Ва манеҳам : солики тариқи вараъу тақво ,у андари уммат ба зуҳди яҳё , АбуМуҳамади Абдуллоҳи бен хбиқ , разии аллоҳи анҳу

و منهم: سالک طریق ورع و تقوی، و اندر امت به زهد یحیی، ابومحمد عبداللّه بن خُبَیق، رضی اللّه عنه

Аз зӯҳҳоди қавм буду мтўръони эшон андари кули аҳвол . Вайро ривоёт олӣаст андари ҳадис . Ва мазҳаб саврӣ дошт андари фиқҳу мъомлту ҳақиқати он восҳоби вайро дида буд ва бо эшон суҳбат кардау каломи ваии андари мақолати ин тариқат латифаст .

از زهاد قوم بود و متورعان ایشان اندر کل احوال. وی را روایات عالی است اندر حدیث. و مذهب ثوری داشت اندر فقه و معاملت و حقیقت آن واصحاب وی را دیده بود و با ایشان صحبت کرده و کلام وی اندر مقالت این طریقت لطیف است.

Аз вай меояд ки гуфт : « ман أроди أни икўни ҳаёи фии ҳаётаи Флои искни алтмъи фии қалба . » ҳарки хоҳад ки андари зиндагонии худ зинда бошад , гӯи дилро сакана тамаъ макун то аз кул озод шавад ; аз он ки таммоъ мурда бошад андари банди тамаъи худ . Пас тамаъи андари дил чун табъ бошад бар дил ,у ломҳолаҳи дили махтум мурда бошад . Хунаки он дилӣ ки аз дуни ҳақи мурда буд ва ба ҳақи зинда буд ; аз он чаҳ худованди таъолии злро бёФриду тамаъи зл буду ъзро офариду зикр ъзаст ; чунон ки ҳам вай гуфт : « халқи аллоҳи таъолии улқулуби мсокни аззикри Фсорти мсокни алшҳўот , влоимҳўои алшҳўоти ман улқулуби إлои хавфи мзъҷ , أўи шавқи мқлс . »

از وی می‌آید که گفت: «مَنْ أرادَ أنْ یَکُونَ حیّاً فی حیاتِه فلا یُسْکِنِ الطّمعَ فی قَلْبه.» هرکه خواهد که اندر زندگانی خود زنده باشد، گو دل را سَکِنهٔ طمع مکن تا از کل آزاد شود؛ از آن که طماع مرده باشد اندر بند طمع خود. پس طمع اندر دل چون طبع باشد بر دل، و لامحاله دل مختوم مرده باشد. خنک آن دلی که از دون حق مرده بود و به حق زنده بود؛ از آن‌چه خداوند تعالی ذل را بیافرید و طمع ذل بود و عزّ را آفرید و ذکر عزّ است؛ چنان‌که هم وی گفت: «خَلَقَ اللّهُ تَعالی القُلوبَ مَساکِنَ الذِّکْرِ فَصارَتْ مَساکِنَ الشَّهَواتِ، وَلایَمْحُوا الشَّهَواتِ مِنَ القُلوبِ إلّا خَوْفٌ مُزْعِجٌ، أوْ شَوْقٌ مُقْلِثٌ.»

Худованди таъолии дилҳоро мавзе зикр гардонид чун бо нафас суҳбат карданд мсокн шаҳавот шуданд , пок нигараданд шаҳавотро аз дили алои хавфии биқрор ӯ шавқӣ беором . Пас хавфу шавқи ду қоима имонанд . Чун дили маҳали имон буд , қарини ваии қаноату зикр буд на тамаъу ғифлат . Пас дили муъмин , таммоъу мтобъ шаҳавот набошад ; ки тамаъу шаҳвати натиҷа ваҳшатанд ,у мстўҳш аз вай ва аз имон хабар надорад ; ки имонро инс бо ҳақ буду ҳшт аз ғайри вай ; чунон ки гуфтаанд : « алтмоъ мстўҳш манеҳ . » валлоҳи аълам .

خداوند تعالی دل‌ها را موضع ذکر گردانید چون با نفس صحبت کردند مساکن شهوات شدند، پاک نگرداند شهوات را از دل الا خوفی بیقرار اَوْ شوقی بی آرام. پس خوف و شوق دو قایمهٔ ایمان‌اند. چون دل محل ایمان بود، قرین وی قناعت و ذکر بود نه طمع و غفلت. پس دل مؤمن، طماع و متابع شهوات نباشد؛ که طمع و شهوت نتیجهٔ وحشت‌اند، و مستوحش از وی و از ایمان خبر ندارد؛ که ایمان را انس با حق بود و حشت از غیر وی؛ چنان‌که گفته‌اند: «الطّماع مُسْتَوحشٌ مِنه.» واللّه اعلم.