣ дошту андари тариқати мурӣди Абӯтуроби Нахшабӣ буд ва аз он алии нсрободӣ . Ва вайро румуз рақиқаст андари муомилоту каломи дақиқи андари муҷоҳидот .

از قدمای مشایخ بود و متورعان ایشان و اندر فقه و علم به درجهٔ اعلی بود و مذهب ثوری داشت و اندر طریقت مرید ابوتراب نخشبی بود و از آنِ علی نصرآبادی. و وی را رموز رقیق است اندر معاملات و کلام دقیق اندر مجاهدات.

Ҳаме ояд ки чун шаъни ваии андари илм бузург шуд , аъиммау бузургон ншобўр биёмаданд вайро гуфтанд : « туро бар минбар бояд шуду халқро панд дод то сухани ту фоидаи дил ҳо бошад . »

همی آید که چون شأن وی اندر علم بزرگ شد، ائمه و بزرگان نشابور بیامدند وی را گفتند: «تو را بر منبر باید شد و خلق را پند داد تا سخن تو فایدهٔ دل‌‌‌ها باشد.»

Гуфт : « марои сухани гуфтан раво нест . » гуфтанд : « чаро ? » гуфт : « аз он ки дили ман андари дунёу ҷоҳи он бастааст . Сухани ман фоидаи надиҳаду андари дилҳо асар накунад ,у сухани гуфтанӣ ки андари дилҳо муассир набошад асхтФоФ кардан буд бар илму истеҳзо кардан бар шариъату сухани гуфтани он касро мусаллам бошад ки ба хомӯшии ваии дайнро халал бошад , чун бигӯед халал бархезад . »

گفت: «مرا سخن گفتن روا نیست.» گفتند: «چرا؟» گفت: «از آن که دل من اندر دنیا و جاه آن بسته است. سخن من فایده ندهد و اندر دل‌ها اثر نکند، و سخن گفتنی که اندر دل‌ها مؤثر نباشد اسختفاف کردن بود بر علم و استهزا کردن بر شریعت و سخن گفتن آن کس را مسلم باشد که به خاموشی وی دین را خَلَل باشد، چون بگوید خلل برخیزد.»

Аз вай пурседанд ки : « чаро сухани салафи нофеъ тараст мари дилҳоро аз сухани мо ? » гуфт : « лأнҳми тклмўои лъзи алإслом ва наҷоҳ алнФўси врзои арраҳмон , ва нҳн натакаллум лъзи алнФси втлби алднёу қабули алхлқ . »

از وی پرسیدند که: «چرا سخن سَلَف نافع‌تر است مر دل‌ها را از سخن ما؟» گفت: «لأنّهم تَکلَّمُوا لِعِزِّ الإسلام و نَجاةِ النُّفوسِ وَرِضا الرّحمنِ، و نَحْنُ نَتَکلَّمُ لِعِزّ النَّفْسِ وَطَلَبِ الدُّنیا و قَبولِ الخَلْقِ.»

Аз он чаҳ эшон сухани мари ъзи ислому наҷот танҳоу ризои худованди таъолиро гуфтанд ва мо мари ъзи нафасу талаби дунёу қабули халқро гӯйем . Пас ҳар ки сухан бар мувофиқати муроди ҳақ таъолӣ гуяд ва ба ҳақ гуяд , андари он сухани қаҳрӣ ва савлатӣ бошад ки бар أсрор асар кунад ва ҳар ки бар мувофиқати мурод худ гуяд , андари он сухани ҳўон ва злӣ бошад ки халқро аз он фоида Эй набошаду ногуфтани он ба аз гуфтан бошад ; аз он чаҳ мард аз иборати худ бегона шавад , беҳтар буд .

از آن‌چه ایشان سخن مر عزّ اسلام و نجات تنها و رضای خداوند تعالی را گفتند و ما مر عزّ نفس و طلب دنیا و قبول خلق را گوییم. پس هر که سخن بر موافقت مراد حق تعالی گوید و به حق گوید، اندر آن سخن قهری و صولتی باشد که بر أسرار اثر کند و هر که بر موافقت مراد خود گوید، اندر آن سخن هَوان و ذُلّی باشد که خلق را از آن فایده‌ای نباشد و ناگفتن آن به از گفتن باشد؛ از آن‌چه مرد از عبارت خود بیگانه شود، بهتر بود.

Ва ман чунон донам ки он бузурги ҷаҳон , эшонро аз сари худ дафъ кардааст мари тарки ҷоҳу расмро .

و من چنان دانم که آن بزرگ جهان، ایشان را از سر خود دفع کرده است مر ترک جاه و رسم را.