Вмнҳм : сарвари сари соликони тариқ ,у ҷамоли ҷонҳои аҳли таҳқиқ , Абулҳасани алии бен иброҳӣми алҳсрӣ , рҳмҳоллаҳи алайҳ

ومنهم: سُرورِ سرّ سالکان طریق، و جمال جان‌های اهل تحقیق، ابوالحسن علی بن ابراهیم الحصری، رحمةاللّه علیه

Аз муҳташамони аҳрори даргоҳи ҳақи таъолӣ буд ва аз кброи аъиммаи мутасаввифа . Андари замонаи худ беназир буд . Вайро калом олӣасту иборотии хуши андари кули маъонӣ .

از محتشمان احرار درگاه حق تعالی بود و از کبرای ائمهٔ متصوّفه. اندر زمانهٔ خود بی نظیر بود. وی را کلام عالی است و عباراتی خوش اندر کل معانی.

Аз вай меояд ки гуфт : « дъўнии фии блоӣӣ , ҳотўои моликам . أлстми ман أўлоди одами алзии халқаи аллоҳи бедау нафхи фӣаи ман рӯҳаи вأсҷди ?лаи млоӣктаҳ , сами أмраҳи бأмр , ФхолФ ? إзои кони أўли алдни дрдё , Киеви икўни охира ? » бигзоред маро ба балои ман , на шумо аз фарзандон одамед , он ки ҳақи таъолӣ ӯро ба яди қудрати худ бёФрид ба тахсӣси хилқат , ва ба ҷон бе воситаи ғайри варо зинда карду малоикаро фармуд то вайро саҷда кунанд , пас вайро фурмоне фармуд , дар он фармон мухолиф шуд ? чун аввали хнби дардӣ буд охираш чигуна бошад ? яъне чун одамиро бадви бозгзорнди ҳама мухолифат бошад ; аммо чун анояти худ ба вай фиристад ҳама муҳаббат бошад . Пас ҳасани анояти ҳақи баршумур ,у қубҳи мъомлти худ бо он муқобила кун ,у пайвастаи умри андари ин гузор . Ва биллоҳи алъўну алъсмаҳ .

از وی می‌آید که گفت: «دَعُونی فی بَلائی، هاتُوا مالَکُم. ألَسْتُم مِنْ أولادِ آدمَ الَّذی خَلَقَه اللّهُ بِیَدِه و نَفَخَ فیه مِنْ رُوحِه وأسْجَدَ لَه ملائکَتُه، ثُمَّ أَمَرَهُ بأمرٍ، فَخالَفَ؟ إذا کانَ أوّلُ الدَّنِّ دُردیّاً، کَیفَ یکونُ آخِرُه؟» بگذارید مرا به بلای من، نه شما از فرزندان آدمید، آن که حق تعالی او را به ید قدرت خود بیافرید به تخصیص خلقت، و به جان بی واسطهٔ غیر ورا زنده کرد و ملائکه را فرمود تا وی را سجده کنند، پس وی را فرمانی فرمود، در آن فرمان مخالف شد؟ چون اول خُنب دُردیّ بود آخرش چگونه باشد؟ یعنی چون آدمی را بدو بازگذارند همه مخالفت باشد؛ اما چون عنایت خود به وی فرستد همه محبت باشد. پس حسن عنایت حق برشمر، و قبح معاملت خود با آن مقابله کن، و پیوسته عمر اندر این گذار. و باللّه العون و العصمة.

٭٭٭

٭٭٭

Инаст нишони баъзе аз зикри мақдамони мутасаввифау қдўаҳи эшон , разии аллоҳи анҳуам аҷмъин ва агар ҷумларо дар ин китоб ёд кардамӣ , ва ё рӯзгори азизи ҷумларо шарҳи додмӣу ҳикоёти эшон бёўрдмӣ , аз мақсӯди бозмондмӣу китоб мтўл шудӣ . Кунун гуруҳеро аз мтأхрони бадишони пайвандам то фавойиду мўоид бештар бошад . Ва биллоҳи алъўну алтўФиқ .

این است نشان بعضی از ذکر مقدمان متصوّفه و قدوهٔ ایشان، رضی اللّه عنهم اجمعین و اگر جمله را در این کتاب یاد کردمی، و یا روزگار عزیز جمله را شرح دادمی و حکایات ایشان بیاوردمی، از مقصود بازماندمی و کتاب مطوّل شدی. کنون گروهی را از متأخران بدیشان پیوندم تا فواید و مواید بیشتر باشد. و باللّه العون و التوفیق.