Манеҳам : тарози тариқи вилояту ҷамоли ҷамъи аҳли ҳидоят , абўолъбоси аҳмдобни Муҳамади алқсоб , разии аллоҳи анҳу

منهم: طراز طریق ولایت و جمال جمع اهل هدایت، ابوالعباس احمدابن محمد القصاب، رضی اللّه عنه

Мақдамон моваро ёфта бӯдаанд ва бо вай суҳбат карда . Ваии маърӯф ва машҳураст ба улувва ҳолу сидқи фаросату касрати бурҳону каромат .

مقدمان ماورا یافته بوده‌اند و با وی صحبت کرده.وی معروف و مشهور است به علو حال و صدق فراست و کثرت برهان و کرامت.

Ва Абуабдуллои ҳаннотӣ ки эмоми табаристон буд , гуяд ки : « аз аФзоли худои ъзи вҷли яке онаст ки касеро бетааллум чунон гирданд ки чун моро дар улӯми дайну усӯли ону дақоиқи тавҳид , чизе мушкил шавад аз ваии пурсим ва он абўолъбос қассобаст , разии аллоҳи анҳу . »

و ابوعبداللّه حناطی که امام طبرستان بود، گوید که: «از افضال خدای عزّ وجل یکی آن است که کسی را بی تعلم چنان گرداند که چون ما را در علوم دین و اصول آن و دقایق توحید، چیزی مشکل شود از وی پرسیم و آن ابوالعباس قصاب است، رضی اللّه عنه.»

Уммӣ буд , аммо калому нктши сахти олӣ буд , андари илми тасаввуфу усӯл . Андари ибтидоу интиҳои олии ҳолу некӯи сират буд . Ва маро аз ваии ҳикоёт бисёр самоъаст , аммо мазҳаби ман андари ин китоб ихтисораст .

امی بود، اما کلام و نکتش سخت عالی بود، اندر علم تصوّف و اصول. اندر ابتدا و انتها عالی حال و نیکو سیرت بود. و مرا از وی حکایات بسیار سماع است، اما مذهب من اندر این کتاب اختصار است.

Гӯйанд кӯдакии уштуриро зимоми гирифта буд бо бории гарону андари бозор омул мекашиду пайвастаи он ҷо ва ҳал бошад . Пои уштур аз ҷой бишуду биФтод ва хирад бишикаст . Мардумони қасд он карданд ки бор аз пушти шутури Фрўгирнду кӯдаки даст ба мстғос баровард . Вай бидон бргзшт . Гуфто : « чаҳ бӯдааст ? » ҳол бозгуфтанд . Ваии разии аллоҳи анҳу зимом шутур бигирифт ва рӯй ба осмон ки қибла дуост кард ва гуфт : « ин уштурро дуруст кун ва агар дуруст нахостӣ кард чаро дили қассоб ба гиристан ин кӯдак бсухтӣ ? »

گویند کودکی اشتری را زمام گرفته بود با باری گران و اندر بازار آمل می‌کشید و پیوسته آن‌جا و حَل باشد. پای اشتر از جای بشد و بیفتاد و خرد بشکست. مردمان قصد آن کردند که بار از پشت شتر فروگیرند و کودک دست به مستغاث برآورد. وی بدان برگذشت. گفتا: «چه بوده است؟» حال بازگفتند. وی رضی اللّه عنه زمام شتر بگرفت و روی به آسمان که قبلهٔ دعاست کرد و گفت: «این اشتر را درست کن و اگر درست نخواستی کرد چرا دل قصاب به گریستن این کودک بسوختی؟»

Андари ҳол уштур бархесту рост ва дуруст бирафт .

اندر حال اشتر برخاست و راست و درست برفت.

Аз вай меояд ки гуфт : ҳамаи оламро , агар хоҳанд ва агар на бо худованди таъолии ху мебояд кард волои ранҷа дил гирданд аз он ки чун ху бо вай кунӣ андари балои мебелиро бинӣ , бало бало наёяд , ва агар ху накунӣ чун балое бияёд ранҷаи дили гардӣ ; ки худованди таъолӣ ба ризоу схти каси тақдири худ мутағаййир нигараданд . Пас ризои мо ба ҳукми насиб , роҳати мост . Ҳарки бо вай ху кунад дилаш броҳт шавад ва ҳар ки аз вай эъроз кунад ба вуруди қазо ранҷа гардад . Ва ҳўи аълам .

از وی می‌آید که گفت: همه عالم را، اگر خواهند و اگر نه با خداوند تعالی خو می‌باید کرد والا رنجه دل گردند از آن که چون خو با وی کنی اندر بلا مُبلی را بینی، بلا بلا نیاید، و اگر خو نکنی چون بلایی بیاید رنجه دل گردی؛ که خداوند تعالی به رضا و سَخَط کس تقدیر خود متغیر نگرداند. پس رضای ما به حکم نصیب، راحت ماست. هرکه با وی خو کند دلش براحت شود و هر که از وی اعراض کند به ورود قضا رنجه گردد. و هو اعلم.