Ва манеҳам : мамдуҳи ҷамъи аўлёўи қдўаҳи аҳли ризо , Абуабдуллои аҳмдбни ъосми алأнтокӣ , разии аллоҳи анҳу

و منهم: ممدوح جمع اولیاو قدوهٔ اهل رضا، ابوعبداللّه احمدبن عاصم الأنطاکی، رضی اللّه عنه

Аз аъёни қавм буду содоти эшон ,у олам ба улӯми шариъату усӯлу фурӯъу муомилот . Умрӣ дароз ёфт ва бо қудамо суҳбат карда буду атбоъи тобеъинро дарёфта буд . Аз ақрони башару сиррӣ буду мурӣди ҳориси муҳосибӣу Фзилро дида буд ва бо вай суҳбат дошта ва ба ҳамаи забонҳо сутӯда буд . Ва вайро калом олӣасту латоифи сомии андари фунуни илми қавм .

از اعیان قوم بود و سادات ایشان، و عالم به علوم شریعت و اصول و فروع و معاملات. عمری دراز یافت و با قدما صحبت کرده بود و اتباع تابعین را دریافته بود. از اقران بشر و سری بود و مرید حارث محاسبی و فضیل را دیده بود و با وی صحبت داشته و به همه زبان‌ها ستوده بود. و وی را کلام عالی است و لطایف سامی اندر فنون علم قوم.

Аз вай меояд ки гуфт , разии анҳу : « أнФъи алФқри мо кант ба мтҷмло ва ба розё . » нофеътарин фақрии он буд ки ту бидон мтҷмл бошӣ ва бидон розӣ ; яъне ҷамоли ҳамаи халқи андари исботи асбоб буд вҷмоли фақири андари нафии асбобу исботи мусаббибу руҷӯъи бадву ризо ба аҳкоми вай ; аз он чаҳ фақри Фқди сабаб буду Ганаи вуҷӯди сабаб ва бесабаб бо ҳақ буд ва бо сабаб бо худ . Пас сабаби маҳал ҳиҷоб омаду тарки асбоби маҳали кашфу ҷамоли ду ҷаҳони андари кашф ва ризосту схти ҳамаи олами андари ҳҷобўи схт . Ва ин беоневозеҳаст андари тафсили фақр . Ва аллоҳи аълам .

از وی می‌آید که گفت، رُضی عنه: «أنْفَعُ الْفَقْرِ ما کُنْتَ به مُتَجَمِّلاً و به راضیاً.» نافع‌ترین فقری آن بود که تو بدان متجمل باشی و بدان راضی؛ یعنی جمال همه خلق اندر اثبات اسباب بود وجمال فقیر اندر نفی اسباب و اثبات مُسبِّب و رجوع بدو و رضا به احکام وی؛ از آن‌چه فقر فقد سبب بود و غنا وجود سبب و بی سبب با حق بود و با سبب با خود. پس سبب محل حجاب آمد و ترک اسباب محل کشف و جمال دو جهان اندر کشف و رضاست و سخط همه عالم اندر حجابو سخط. و این بیانی واضح است اندر تفصیل فقر. و اللّه اعلم.