Аз пас имони нахустин чиз ки бар банда фариза шавад таҳорат кардан буд мари гузоради намози рови он таҳорати бадан буд аз наҷосату ҷанобат ва шустан се андому масҳ кардан бар сар бар мтобъти шариъат ва ё таяммум дар ҳоли Фқди об ё шиддати мараз ва ё хавфи мараз ; чунон ки аҳкоми ин маълумаст .

از پس ایمان نخستین چیز که بر بنده فریضه شود طهارت کردن بود مر گزاردِ نماز راو آن طهارت بدن بود از نجاست و جنابت و شستن سه اندام و مسح کردن بر سر بر متابعت شریعت و یا تیمم در حال فقدِ آب یا شدت مرض و یا خوف مرض؛ چنان‌که احکام این معلوم است.

Пас бидон ки таҳорат бар ду гӯна буд : яке таҳорати тану дигари таҳорати дил .

پس بدان که طهارت بر دو گونه بود: یکی طهارت تن و دیگر طهارت دل.

Чунон ки бе таҳорати бадани намоз дуруст наёяд , бе таҳорати дили маърифат дуруст наёяд пас таҳорати танро оби мутлақ бояд ба оби мушавваш ва мустаъмал нишоеду таҳорати дилро тавҳиди маҳз бояд ба эътиқоди мухталит ва мушавваш нишоед . Пас ин тайифаи пайвастаи бзоҳр бар таҳорат бошанду бботн бар тавҳид ; комаи أмр алнабӣ , алайҳи ассалом : « довами алии алўзўءи иҳббки ҳоФзок . »у қавла , таъолӣ : « إни аллоҳи иҳби алтўобину иҳби алмттҳрин ( ۲۲۲/олбқраҳ ) . »

چنان‌که بی طهارتِ بدن نماز درست نیاید، بی طهارت دل معرفت درست نیاید پس طهارت تن را آب مطلق باید به آب مشوّش و مستعمل نشاید و طهارت دل را توحید محض باید به اعتقاد مختلط و مشوش نشاید. پس این طایفه پیوسته بظاهر بر طهارت باشند و بباطن بر توحید؛ کما أمَرَ النبیُّ، علیه السّلام: «داوِمْ عَلَی الوُضُوءِ یُحْبِبْکَ حافِظاکَ.» و قولُه، تعالی: «إنَّ اللّهَ یُحِبُّ التّوابینَ و یحبُّ المتطهّرینَ (۲۲۲/البقره).»

Пас ҳар ки ба зоҳир бар таҳорат мудовимат кунад малоикаи вайро дӯст доранд ,у ҳарки ба ботин бар тавҳид қиём кунад худованди таъолии вайро дӯст дораду расӯли слии аллоҳи алайҳ пайваста мегуфтӣ : « аллоҳами тҳри қалбии ман алнФоқ . Бори худоёи диламро аз нифоқи поки гардон » , ва ба ҳеҷ ҳоли нифоқи андари дилаш сӯрат нагирифтӣ , аммо руяти каромоти хештани мар ӯро май исбот ғайр намӯду исботи ғайри нифоқ буд андари маҳали тавҳид ҳар чанд як зарра аз каромоти машойихи серумаи дида мурӣдон карданд , охири андари маҳали камоли он ҳиҷоб макрам бӯдааст ; аз он чаҳ ҳарчӣ ғайр буд руяти он офат буд , хоҳи худро бинад хоҳи дайгариро .

پس هر که به ظاهر بر طهارت مداومت کند ملائکه وی را دوست دارند، و هرکه به باطن بر توحید قیام کند خداوند تعالی وی را دوست دارد و رسول صلی اللّه علیه پیوسته می‌گفتی: «اللّهمّ طَهِّرْ قَلْبی مِنَ النِّفاقِ. بار خدایا دلم را از نفاق پاک گردان»، و به هیچ حال نفاق اندر دلش صورت نگرفتی، اما رؤیت کرامات خویشتن مر او را می اثبات غیر نمود و اثبات غیر نفاق بود اندر محل توحید هر چند یک ذره از کرامات مشایخ سرمهٔ دیدهٔ مریدان کردند، آخر اندر محل کمال آن حجاب مُکرِم بوده است؛ از آن‌چه هرچه غیر بود رؤیت آن آفت بود، خواه خود را بیند خواه دیگری را.

Ва Абуязид гуфт , разии аллоҳи анҳу : « нифоқи алъорФини أФзли ман إхлоси алмридин . »

و ابویزید گفت، رضی اللّه عنه: «نِفاقُ العارفینَ أفضلُ مِنْ إخلاصِ المریدینَ.»

Нифоқи расидагони фозилтар аз ихлоси толибон ; яъне он чаҳ мурӣдро мақом бошад комилро ҳиҷоб бошад мурӣдро ҳиммати он ки каромот ёбаду комилро ҳиммати он ки макрам ёбад .

نفاقِ رسیدگان فاضل‌تر از اخلاص طالبان؛ یعنی آن‌چه مرید را مقام باشد کامل را حجاب باشد مرید را همت آن که کرامات یابد و کامل را همت آن که مکرم یابد.

Ва дар ҷумлаи исботи карамоти мари аҳли ҳақро нифоқи намояд ; аз он чаҳ он мъонқаҳ ғайр бошад . Пас офати дӯстони худоӣ , наҷоти ҷумлаи аҳли маъсият буд аз маъсияту офати аҳли маъсият , наҷоти ҷумлаи аҳли залолат аз залолат ; ки агар кофарони бдонндӣ ки маъсияти эшон нописанди худои ъз ва ҷласт , чунон ки осӣон донанд , ҷумла аз кФрнҷот ёбандӣ ва агар осӣони бдонндӣ ки ҷумлаи муомилоти эшон маҳал иллатаст , чунон ки дӯстон донанд ҷумла аз маъсият наҷот ёбандӣ ва аз ҳамаи офот тоҳир шавандӣ .

و در جمله اثبات کرمات مر اهل حق را نفاق نماید؛ از آن‌چه آن معانقهٔ غیر باشد. پس آفت دوستان خدای، نجات جمله اهل معصیت بود از معصیت و آفت اهل معصیت، نجات جمله اهل ضلالت از ضلالت؛ که اگر کافران بدانندی که معصیت ایشان ناپسند خدای عزّ و جلّ است، چنان‌که عاصیان دانند، جمله از کفرنجات یابندی و اگر عاصیان بدانندی که جملهٔ معاملات ایشان محل علت است، چنان‌که دوستان دانند جمله از معصیت نجات یابندی و از همه آفات طاهر شوندی.

Пас бояд ки таҳорати зоҳири мувофиқи таҳорати сар буд ; яъне чун даст бишӯяд бояд ки дил аз дӯстӣ дунё бишӯяд ва чун астнҷо кунад , чунон ки аз наҷосати зоҳири наҷоти ҷуст аз дӯстии ғайр ба ботин наҷот ҷӯяд ва чун оби андар даҳон кунад бояд ки даҳон аз зикри ғайр холӣ гирданд ва чун истиншоқ кунад бояд ки буии шаҳватҳо бар худ ҳаром кунад ва чун рӯй бишӯяд бояд ки аз ҷумлаи мأлўФоти якборагӣ эъроз кунад ва ба ҳақ иқбол кунад ва чун даст бишӯяд бояд ки тасарруф аз ҷумлаи насибҳои худ мунқатиъ гирданд ва чун масҳ сар кунад бояд ки умӯри худ ба ҳақ таслим кунад ва чун пой бишӯяд бояд ки низ ҷуз бар ҳақи фармони худои таъолии ният иқомат накунад то ҳар ду таҳорати вайро ҳосил ояд ; ки ҷумлаи умӯри шаръии зоҳир ба ботин пайвастааст . Чун имони қавли забони зоҳиру тасдиқ ба дили ботин , ҳақиқати ният ба дилу аҳкоми тоъат бар тани пас тариқи таҳорати дили тафаккуру тадаббур буд андари офати дунё ва дидан он ки дунёи сарой ғаддорасту маҳали фано , дил аз он холӣ нашавад ҷуз ба муҷоҳидат бисёр ва муҳимтарин муҷоҳидатҳо ҳифзи одоб зоҳирасту мулозимат бар он андари ҳамаи аҳвол .

پس باید که طهارت ظاهر موافق طهارت سرّ بود؛ یعنی چون دست بشوید باید که دل از دوستی دنیا بشوید و چون استنجا کند، چنان‌که از نجاست ظاهر نجات جست از دوستی غیر به باطن نجات جوید و چون آب اندر دهان کند باید که دهان از ذکر غیر خالی گرداند و چون استنشاق کند باید که بوی شهوت‌ها بر خود حرام کند و چون روی بشوید باید که از جملهٔ مألوفات یکبارگی اعراض کند و به حق اقبال کند و چون دست بشوید باید که تصرف از جملهٔ نصیب‌های خود منقطع گرداند و چون مسح سر کند باید که امور خود به حق تسلیم کند و چون پای بشوید باید که نیز جز بر حق فرمان خدای تعالی نیت اقامت نکند تا هر دو طهارت وی را حاصل آید؛ که جملهٔ امور شرعی ظاهر به باطن پیوسته است. چون ایمان قول زبان ظاهر و تصدیق به دل باطن، حقیقت نیت به دل و احکام طاعت بر تن پس طریق طهارت دل تفکر و تدبّر بود اندر آفت دنیا و دیدنِ آن که دنیا سرای غدار است و محل فنا، دل از آن خالی نشود جز به مجاهدت بسیار و مهمترین مجاهدت‌ها حفظ آداب ظاهر است و ملازمت بر آن اندر همه احوال.

Аз иброҳӣми хавоси рҳмҳоллаҳ алайҳ меояд ки гуфт : « маро аз хдоитъолии умри абад май бояд андари дунё , то ҳамаи халқи андари неъмати дунё машғӯл гирданду хизмати ҳақ фаромӯш кунанд ва ман андари балои дунё ба ҳифзи одоби шариъат қиём кунаму ҳақро ёд дорам . »

از ابراهیم خواص رحمةاللّه علیه می‌آید که گفت: «مرا از خدایتعالی عمر ابد می‌باید اندر دنیا، تا همه خلق اندر نعمت دنیا مشغول گردند و خدمت حق فراموش کنند و من اندر بلای دنیا به حفظ آداب شریعت قیام کنم و حق را یاد دارم.»

Ва меояд ки бўтолби ҳарамии чиҳил сол ба Маккаи муҷовир буд , андари Макка таҳорат накард ҳар бор аз Макка ба таҳорат берун омадӣ гуфтӣ : « заминиро ки худованди таъолӣ ба худ азоФт кардааст , ман кроҳит дорам ки оби мустаъмали ман бар он замини резад . »

و می‌آید که بوطالب حرمی چهل سال به مکه مجاور بود،اندر مکه طهارت نکرد هر بار از مکه به طهارت بیرون آمدی گفتی: «زمینی را که خداوند تعالی به خود اضافت کرده است، من کراهیت دارم که آب مستعمل من بر آن زمین ریزد.»

Ва аз иброҳӣми хавоси раҳмаи аллоҳ алайҳ меояд ки : ваии андари ҷомеъи раии мбтўн буд . Андари як шбонрўзи шаст ғусли бкрдаҳ буд . Охири вФотш дар миёни об буд .

و از ابراهیم خواص رحمة اللّه علیه می‌آید که: وی اندر جامع ری مبطون بود. اندر یک شبانروز شصت غسل بکرده بود. آخر وفاتش در میان آب بود.

Абӯалии рӯдбории раҳмаи аллоҳи алайҳи як чандгоҳ ба балои васвоси андари таҳорат мубтало шуд . Гуфто : рӯзии саҳаргоҳ ба об фурӯ шудам то ба вақти офтоб баромадан бимонадам андари он миёнаи ранҷури дили ббўдм ва гуфтам : « бори худоё , алъоФиаҳ . » ҳотифӣ овоз дод ки : « алъоФиаҳи фии алълм . »

ابوعلی رودباری رحمة اللّه علیه یک چندگاه به بلای وسواس اندر طهارت مبتلا شد. گفتا: روزی سحرگاه به آب فرو شدم تا به وقت آفتاب برآمدن بماندم اندر آن میانه رنجور دل ببودم و گفتم: «بار خدایا، العافیة.» هاتفی آواز داد که: «العافیةُ فی العلمِ.»

Аз Сафён саврӣ меояд раҳмаи аллоҳи алайҳ ки : мари як намозро шаст бор таҳорат карда буд , андари беморӣ дар ҳоли берун рафтан аз дунё . Гуфт : « то чун фармон андар ояд ман тоҳир бошам . »

از سفیان ثوری می‌آید رحمة اللّه علیه که: مر یک نماز را شصت بار طهارت کرده بود، اندر بیماری در حال بیرون رفتن از دنیا. گفت: «تا چون فرمان اندر آید من طاهر باشم.»

Гӯйанд шблии раҳмаи аллоҳи алайҳи рӯзӣ таҳорат кард ба қасди он ки ба масҷид андар ояд аз ҳотифӣ шунид ки : « зоҳири шастӣ , сафоӣ ботин куҷост ? » гуфто : бозгаштаму ҳамаи малик ва мирос бидодам ва як сол ҷуз бидон миқдори ҷома ки намоз бидон раво буд нпўшидми онгоҳ ба наздики ҷунайди омадам . Вай гуфт , разии аллоҳи анҳу : « ё бобикр , ин сахти сӯдманди таҳоратӣ буд ки кардӣ . Худои туро пайвастаи тоҳири дороад . » гуфт : аз пас он ҳаргиз бетаҳорат набӯд ; то ҳаддӣ ки чун аз днбои бхўост рафтани таҳораташро нақз афтод . Ишорат ба мурӣдӣ кард ки : марои таҳоратии даҳ . Мурӣди вайро таҳорат доду тхлили маҳосин фаромӯш кард . Ваии родри он ҳол забон набӯд ки сухан гуфтӣ . Дасти он мурӣд бигирифт ва ба маҳосини худишорати Фрмўдто тхлил кард .

گویند شبلی رحمة اللّه علیه روزی طهارت کرد به قصد آن که به مسجد اندر آید از هاتفی شنید که: «ظاهر شستی، صفای باطن کجاست؟» گفتا: بازگشتم و همه ملک و میراث بدادم و یک سال جز بدان مقدار جامه که نماز بدان روا بود نپوشیدم آنگاه به نزدیک جنید آمدم. وی گفت، رضی اللّه عنه: «یا بابکر، این سخت سودمند طهارتی بود که کردی. خدای تو را پیوسته طاهر داراد.» گفت: از پس آن هرگز بی طهارت نبود؛ تا حدی که چون از دنبا بخواست رفتن طهارتش را نقض افتاد. اشارت به مریدی کرد که: مرا طهارتی ده. مرید وی را طهارت داد و تخلیل محاسن فراموش کرد. وی رادر آن حال زبان نبود که سخن گفتی. دست آن مرید بگرفت و به محاسن خوداشارت فرمودتا تخلیل کرد.

Аз вай меояд ки гуфт : ман ҳеҷ вақте адабӣ тарк накардаам аз одоби таҳорат ки на дар ботинами бандӣ падедор омад .

از وی می‌آید که گفت: من هیچ وقتی ادبی ترک نکرده‌‌ام از آداب طهارت که نه در باطنم بندی پدیدار آمد.

Ва аз Абуязиди раҳмаи аллоҳ алайҳ меояд ки гуфт : ҳаргоҳ ки андешаи дунё бар дилам гузар кунад таҳоратии бикунам ва чун андеша уқбо гузарад ғуслӣ ; аз он чаҳ дунё муҳаддисаст андешаи он ҳдс бошаду уқбои маҳали ғайбату ором бо он ҷанобат . Пас аз ҳдси таҳорат воҷиб шаваду азҷнобти ғусл .

و از ابویزید رحمة اللّه علیه می‌آید که گفت: هرگاه که اندیشهٔ دنیا بر دلم گذر کند طهارتی بکنم و چون اندیشهٔ عقبی گذرد غسلی؛ از آن‌چه دنیا محدَث است اندیشهٔ آن حدث باشد و عقبی محل غیبت و آرام با آن جنابت. پس از حدث طهارت واجب شود و ازجنابت غسل.

Ва азшблӣ меояд раҳмаи аллоҳи алайҳ ки : рӯзӣ таҳорат кард . Чун андар масҷид омад ба сараш Нидо карданд ки : « ё бобикр , таҳорати он дорӣ ки бад-ӣни бстохӣ ба хонаи мо хоҳӣ омад ? » ин бишунид бозгашт . Нидо омад ки : « аз даргоҳ мо мебозгардӣ , куҷо хоҳӣ шуд ? » гуфто : наърае бузад , Нидо омад ки : « бар мо мешноът кунӣ ? » бар ҷой хамӯш бистод Нидо омад ки : « даъвии таҳаммули балоӣ мо мекунӣ ? » фарёд баровард ки : « алмстғоси бки мнк . »

و ازشبلی می‌آید رحمة اللّه علیه که: روزی طهارت کرد. چون اندر مسجد آمد به سرش ندا کردند که: «یا بابکر، طهارت آن داری که بدین بُستاخی به خانهٔ ما خواهی آمد؟» این بشنید بازگشت. ندا آمد که: «از درگاه ما می بازگردی، کجا خواهی شد؟» گفتا: نعره‌ای بزد، ندا آمد که: «بر ما می شناعت کنی؟» بر جای خموش بیستاد ندا آمد که: «دعوی تحمل بلای ما می‌کنی؟» فریاد برآورد که: «المستغاثُ بِکَ مِنْکَ.»

Ва машойихи ин қиссаро рҳмҳми аллоҳи андари таҳқиқи таҳорати сухан бисёрасту мурӣдонро мудовимати таҳорати зоҳиру ботин фармӯдаанду қасдашон ба даргоҳи ҳақ буд . Чун касе ба зоҳири қасд хизмат кунад бояд ки ба зоҳир таҳорат кунад ва чун ба ботини қасд қурбат кунад бояд ки таҳорат ботин кунад . Таҳорати зоҳир ба об ва аз он ботин ба тавбау руҷӯъ кардан ба даргоҳи ҳақ , таъолӣ .

و مشایخ این قصه را رحمهم اللّه اندر تحقیق طهارت سخن بسیار است و مریدان را مداومت طهارت ظاهر و باطن فرموده‌اند و قصدشان به درگاه حق بود. چون کسی به ظاهر قصد خدمت کند باید که به ظاهر طهارت کند و چون به باطن قصد قربت کند باید که طهارت باطن کند. طهارت ظاهر به آب و از آنِ باطن به توبه و رجوع کردن به درگاه حق، تعالی.

Кунун ман ҳукми тавбау мутаъаллиқоташро бшрҳ биорам то ҳақиқати он туро маълум гардад ани шоءи аллоҳ .

کنون من حکم توبه و متعلقاتش را بشرح بیارم تا حقیقت آن تو را معلوم گردد ان شاء اللّه.