Ва манеҳам : сакинаи аҳвол ,у сафинаи мақол , Абубакри длФи бен ҷҳдри алшблӣ , разии аллоҳи анҳу

و منهم: سکینهٔ احوال، و سفینهٔ مقال، ابوبکر دُلف بن جَحدر الشّبلی، رضی اللّه عنه

Аз бузургону мазкӯрони машойих буд . Рӯзгории муҳаззаб ва вақте мтиб дошт бо ҳақи таъолӣ . Ва вайро ашорот латифасту сутӯда ; комаи қоли воҳиди ман алмшоихи алмтأхрин : « салосаи ман ъҷоӣби алднё : إшороти алшблӣ ,у нкти алмртъш ,у ҳикоёти ҷаъфар . »

از بزرگان و مذکوران مشایخ بود. روزگاری مهذب و وقتی مطیب داشت با حق تعالی. و وی را اشارات لطیف است و ستوده؛ کما قالَ واحدٌ مِنَ المشایخِ المتأخّرین: «ثَلاثَةٌ مِن عَجائب الدُّنیا: إشاراتُ الشّبلی، و نُکَتُ المرتعش، و حکایاتُ جَعفرٍ.»

Вай аз кбори қавму содоти аҳли тариқат буд . Ибтидои писари ҳоҷиби алҳҷоби Халифа буд . Андари маҷлиси хайри алнсоҷи раҳмаи аллоҳ тавба кард ;у таъаллуқи иродат ба ҷунайд кард ва бисёре аз машойихро дида буд .

وی از کبار قوم و سادات اهل طریقت بود. ابتدا پسر حاجب الحُجّاب خلیفه بود. اندر مجلس خیر النّساج رحمه اللّه توبه کرد؛ و تعلق ارادت به جنید کرد و بسیاری از مشایخ را دیده بود.

Аз вай меояд ки гуфт дар маънии қавли худоӣ , ъзи вҷл , қул ллмؤмнини иғзўои ман أбсорҳм ( ۳۰/олнўр ) : « эй أбсори алрؤўси ани алмҳорму أбсори улқулуби ъмои сӯии аллоҳ . » бигӯ мари муъминонро то чашми сар нигоҳ доранд аз назар ба шаҳват ,у чашми дил нигоҳ доранд аз анвоъи фикрат ба ҷузи андешаи руят . Пас мтобъти шаҳвату мулоҳизаи маҳорим аз ғифлатасту мусӣбати маин мари аҳли ғифлатро онаст ки аз уюби худ ҷоҳил бошанд . Ва он ки ин ҷои ҷоҳил буд он ҷои ҷоҳил буд ; лқўлаҳ , таъолӣ : « ман кони фии ҳзаҳи أъмии Фҳўи фии алохраҳи أъмӣ ( ۷۲/олосроء ) . » ва ба ҳақиқат то ҳақи таъолии иродати шаҳват аз дил касе пок накунад , чашми сар аз ғўомзи он маҳфӯз нагардад ва то иродати худ андари дил касе исбот накунад , чашми сар аз назар ба ғайр маҳфӯз нагардад .

از وی می‌آید که گفت در معنی قول خدای، عزّ وجل، قُلْ لِلمؤمنینَ یَغُضّوا مِنْ أبصارِهم (۳۰/النّور):«ای أبصارِ الرُّؤوس عَنِ المَحارِم و أبصارِ القُلوب عمّا سِوَی اللّهِ.» بگو مر مؤمنان را تا چشم سر نگاه دارند از نظر به شهوت، و چشم دل نگاه دارند از انواع فکرت به‌جز اندیشهٔ رؤیت. پس متابعت شهوت و ملاحظهٔ محارم از غفلت است و مصیبت مِهین مر اهل غفلت را آن است که از عیوب خود جاهل باشند. و آن که این‌جا جاهل بود آن‌جا جاهل بود؛ لقوله، تعالی: «مَنْ کانَ فی هذِهِ أعمی فَهو فِی الآخِرَةِ أعْمی (۷۲/الاسراء).» و به‌حقیقت تا حق تعالی ارادت شهوت از دل کسی پاک نکند، چشم سر از غوامض آن محفوظ نگردد و تا ارادت خود اندر دل کسی اثبات نکند، چشم سِرّ از نظر به غیر محفوظ نگردد.

Аз вай ҳаме ояд ки : рӯзӣ ба бозор андар омад . Қавмӣ гуфтанд : « ҳозои маҷнӯн . » вай гуфт , разии аллоҳи анҳу : « أнои ъндкми маҷнӯну أнтми ъндии أсҳоء , Фзоди аллоҳи фии ҷунунии взоди фии сҳткм . »

از وی همی‌آید که: روزی به بازار اندر آمد. قومی گفتند: «هذا مَجنونٌ.» وی گفت، رضی اللّه عنه: «أنا عِندَکُم مَجنونٌ و أنتم عِندی أصِحّاءٌ، فزادَ اللّهُ فی جُنونی وزادَ فی صِحَّتِکُم.»

Ман ба наздики шумо девонаам ва шумо ба наздики ман ҳушёр . Ҷунуни ман аз шиддат муҳаббатасту сиҳҳати шумо аз ғояти ғифлат . Пас худованди андари девонагии ман зиёдат кунод то қурбам дар қурб зиёдат шавад ва дар ҳушёрии шумо зиёдат кунод то баъдатон бар баъд зиёдат гардад .

من به نزدیک شما دیوانه‌‌ام و شما به نزدیک من هشیار. جنون من از شدّت محبت است و صحت شما از غایت غفلت.پس خداوند اندر دیوانگی من زیادت کناد تا قربم در قرب زیادت شود و در هشیاری شما زیادت کناد تا بُعدتان بر بُعد زیادت گردد.

Ва ин қавл аз ғайрат буд ; ки то худ чаро касе андари он дараҷа бошад ки дӯстиро аз девонагӣ фарқ накунад . Валлоҳи аълам .

و این قول از غیرت بود؛ که تا خود چرا کسی اندر آن درجه باشد که دوستی را از دیوانگی فرق نکند. واللّه اعلم.