Ва манеҳам : Сайиди зӯҳҳоду қоиди аўтод , Абдуллоҳи бен алмборки алмрўзӣ , - разии аллоҳи анҳу - .
و منهم: سید زُهّاد و قائد اوتاد، عبداللّه بن المبارک المروزی، -رَضِيَ اللّه عنه-.
Аз муҳташамони қавм буду олам ба ҷумлаи аҳволу асбоби тариқату шариъату андари вақти худ эмоми вақт буду машойих бисёр дарёфта буд ва бо эшон суҳбат дошта ва ба эмоми аъзам , абии Ҳанифа - разии аллоҳи анҳу - пайваста ва аз вай илм омӯхтау вайро тасонифи мазкӯру каромот машҳураст андар ҳар фаннӣ аз илм .
از محتشمان قوم بود و عالم به جملهٔ احوال و اسباب طریقت و شریعت و اندر وقت خود امام وقت بود و مشایخ بسیار دریافته بود و با ایشان صحبت داشته و به امام اعظم، ابی حنیفه -رَضِيَ اللّه عنه- پیوسته و از وی علم آموخته و وی را تصانیف مذکور و کرامات مشهور است اندر هر فنّی از علم.
Ва ибтидои тавбаи вайро сабаби он буд ки бар канизакии фитна шуда буд . Шабӣ аз миён мисатон бархест ва якеро бо худ бабраду андари зери девори маъшуқаи бистоду ваии баромад бар бом , то бомдод ҳар ду дар мушоҳидаи як дигари бистоднд . Абдуллоҳ чун бонг намоз бишунид пиндошт ки намоз хуфтанаст . Чун рӯз равшан шуд , донист ки ҳамаи шаби мустағриқи ҷамол маъшуқа бӯдааст . Вайро аз ин танбеҳӣ буд . Бо худ гуфт : « шарми бодат , эй писари муборак , ки шабии ҳамаи шаб бар ҳавои худ бар пой боистӣ ва малолат нагирад , ки агар имомӣ дар намози сӯрае дарозтар хонд , девонаи гардӣ . Кӯи маънии муъминӣ дар баробари даъвӣ ? » онгоҳ тавба кард ва ба илму талаби он машғӯл шуд то ба дрҷтӣ барисед ки вақте модари ваии андар боғ шуд , вайро дид хуфтау Марии азими шохии райҳон дар даҳони гирифтау магас аз ваии ҳамеи боздошт .
و ابتدای توبهٔ وی را سبب آن بود که بر کنیزکی فتنه شده بود. شبی از میان مستان برخاست و یکی را با خود ببرد و اندر زیر دیوار معشوقه بیستاد و وی برآمد بر بام، تا بامداد هر دو در مشاهدهٔ یک‌دیگر بیستادند. عبداللّه چون بانگ نماز بشنید پنداشت که نماز خفتن است. چون روز روشن شد، دانست که همه شب مستغرق جمال معشوقه بوده است. وی را از این تنبیهی بود. با خود گفت: «شرم بادت، ای پسر مبارک، که شبی همه شب بر هوای خود بر پای بایستی و ملالت نگیرد، که اگر امامی در نماز سوره‌ای درازتر خواند، دیوانه گردی. کو معنی مؤمنی در برابر دعوی؟» آنگاه توبه کرد و به علم و طلب آن مشغول شد تا به درجتی برسید که وقتی مادر وی اندر باغ شد، وی را دید خفته و ماری عظیم شاخی ریحان در دهان گرفته و مگس از وی همی‌بازداشت.
Онгоҳ аз Марв риҳлат кард ва ба Бағдод рафту муддатӣ дар суҳбати машойихи ббўд ва ба Макка шуду чандгоҳи онҷо низ муҷовир буду боз ба Марв омад ; мардуми шаҳри бадв тавалло карданду вайро дарс ва маҷолис ниҳоданд ва дар он вақт аз Марви нимӣ мардуми мтобъи ҳадиси рафтандӣ ва нимӣ тариқ раъй доштандӣ , ҳамчунон ки имрӯзу вайро « разии алФриқин » хонанд , ба ҳукми он ки бо ҳар як аз эшон мувофиқат дошт ; ва ҳар ду Фриқи андари вай даъвӣ карданду вай дар онҷои ду работ кард : яке мари аҳли ҳадисро , ва яке мари аҳли раъйро . Ва то имрӯзи он ҳар ду работ бар ҷойаст бар он қоидаи асл . Ва аз онҷо ба ҳиҷоз боз шуд ва муҷовир нишаст .
آنگاه از مرو رحلت کرد و به بغداد رفت و مدّتی در صحبت مشایخ ببود و به مکّه شد و چندگاه آنجا نیز مجاور بود و باز به مرو آمد؛ مردم شهر بدو تولّا کردند و وی را درس و مجالس نهادند و در آن وقت از مرو نیمی مردم متابع حدیث رفتندی و نیمی طریق رأی داشتندی، همچنان که امروز و وی را «رضیّ الفریقین» خوانند، به حکم آن که با هر یک از ایشان موافقت داشت؛ و هر دو فریق اندر وی دعوی کردند و وی در آنجا دو رباط کرد: یکی مر اهل حدیث را، و یکی مر اهل رأی را. و تا امروز آن هر دو رباط بر جای است بر آن قاعدهٔ اصل. و از آنجا به حجاز باز شد و مجاور نشست.
Вайро пурседанд ки : « аз аҷоиб чаҳ дидӣ ? » гуфт : « роҳибӣ дидам аз муҷоҳидат назор гашта ва аз тарси худои ду то шуда . Пурсидамаш ки : ё роҳиб , Киеви алтриқи إлии аллоҳ ? Фқол : луи урфати аллоҳи лърФти алтриқи إлиаҳ , Фқол : أъбди ман лои أърФаҳу тъсии ман тарофа . » : « роҳ ба худоӣ чаҳ чизаст ? » гуфт : « агар варо бишносӣ , роҳи бадви ҳам бадоне . » он гоҳ бигуфт : « ман май пурситами онро ки варо нашиносам ва ту май осии шӯй дар он ки варо мебишносӣ . » яъне маърифати хавф иқтизо кунад ва туро эмин май байнам ,у амни куфру ҷаҳл иқтизо кунад ва худро хоӣФ ҳаме ёбам . Гуфт : « ин маро панд шуду маро аз бисёре нокардании боздошт . »
وی را پرسیدند که: «از عجایب چه دیدی؟» گفت: «راهبی دیدم از مجاهدت نزار گشته و از ترس خدای دو تا شده. پرسیدمش که: یا راهبُ، کیفَ الطّریقُ إلی اللّهِ؟ فقال: لو عرفتَ اللّهَ لعرفتَ الطّریقَ إلیه، فقال: أعبُدُ مَن لا أعرِفُه و تَعصی مَن تعرِفُه.» :«راه به خدای چه چیز است؟» گفت: «اگر ورا بشناسی، راه بدو هم بدانی.» آن گاه بگفت: «من می‌پرستم آن را که ورا نشناسم و تو می عاصی شوی در آن که ورا می‌بشناسی.» یعنی معرفت خوف اقتضا کند و تو را ایمن می‌بینم، و امن کفر و جهل اقتضا کند و خود را خائف همی‌یابم. گفت: «این مرا پند شد و مرا از بسیاری ناکردنی بازداشت.»
Ва аз ӯ ривояти оранд ки гуфт : « алскўни ҳароми алии қулӯби أўлёӣаҳ . »
و از او روایت آرند که گفت: «السّکونُ حرامٌ علی قُلوبِ أولیائه.»
Дили дӯстонаш сокин нагардад ; ки сукӯнат ҳаромаст бар эшон . Андари дунёи музтариб , андари ҳоли талабу андари уқбои музтариб , андари ҳоли тараб дар дунё ба ғайбат аз ҳақ , сукӯнат бар эшон раво нау андари уқбо ба ҳузури ҳақу таҷаллӣу руяти қарор бар эшон раво на . Пас дунёи мари эшонро чун уқбо ,у уқбо чун дунё ; аз он ки сукӯнати дили ду чиз тақозо кунад : ё ёфт мақсӯд ва ё ғифлат аз мурод . Ёфт ваии андари уқбоу дунёи раво на , то дил аз хафақони муҳаббат сокин шавад ;у ғифлат бар дӯстони ваии ҳаром , то дил аз ҳаракоти талаб сокин шавад . Ва ин аслӣ қавӣаст андари тариқати муҳаққиқону аллоҳи أълми болсўоб .
دل دوستانش ساکن نگردد؛ که سکونت حرام است بر ایشان. اندر دنیا مضطرب، اندر حال طلب و اندر عقبی مضطرب، اندر حال طرب در دنیا به غیبت از حق، سکونت بر ایشان روا نه و اندر عقبی به حضور حقّ و تجلّی و رؤیت قرار بر ایشان روا نه. پس دنیا مر ایشان را چون عقبی، و عقبی چون دنیا؛ از آن که سکونت دل دو چیز تقاضا کند: یا یافت مقصود و یا غفلت از مراد. یافت وی اندر عقبی و دنیا روا نه، تا دل از خفقان محبّت ساکن شود؛ و غفلت بر دوستان وی حرام، تا دل از حرکات طلب ساکن شود. و این اصلی قوی است اندر طریقت محقّقان و اللّه أعلمُ بِالصَّواب.