Ва манеҳам : муборизи сафи суфиён ,у маъбари аҳволи орифон , Абулқосими иброҳӣми ибни мҳмдбни мҳмўиаҳи алнсрободӣ , разии аллоҳи анҳу

و منهم: مبارز صف صوفیان، و معبر احوال عارفان،ابوالقاسم ابراهیم ابن محمدبن محمویه النّصرآبادی، رضی اللّه عنه

Ваии андари ншобўр чун шобўри андари ншобўр буд ба улувва ҳолу мартабаи риҷол , ба ҷузи он ки ъзи эшон андари дунё буд ва аз он ваии андари охират . Ва вайро каломи бадеъу оёт рафеъаст . Мурӣди шблӣ буду устоди мтأхрони аҳли хуросон буд . Андари асри вай чун вай набӯд аъламу аўръи аҳли замона буд андари фунуни улӯм .

وی اندر نشابور چون شابور اندر نشابور بود به علو حال و مرتبهٔ رجال، به‌جز آن که عزّ ایشان اندر دنیا بود و از آنِ وی اندر آخرت. و وی را کلام بدیع و آیات رفیع است. مرید شبلی بود و استاد متأخران اهل خراسان بود. اندر عصر وی چون وی نبود اعلم و اورع اهل زمانه بود اندر فنون علوم.

Аз вай меояд ки гуфт : « أнти байни нисбатин : насабаи إлии одам ,у насабаи إлӣ алҳақ . Фозои антсбти إлии одами дахлати фии маёдини алшҳўоти вмўозъи алоФоти волзлоти вҳии насабаи таҳаққуқи албшриаҳ ; лқўлаҳ , таъолӣ : анаи кони злўмои ҷҳўло ( ۷۲/олоҳзоб ) . Ва إзои антсбти إлӣ алҳақ дахлати фии мақомоти алкшФу алброҳини волъсмаҳ ,у ҳаии насабаи таҳаққуқи алъбўдиаҳ ; лқўлаҳ , таъолӣ :у ибоди арраҳмони аллазӣнаи имшўни алии алأрзи ҳўно ( ۶۳/олФрқон ) . » ту андари миёни ду нисбатӣ : нисбатӣ бо одам ,у нисбатӣ бо ҳақ , таъолӣ . Чун бо одам нисбат кардӣ , андари маёдини шаҳватҳоу мавозиъи офатҳоу зулат ҳо афтодӣ ки нисбати табиат беқимат буд ва чун ба ҳақ нисбат кардӣ , андари мақомоти кашфу бурҳону исмат ва вилоят афтодӣ . Он нисбат ба офати башарият буд воин нисбати таҳқиқи убудийят . Нисбати одами андари қиёмат мунқатиъ шаваду нисбати убудийят ҳамеша қоим буд , тағайюр бидон роҳи наёбад . Чун бандаи худро ба худ ё ба одам нисбат кунад , камоли ин , он буд ки гуяд : « ании зулмати нафасӣ ( ۱۶/олқсс ) » , ва чун ба ҳақ нисбат кунад одамии маҳали он буд ки ҳақ таъолӣ гуяд : « ё ибоди лохўФи алайкуми алиўм ( ۶۸/олзхрФ ) . » валлоҳи аълам .

از وی می‌آید که گفت: «أَنْتَ بینَ نِسْبَتَیْنِ: نِسْبَةٍ إلی آدمَ، و نِسْبَةٍ إلی الْحَقِّ. فَاذا انْتَسَبْتَ إلی آدمَ دَخَلْتَ فی مَیادینِ الشَّهَواتِ وَمَواضِعِ الآفاتِ والزَّلّاتِ وَهیَ نسبةُ تَحقّقِ البشریّةِ؛ لقوله، تعالی: انّه کانَ ظَلُوماً جَهُولاً (۷۲/الاحزاب). و إذا اَنْتَسَبْتَ إلی الحَقِّ دَخَلْتَ فی مَقاماتِ الْکَشْفِ و البراهینِ والعِصْمَةِ، و هیَ نِسبَةُ تحقُّقِ العُبودیّةِ؛ لقوله، تعالی: و عِبادُ الرّحمنِ الّذینَ یَمْشُونَ عَلَی الأرْضِ هَوْناً (۶۳/الفرقان).» تو اندر میان دو نسبتی: نسبتی با آدم، و نسبتی با حق، تعالی. چون با آدم نسبت کردی، اندر میادین شهوت‌ها و مواضع آفت‌ها و زلت‌ها افتادی که نسبت طبیعت بی قیمت بود و چون به حق نسبت کردی، اندر مقامات کشف و برهان و عصمت و ولایت افتادی. آن نسبت به آفت بشریت بود واین نسبت تحقیق عبودیت. نسبت آدم اندر قیامت منقطع شود و نسبت عبودیت همیشه قایم بود، تغیر بدان راه نیابد. چون بنده خود را به خود یا به آدم نسبت کند، کمال این، آن بود که گوید: «اِنّی ظَلَمْتُ نَفسی(۱۶/القصص)»، و چون به حق نسبت کند آدمی محل آن بود که حق تعالی گوید: «یا عِبادِ لاخَوْفٌ عَلَیْکُمُ الْیَوْمَ (۶۸/الزّخرف).» واللّه اعلم.