Ва манеҳам : андари фани худ эмом ,у олии ҳолу латифи калом , Абубакри мҳмдбни Мӯсои алўостӣ , разии аллоҳи анҳу

و منهم: اندر فن خود امام، و عالی حال و لطیف کلام، ابوبکر محمدبن موسی الواسطی، رضی اللّه عنه

Аз муҳаққиқони машойих буду андари ҳақоиқи шаънӣ азим дошту дрҷтии баланд ва ба наздики ҷумлаи машойихи сутӯда ва аз қудамои асҳоби ҷунайд буд . Иборатӣ ғомз дошт , зоҳирёнро чашми андар он науфтодӣ . Ва андари ҳеҷ шаҳр ором наёфт . Чун ба Марв омад аҳли Марв ба ҳукми латофати табъу некӯи сиратии худ вайро қабул карданду сухан вай бишуниданд ,у умри он ҷои бгзошт .

از محققان مشایخ بود و اندر حقایق شأنی عظیم داشت و درجتی بلند و به نزدیک جملهٔ مشایخ ستوده و از قدمای اصحاب جنید بود. عبارتی غامض داشت، ظاهریان را چشم اندر آن نیفتادی. و اندر هیچ شهر آرام نیافت. چون به مرو آمد اهل مرو به حکم لطافت طبع و نیکو سیرتی خود وی را قبول کردند و سخن وی بشنیدند، و عمر آن‌جا بگذاشت.

Аз вай меояд ки гуфт : « алзокрўни фии зикраи أксри ғқлаҳи ман анносин лзкраҳ . » ёдкунандаро андар ёд кард вай , ғифлати зиёдат буд аз фаромӯшкунанда зикри вай ; аз он ки чун вайро ёд дорад , агар зикрро фаромӯш кунад зиён надорад . Зиён он дорад ки зикрашро ёд кунанду вайро фаромӯш ; ки зикри ғайр мазкӯр бошад . Пас эъроз аз мазкӯр бо пиндошти зикр , ба ғифлати наздиктар буд аз эъроз бепиндошт ; ва носиро андари нисёну ғайбат , пиндошт ҳузур набошаду зокирро андари зикри вғибт аз мазкӯр , пиндошт ҳузур бошад . Пас пиндошти ҳузур беҳузур , ба ғифлати наздиктар аз ғайбат бепиндошт ; аз он ки ҳалоки туллоби ҳақи андари пиндошт эшонаст . Он ҷо ки пиндошти бештар , маънии камтар ва он ҷо ки маънии камтар , пиндошти бештар ,у ҳақиқати пиндошти эшон азтҳмт ақл бошаду ақлро аз тӯҳмат наҳиммат ҳосил ояду ҳимматро наҳиммату тӯҳмати ҳеҷ муқоринат набошаду асли зикр ё дар ғайбат буд ё дар ҳузур : чун зокирро аз худ ғайбат буд ва ба ҳақи таъолии ҳузур , он на зокир буд ки мшоҳд буд ва чун аз ҳақи таъолии ғоиб буд ба худ ҳозир буд , он на зикр буд ки ғайбат буду ғайбат аз ғифлат буд . Вҳўи аълам .

از وی می‌آید که گفت: «الذّاکِرُونَ فی ذِکرِه أکثرُ غَقْلةً مِنَ النّاسینَ لِذِکْرِه.» یادکننده را اندر یاد کرد وی، غفلت زیادت بود از فراموش کنندهٔ ذکر وی؛ از آن که چون وی را یاد دارد، اگر ذکر را فراموش کند زیان ندارد. زیان آن دارد که ذکرش را یاد کنند و وی را فراموش؛ که ذکر غیر مذکور باشد. پس اعراض از مذکور با پنداشت ذکر، به غفلت نزدیک‌تر بود از اعراض بی پنداشت؛ و ناسی را اندر نسیان و غیبت، پنداشت حضور نباشد و ذاکر را اندر ذکر وغیبت از مذکور، پنداشت حضور باشد. پس پنداشت حضور بی حضور، به غفلت نزدیک‌تر از غیبت بی پنداشت؛ از آن که هلاک طلاب حق اندر پنداشت ایشان است. آن‌جا که پنداشت بیشتر، معنی کمتر و آن‌جا که معنی کمتر، پنداشت بیشتر، و حقیقت پنداشت ایشان ازتهمت عقل باشد و عقل را از تهمت نهمت حاصل آید و همت را نَهمت و تهمت هیچ مقارنت نباشد و اصل ذکر یا در غیبت بود یا در حضور: چون ذاکر را از خود غیبت بود و به حق تعالی حضور، آن نه ذاکر بود که مُشاهِد بود و چون از حق تعالی غایب بود به خود حاضر بود، آن نه ذکر بود که غیبت بود و غیبت از غفلت بود. وهو اعلم.