Вмнҳм : баёни мурӣдону бурҳони муҳаққиқони Абӯалии алҳсни бен алии бен Муҳамади алдқоқ , разии аллоҳи анҳу

ومنهم: بیان مریدان و برهان محققان ابوعلی الحسن بن علی بن محمد الدقاق، رضی اللّه عنه

Эмоми фани худ буду андари замона беназир . Беонесариҳу забонӣ фасеҳ дошт андари кашфи роҳи худованд , таъолӣ . Ва машойих бисёрро дида буд ва бо эшон суҳбат дошта . Мурӣди насри ободӣ буд . Тзкир гуфтӣ .

امام فن خود بود و اندر زمانه بی نظیر. بیانی صریح و زبانی فصیح داشت اندر کشف راه خداوند، تعالی. و مشایخ بسیار را دیده بود و با ایشان صحبت داشته. مرید نصر آبادی بود. تذکیر گفتی.

Аз вай меояд ки гуфт : « ман أнси бғираҳи заъфи фии ҳола , ва ман нутқи ман ғайраи кизби фии мақола . » ҳаркиро бидӯни ҳақи инс буд андари ҳоли худ заъиф бошад ва он ки ҷуз аз вай гуяд андари мақолоти худ козиб бошад ; аз он чаҳ инс бо ғайр аз ғояти қиллат маърифат бошаду инс бо вай аз ғайри ваҳшат буду мстўҳш аз ғайр , нотиқ набӯд аз ғайр .

از وی می‌آید که گفت: «مَنْ أَنَسَ بِغَیْرِه ضَعُفَ فی حالِه، و مَنْ نَطَقَ مِنْ غَیْره کَذَبَ فی مَقاله.» هرکه را بدون حق اُنس بود اندر حال خود ضعیف باشد و آن که جز از وی گوید اندر مقالات خود کاذب باشد؛ از آن‌چه اُنس با غیر از غایت قلت معرفت باشد و انس با وی از غیر وحشت بود و مستوحش از غیر، ناطق نبود از غیر.

Ва аз перӣ шунидам ки : рӯзӣ ба маҷлиси ваии андари омадам ба нияти он ки бипурсам аз ҳоли мутаваккилон . Ваии дастории некӯии табарӣ дар сар дошт . Дилам бидон майл кард . Гуфтам : « аиҳо ашшайх , таваккул чаҳ бошад ? » гуфт : « он ки тамаъ аз дастори мардумон кӯтоҳ кунӣ . » ин бигуфту дастор дар ман андохт . Разии аллоҳи анҳу .

و از پیری شنیدم که: روزی به مجلس وی اندر آمدم به نیت آن که بپرسم از حال متوکلان. وی دستاری نیکوی طبری در سر داشت. دلم بدان میل کرد. گفتم: «ایّها الشیخ، توکل چه باشد؟» گفت: «آن که طمع از دستار مردمان کوتاه کنی.» این بگفت و دستار در من انداخت. رضی اللّه عنه.