Ва манеҳам : қутби замона ва дар замонаи худ ягона , Абулқосими алии алкрконӣ , разии аллоҳи анҳуу ирзоа

و منهم: قطب زمانه و در زمانهٔ خود یگانه، ابوالقاسم علی الکرّکانی، رضی اللّه عنه و ارضاه

Андари вақти худ беназирасту андари замона бебадӣл . Вайро ибтидои сахт некӯ бӯдаасту асфории сахт ба шарти мъомлту андрўқти вай рӯй дили ҳамаи аҳл даргоҳ бадвасту эътимоди ҷумлаи толибон бар ӯу андари кашфи вақойиъи мурӣдон оятӣаст зоҳир , ва ба фунуни илм оламасту мурӣдони вай ҳар яке олимиро зинатӣанд ва аз пас ӯ мар ӯро халафӣ некӯ монад ани шоءи аллоҳ ки муқтадоӣ қавм бошад . Ва он лисон алўқтаст , Абӯалии алФзли бен Муҳамади алФормдии ибқоаи аллоҳ ки насиби худ андари ҳақи он бузург фурӯ гузошта бошад ва аз кул эъроз кардау ҳақи таъолӣу тақаддуси мар ӯро ба баракоти худ забони ҳоли он Сайиди гардонида .

اندر وقت خود بی نظیر است و اندر زمانه بی بدیل. وی را ابتدا سخت نیکو بوده است و اسفاری سخت به شرط معاملت و اندروقت وی روی دل همه اهل درگاه بدوست و اعتماد جمله طالبان بر او و اندر کشف وقایع مریدان آیتی است ظاهر، و به فنون علم عالم است و مریدان وی هر یکی عالمی را زینتی‌اند و از پس او مر او را خلفی نیکو ماند ان شاء اللّه که مقتدای قوم باشد. و آن لسان الوقت است، ابوعلی الفضل بن محمد الفارمدی ابقاه اللّه که نصیب خود اندر حق آن بزرگ فرو گذاشته باشد و از کل اعراض کرده و حق تعالی و تقدس مر او را به برکات خود زبان حال آن سید گردانیده.

Рӯзии ман пеши хизмат шайх нишаста будаму аҳвол ва намӯдҳои худ май шимурдам ; ба ҳукми он ки рӯзгори худро бар ӯ сира кунам ; ки ноқид вақтасту ваии разии аллоҳи анҳу он ба ҳурмат мешуниду марои нихвати кӯдакии вотши ҷавонӣ бар гуфтори он ҳарис мекарду хотирии сӯрат май гашт ки : « магари ин перро дар ибтидо бар ин кӯии гузарӣ набӯдааст ки чандин хузўъ мекунад андари ҳақи ману ниёз май намояд ? » андари ҳол , ваии ин дар ботин ман бидид , гуфт : « дӯсти падар , ин хузўъи ман на мари туро ва ё ҳол турост . Кӣ муҳаввали аҳвол дар маҳал маҳол ояд ? ки ин хузўъ , ман муҳаввали аҳволро мекунам ва ин ом бошад мари ҳамаи толибонро на хоси мари туро . » чун ин бишунидам аз дасти биФтодм . Ваии он андар ман бидид , гуфт : « эй писар , одамиро бо ин тариқат , нисбат беш аз ин нест ки чун вайро ба тариқати бозбнднд пиндор ёфт он бигирадаш , ва чун аз он маъзул кунандаш ба иборат пиндораш бирасад . Пас нафйу исботу Фқду вуҷӯди вай ҳар ду пиндор бошаду одамии ҳаргиз аз банд пиндор нараҳад . Вайро бояд ки даргоҳ бандагӣ гираду ҷумлаи нисбатҳо аз худ дафъ кунад , ба ҷузи нисбати мардумӣу фармонбардорӣ . »

روزی من پیش خدمت شیخ نشسته بودم و احوال و نمودهای خود می‌شمردم؛ به حکم آن که روزگار خود را بر او سره کنم؛ که ناقد وقت است و وی رضی اللّه عنه آن به حرمت می‌شنید و مرا نخوت کودکی وآتش جوانی بر گفتار آن حریص می‌کرد و خاطری صورت می‌گشت که: «مگر این پیر را در ابتدا بر این کوی گذری نبوده است که چندین خضوع می‌کند اندر حق من و نیاز می‌نماید؟» اندر حال، وی این در باطن من بدید، گفت: «دوست پدر، این خضوع من نه مر تو را و یا حال تراست. کَیْ محول احوال در محل محال آید؟ که این خضوع، من محول احوال را می‌کنم و این عام باشد مر همه طالبان را نه خاص مر تو را.» چون این بشنیدم از دست بیفتادم. وی آن اندر من بدید، گفت: «ای پسر، آدمی را با این طریقت، نسبت بیش از این نیست که چون وی را به طریقت بازبندند پندار یافت آن بگیردش، و چون از آن معزول کنندش به عبارت پندارش برسد. پس نفی و اثبات و فقد و وجود وی هر دو پندار باشد و آدمی هرگز از بند پندار نرهد. وی را باید که درگاه بندگی گیرد و جملهٔ نسبت‌ها از خود دفع کند، به‌جز نسبت مردمی و فرمانبرداری.»

Ва аз баъди он маро бо ваии асрор бисёр буд , ва агар ба изҳори оёти вай машғӯл шавам аз мақсӯди бозмонм . Валлоҳи аълам .

و از بعد آن مرا با وی اسرار بسیار بود، و اگر به اظهار آیات وی مشغول شوم از مقصود بازمانم. واللّه اعلم.