Ва аз машойих мутасаввифа бӯдаанд ки закот бстдаҳанд , ва кас бӯдааст ки нстдаҳаст ; аз он чаҳ фақрашон ба ихтиёр бӯдааст нстдаҳанд ки : « чун мол ҷамъ накунем то закот набояд дод аз арбоби дунёи ҳам нстоними тоидшон улё набошад ва аз он мо суфло . » ва он ки андари фақр музтар бӯдаанд бстдаҳанд на мар боист худро , бали он хостаанд то фаризае аз гардани бародар мусулмонӣ бурдоранд . Чун нест ин буд яди улёи ин буд на он агар дастдиҳанда улё будӣу дасти стонндаҳи суфлои ботил будӣ ; лқўлаҳ , таъолӣ : « виأхзи алсдқот ( ۱۰۴/олтўбаҳ ) » , ва боистӣ то закотдиҳанда фозилтар будӣ аз стонндаҳ ва ин эътиқоди айни залолат буд . Пас яди улё он бошад ки чизе ба ҳукми вуҷуби он аз бародар мусулмон бастанд то бори он азгрдни он кас бардораду даравишони дунёе неанд ки эшон ъқбоиӣанд .

و از مشایخ متصوّفه بوده‌اند که زکات بستده‌اند، و کس بوده است که نستده است؛ از آن‌چه فقرشان به اختیار بوده است نستده‌اند که: «چون مال جمع نکنیم تا زکات نباید داد از ارباب دنیا هم نستانیم تایدشان علیا نباشد و از آنِ ما سُفلی.» و آن که اندر فقر مضطر بوده‌اند بستده‌اند نه مر بایستِ خود را، بل آن خواسته‌اند تا فریضه‌ای از گردن برادر مسلمانی بردارند. چون نیست این بود ید علیا این بود نه آن اگر دست دهنده علیا بودی و دست ستاننده سفلی باطل بودی؛ لقوله، تعالی: «ویَأخُذُ الصّدقاتِ (۱۰۴/التّوبه)»، و بایستی تا زکات دهنده فاضل تر بودی از ستاننده و این اعتقاد عین ضلالت بود. پس ید علیا آن باشد که چیزی به حکم وجوب آن از برادر مسلمان بستاند تا بار آن ازگردن آن کس بردارد و درویشان دنیایی نی‌اند که ایشان عقبایی‌اند.

Агар ъқбоиии бори дунё аз гардан дунёе брнагирад ҳукми фариза бар вай лозим ояд ва ба қиёмат бидон махӯз гардад . Пас ҳақи таъолии мари ъқбоииро ба боисткии саҳл имтиҳон кард то днёӣён бидон бори фаризаро бтўонстнди гузорад , вломҳолаҳи яди улёи яд фуқаро бошад ки бар мувофиқати ҳақ стонндаҳаст ; аз он ки ҳақи худоӣ бар ваии воҷиб буд ва агар яди стонндаҳи суфло будӣ чунон ки гуруҳе аз аҳл ҳшў мегӯйанд яд пайғамбарон боистӣ ки суфло будӣ ; ки эшон ҳақи худоӣ май бстонднд ва бар ғалатанд ва мендонанд ки ба амр ситадаанд ва аз пас пайғамбарони аъиммаи дайни ҳам бар ин бӯдаанд ки ҳақи байти алмол мебстдаҳанд . Ва бар ғалатаст ки он яди суфлои стонндаҳро гуяду хайри яд диҳанда донад ва ин ҳар ду аслӣ қавӣаст андари тасаввуфу мазмуни ин маҳал ба боби алҷўду алсхоء буд ва ман тарафии бад-ӣни пайвандами ани шоءи аллоҳ . Ва ҳсбнои аллоҳу нъми алрФиқ .

اگر عقبایی بار دنیا از گردن دنیایی برنگیرد حکم فریضه بر وی لازم آید و به قیامت بدان مأخوذ گردد. پس حق تعالی مر عقبایی را به بایستکی سهل امتحان کرد تا دنیائیان بدان بار فریضه را بتوانستند گزارد، ولامحاله ید علیا ید فقرا باشد که بر موافقت حق ستاننده است؛ از آن که حق خدای بر وی واجب بود و اگر ید ستاننده سفلی بودی چنان‌که گروهی از اهل حشو می‌گویند ید پیغمبران بایستی که سفلی بودی؛ که ایشان حق خدای می بستاندند و بر غلط‌اند و می ندانند که به امر ستده‌اند و از پسِ پیغمبران ائمهٔ دین هم بر این بوده اند که حق بیت المال می‌بستده‌اند. و بر غلط است که آن ید سفلی ستاننده را گوید و خیر ید دهنده داند و این هر دو اصلی قوی است اندر تصوّف و مضمون این محل به باب الجود و السّخاء بود و من طرفی بدین پیوندم ان شاء اللّه. و حسبنا اللّه و نعم الرفیق.