Ва манеҳам : раиси авлиё ,у носеҳи аҳли сафо , АбуАҳмади алмзФри бен аҳмдбни ҳамдон , разии аллоҳи анҳу

و منهم: رئیس اولیا، و ناصح اهل صفا، ابواحمد المظفّر بن احمدبن حمدان، رضی اللّه عنه

Андари болаши раёсати худованди ъзу ҷл дар ин қисса биравӣ бикшоду тоҷи каромат бар сари ваии ниҳод . Ва вайро беоненекӯ буду иборатии олии андари фаноу бақо .

اندر بالش ریاست خداوند عزّ و جلّ در این قصه بروی بگشاد و تاج کرامت بر سر وی نهاد. و وی را بیانی نیکو بود و عبارتی عالی اندر فنا و بقا.

Ва шайхи алмшоихи Абӯсаиди рҳмҳоллаҳ алайҳ гуфт ки : « моро ба даргоҳ аз роҳи бандагии бурданду шайхи Музаффарро аз роҳи худовандӣ ; яъне мо ба муҷоҳидат мшоҳдт ёфтем , вай аз мшоҳдт ба муҷоҳидат омад . »

و شیخ المشایخ ابوسعید رحمةاللّه علیه گفت که: «ما را به درگاه از راه بندگی بردند و شیخ مظفر را از راه خداوندی؛ یعنی ما به مجاهدت مشاهدت یافتیم، وی از مشاهدت به مجاهدت آمد.»

Ва ман аз вай шунидам ки гуфт : « он чаҳ бузургонро ба тақтеъи бўодӣу мФоўз рӯй намӯд , ман андари болаш ва садр ёфтам . »у онон ки асҳоб ръўнтанд ин қавл аз он пер ба даъвӣ бурдоранд , ва он аз нақс киёст эшон буд ; ки ба ҳеҷ ҳоли иборат аз сидқи ҳоли худ даъвӣ набӯд , хосса ки бо аҳл буд .

و من از وی شنیدم که گفت: «آن‌چه بزرگان را به تقطیع بَوادی و مَفاوز روی نمود، من اندر بالش و صدر یافتم.» و آنان که اصحاب رعونت‌اند این قول از آن پیر به دعوی بردارند، و آن از نقص کیاست ایشان بود؛ که به هیچ حال عبارت از صدقِ حالِ خود دعوی نبود، خاصه که با اهل بود.

Ва имрӯзи варои халафии некӯ мондаасту бузургвор , хоҷаи Аҳмад , слмаҳи аллоҳ .

و امروز ورا خلفی نیکو مانده است و بزرگوار، خواجه احمد، سَلَّمَهُ اللّه.

Рӯзии ман ба наздик вай будам ва яке аз муддаӣони нсобўр ба наздики вай буд . намегуфт андари миёни ибораташ ки : « фонӣ шавад онгоҳ боқӣ шавад . » хоҷа Музаффар гуфт рҳмҳоллаҳи алайҳ ки : « бар фано чигуна бақо сӯрат гирад ? ки фанои иборат аз нестӣ буд ,у бақои ишорат ба ҳастӣ ва ҳар яке аз ин нафйкунанда соҳиби худ , яъне зиди худ буд . Пас фано маълумаст аммо чун нест буд , агар ҳаст шавад он на он айн буд ; ки он худ чизеи дигар буд . Ва раво набошад ки зўот фонӣ шавад , аммо фанои сифати раво буду фанои сабаб . Пас чун сифату сабаб фонӣ шавад мавсуф ва мусаббиб бимонад . Фано бар зоти вай раво набошад . »

روزی من به نزدیک وی بودم و یکی از مدعیان نسابور به نزدیک وی بود. می‌گفت اندر میان عبارتش که: «فانی شود آنگاه باقی شود.» خواجه مظفر گفت رحمةاللّه علیه که: «بر فنا چگونه بقا صورت گیرد؟ که فنا عبارت از نیستی بود، و بقا اشارت به هستی و هر یکی از این نفی کنندهٔ صاحب خود، یعنی ضد خود بود. پس فنا معلوم است اما چون نیست بود، اگر هست شود آن نه آن عین بود؛ که آن خود چیزی دیگر بود. و روا نباشد که ذوات فانی شود، اما فنای صفت روا بود و فنای سبب. پس چون صفت و سبب فانی شود موصوف و مسبب بماند. فنا بر ذات وی روا نباشد.»

Ва алии бен Усмони алҷлобии разии аллоҳ анҳу гуяд ки : ман иборати он хоҷаи бъин ёд надоштам , аммо маънии он иборати ин буд ки ёд кардаму муроди иборат зоҳир кунам то ом тар шавад .

و علی بن عثمان الجلابی رضی اللّه عنه گوید که: من عبارت آن خواجه بعین یاد نداشتم، اما معنی آن عبارت این بود که یاد کردم و مراد عبارت ظاهر کنم تا عام‌تر شود.

Пас мурод аз ин онаст ки : ихтиёри бандаи сифати вай буд вабаи ихтиёри худ банда маҳҷӯбаст аз ихтиёри ҳақ . Пас сифати бандаи ҳиҷоб вай омад аз ҳақ , вломҳолаҳи ихтиёри ҳақи азалӣ буд ва аз он бандаи муҳаддис ва бар азалии фано раво набошад ва чун ихтиёри ҳақи андари ҳақи банда бақо ёбад , ломҳолаҳи ихтиёри вай фонӣ шаваду тасарруфи ваии мунқатиъ . Валлоҳи аълам .

پس مراد از این آن است که: اختیار بنده صفت وی بود وبه اختیار خود بنده محجوب است از اختیار حق. پس صفت بنده حجاب وی آمد از حق، ولامَحاله اختیار حق ازلی بود و از آنِ بنده محدَث و بر ازلی فنا روا نباشد و چون اختیار حق اندر حق بنده بقا یابد، لامحاله اختیار وی فانی شود و تصرف وی منقطع. واللّه اعلم.

Рӯзии ман андари гармои гарм ба наздики ваии андари омадам , бо ҷомаи роҳи бшўлидаҳ . Вай маро гуфт : « ё абоолҳсн , иродати ҳоле маро бигӯӣ то чист . » гуфтам : « маро май самоъ бояд . » андари ҳол кас фиристод то қўолро биовараданду ҷамоатӣ аз аҳли ъушрат ,у оташи кӯдакӣу қӯти иродату ҳрқти ибтидои марои андари самоъи калимот музтариб кард . Чун замонии баромаду султону ғалаёни он офати андари ман камтар шуд , маро гуфт : « чигуна буд мари туро бо ин самоъ ? » гуфтам : « аиҳо ашшайх , сахт хуш будам . » гуфт : « вақте бияёд ки ину бонги калоғ ҳар ду туро яксон шавад . Қӯти самъ то онгоҳ буд ки мшоҳдт набошад . Чун мшоҳдт ҳосил омад , вилояти самъ ночиз шуд ,у нигар то инро одат накунӣ то табиат нашавад вбдони бозамонӣ . Валлоҳи алмстъону алайҳи алтклону ҳсбнои аллоҳу нъми алрФиқ .

روزی من اندر گرمای گرم به نزدیک وی اندر آمدم، با جامهٔ راه بشولیده. وی مرا گفت: «یا اباالحسن، ارادت حالی مرا بگوی تا چیست.» گفتم: «مرا می سماع باید.» اندر حال کس فرستاد تا قوال را بیاوردند و جماعتی از اهل عشرت، و آتش کودکی و قوت ارادت و حُرقتِ ابتدا مرا اندر سماع کلمات مضطرب کرد. چون زمانی برآمد و سلطان و غلیان آن آفت اندر من کمتر شد، مرا گفت: «چگونه بود مر تو را با این سماع؟» گفتم: «ایّها الشیخ، سخت خوش بودم.» گفت: «وقتی بیاید که این و بانگ کلاغ هر دو تو را یکسان شود. قوت سمع تا آنگاه بود که مشاهدت نباشد. چون مشاهدت حاصل آمد، ولایت سمع ناچیز شد، و نگر تا این را عادت نکنی تا طبیعت نشود وبدان بازمانی. واللّهُ المستعانُ و علیه التُّکلانُ و حسبُنَا اللّهُ و نِعمَ الرّفیقُ.