Қавла , таъолӣ : « ё أиҳои аллазӣнаи омнўои кутуби алайкуми алсём ( ۱۸۳/олбқраҳ ) . »

قوله، تعالی: «یا أیَّهَا الَّذینَ آمَنُوا کُتِبَ عَلَیْکُمْ الصِّیامُ (۱۸۳/البقره).»

Ва қол алнабӣ , алайҳи ассалом : « алсўми лӣу أнои аҷзӣ ба . »

و قال النبی، علیه السّلام: «الصّومُ لی و أنا اُجزی به.»

Рӯза аз ан манаст ва ба ҷазои он ман аввалии терм ; аз он чаҳ он ибодатӣ сиррӣаст ба зоҳири ҳеҷ таъаллуқ надораду ғайрро андари он ҳеҷ насиб набошад ҷазои он бениҳоятаст ва гуфтаанд ки : « духули биҳишти халқро ба раҳматасту дарҷат ба ибодату хлўд ба ҷазои рӯза ; аз он чаҳ худованд гуфт : анои аҷзӣ ба . »

روزه از ان من است و به جزای آن من اولی‌ترم؛ از آن‌چه آن عبادتی سری است به ظاهر هیچ تعلق ندارد و غیر را اندر آن هیچ نصیب نباشد جزای آن بی نهایت است و گفته‌اند که: «دخول بهشت خلق را به رحمت است و درجت به عبادت و خلود به جزای روزه؛ از آن‌چه خداوند گفت: انا اُجزی به.»

Ҷунайд гуфт , разии анҳу : « алсўми нисфи алтриқаҳ . Рӯзаи доштани нимӣ аз тариқатаст . »

جنید گفت، رضی عنه: «الصَّومُ نِصفُ الطّریقةِ. روزه داشتن نیمی از طریقت است.»

Ва дидам аз машойих ки рӯза пайваста доштаанд вдидм ки ҷузи моҳ рамазон надоштаанд . Он мари илтимоси аҷрро буд ва ин тарки ихтиёрроу риёро ва дидам ки рӯза доштандӣ ва кас надонистӣ чун таоми пеш оўрдндӣ бихӯрадӣ ва ин мувофиқ тараст мари суннатро .

و دیدم از مشایخ که روزهٔ پیوسته داشته‌اند ودیدم که جز ماه رمضان نداشته‌اند. آن مر التماس اجر را بود و این ترک اختیار را و ریا را و دیدم که روزه داشتندی و کس ندانستی چون طعام پیش آوردندی بخوردی و این موافق‌تر است مر سنت را.

Ва аз Оишау ҳФсаҳи разии аллоҳи ънҳмо омадааст : чун пайғамбари наздик эшон даромад , гуфтанд : « إнои қади хбأнои лаки ҳисо . » қоли алайҳи ассалом : « аммо إннӣ кант аред алсўм ,у локини қрбиаҳ , сأсўми сўмои макона . »

و از عایشه و حفصه رضی اللّه عنهما آمده است: چون پیغمبر نزدیک ایشان درآمد، گفتند: «إنّا قَدْ خَبَأنا لَکَ حَیْساً.» قال علیه السّلام: «امّا إنّنی کنتُ اُریدُ الصّومَ، و لکن قَرِّبیه، سَأَصومُ صَوْماً مکانَه.»

Ва дидам ки айёми биз ва ъушрҳои мубораки бдоштндӣу раҷабу шаъбону моҳи рамазони бдоштндӣ ва дидам ки савми Довӯди салавоти аллоҳи алайҳи бдоштндӣ ; ки онро пайғамбари алайҳ ассалом гуфт : « хайри алсём » , ва он савми рӯзӣ буду Фитри рӯзӣ .

و دیدم که ایام بیض و عشرهای مبارک بداشتندی و رجب و شعبان و ماه رمضان بداشتندی و دیدم که صوم داود صلوات اللّه علیه بداشتندی؛ که آن را پیغمبر علیه السّلام گفت: «خیرُ الصّیام»، و آن صوم روزی بود و فطر روزی.

Вақте ман ба наздики шайхи Аҳмади наҷҷори раҳмаи аллоҳи алайҳи андари омадами тибқии ҳалвои андари пеши ваии ниҳода буд ва ҳаме хӯрд ба ман ишорат кард . Ман , бар ҳукми одати кӯдакӣ , гуфтам : « рӯза медорам . » гуфт : « чаро ? » гуфтам : « бар мувофиқати фалони кас . » гуфт : « халқро бар халқи мувофиқат дуруст наёяд . » ман қасд кардам то рӯза бигушоем . Гуфт : « эй ҷавон , аз мувофиқати вай тбро мекунӣ , пас мувофиқати ман ҳам макун ; ки ман низ аз халқам , ва ин ҳар ду яке бошад . »

وقتی من به نزدیک شیخ احمد نجار رحمة اللّه علیه اندر آمدم طبقی حلوا اندر پیش وی نهاده بود و همی‌خورد به من اشارت کرد. من، بر حکم عادت کودکی، گفتم: «روزه می‌دارم.» گفت: «چرا؟» گفتم: «بر موافقت فلان کس.» گفت: «خلق را بر خلق موافقت درست نیاید.» من قصد کردم تا روزه بگشایم. گفت: «ای جوان، از موافقت وی تبرا می‌کنی، پس موافقت من هم مکن؛ که من نیز از خلقم، و این هر دو یکی باشد.»

Ва ҳақиқати рӯзаро имсок бошаду кули тариқати андари ин мзмрасту камтарини дараҷаи андари рӯза гуруснагӣаст . « волҷўъи таоми аллоҳи фии алأрз , гуруснагии таом худоӣаст дар замин . »у гуруснагӣ ба ҳамаи забонҳо сутӯдааст андари миёни халқи шръоу уқало . Пас вуҷуби рӯзаи як моҳ бошад бар оқили болиғи мусаллами саҳеҳи муқӣму ибтидои он аз руяти ҳилол рамазон бошад , ё камоли моҳи шаъбон ,у мар ҳар рӯзро ниятии саҳеҳ бояду шартии содиқ .

و حقیقت روزه را امساک باشد و کل طریقت اندر این مضمر است و کمترین درجه اندر روزه گرسنگی است. «والجوعُ طعامُ اللّه فی الأرضِ، گرسنگی طعام خدای است در زمین.» و گرسنگی به همه زبان‌ها ستوده است اندر میان خلق شرعاً و عقلاً. پس وجوب روزه یک ماه باشد بر عاقل بالغ مسلم صحیح مقیم و ابتدای آن از رؤیت هلال رمضان باشد، یا کمال ماه شعبان، و مر هر روز را نیتی صحیح باید و شرطی صادق.

Аммо имсокро шароитаст : чунон ки ҳалқро аз таому шароби нигоҳи дорӣ , бояд ки чашмро аз назораи ҳарому шаҳвату гӯшро аз истимоъи лаҳву ғайбату забонро аз гуфтани лағву офат ,у танро аз мтобъти дунёу мухолифати нигоҳи дорӣ . Онгоҳи ин рӯза буд бар ҳақиқат ; комаи қоли расӯли аллоҳи слии аллоҳи алайҳ « азои самти Флисми самъаку бсрку лсонку ядак » ;у қавла , алайҳи ассалом : « раби соӣми лӣси ?лаи ман сиёмаи إлои алҷўъу алътш . Бисёр рӯзаи доро ки бо пиндошти рӯзаи гурусна ва ташна бӯдааст . »

اما امساک را شرایط است: چنان‌که حلق را از طعام و شراب نگاه داری، باید که چشم را از نظارهٔ حرام و شهوت و گوش را از استماع لهو و غیبت و زبان را از گفتن لغو و آفت، و تن را از متابعت دنیا و مخالفت نگاه داری. آنگاه این روزه بود بر حقیقت؛ کما قال رسول اللّه صلّی اللّه علیه «اذا صُمتَ فلیَصُمْ سمعُک و بصرُکَ و لسانُک و یدُک»؛ و قوله، علیه السّلام: «رُبَّ صائمٍ لیسَ له مِنْ صیامِهِ إلّا الْجُوعُ و العَطشُ. بسیار روزه دارا که با پنداشت روزه گرسنه و تشنه بوده است.»

Ва ман ки алии бен Усмон алҷлобӣам , пайғамбарро слии аллоҳи алайҳу силам ба хоб дидам . Гуфтам : « ё расӯли аллоҳ , أўснӣ » гуфт : « أҳбси ҳўоск . »

و من که علی بن عثمان الجلابی‌ام، پیغمبر را صلی اللّه علیه و سلم به خواب دیدم. گفتم: «یا رَسولَ اللّهِ، أوْصِنی» گفت: «أحْبِسْ حواسَّکَ.»

Ҳавоси хешро андари ҳабс кардани тамомӣ муҷоҳидат бошад ; аз он чаҳ куллияти улӯмро ҳусӯл аз ин панҷ дар буд : яке дидану дигари шунидану сдигр чашедан , чаҳоруми бўӣидн , панҷуми бсўдн ва ин панҷ ҳавоси сипоҳи солорони илм ва ақланд . Чаҳорро аз ин маҳал хусусиятаст ва яке андари ҳамаи андоми шойиъ . Чашми маҳали басар ва он куну лавн диданасту гӯши маҳали самъ ва он хабару савт шуниданаст коми маҳали завқ ва он чашеданаст . Бинии маҳали шам ва он бўӣиднаст . Ламсро хусусият нест ки шойиъаст андари ҳамаи аъзо ва он нармӣу дуруштӣу гармӣу сардӣ донистанаст ва ҳеҷ чиз набӯд ки он маълум одамӣ гардад аз улӯм ки на ҳусӯли он аз ин панҷ дрбошд , магари бадеҳӣу илҳоми ҳақи таъолӣу андари он офат раво набошад .

حواس خویش را اندر حبس کردن تمامی مجاهدت باشد؛ از آن‌چه کلیت علوم را حصول از این پنج در بود: یکی دیدن و دیگر شنیدن و سدیگر چشیدن، چهارم بوئیدن، پنجم بسودن و این پنج حواس سپاه سالاران علم و عقل‌اند. چهار را از این محل خصوصیت است و یکی اندر همه اندام شایع. چشم محل بصر و آن کون و لون دیدن است و گوش محل سمع و آن خبر و صوت شنیدن است کام محل ذوق و آن چشیدن است. بینی محل شم و آن بوئیدن است. لمس را خصوصیت نیست که شایع است اندر همه اعضا و آن نرمی و درشتی و گرمی و سردی دانستن است و هیچ چیز نبود که آن معلوم آدمی گردد از علوم که نه حصول آن از این پنج درباشد، مگر بدیهی و الهام حق تعالی و اندر آن آفت روا نباشد.

Ва андар ҳар дарӣ аз ҳавоси хумси сФў ва кидирӣаст ; чунон ки ақлу илму рӯҳро андари он мсоғ ва маҷоласт мари нафасу ҳўиро низ маҷоласт ; ки ин олат муштаракаст миёни тоъату маъсияту саодату шақоват . Пас вилояти ҳақи андари самъу басари рӯяту истимоъ хайраст ва аз он нафаси истимоъи дурӯғу назари шаҳвату андари ламсу завқу шами мувофиқат амрасту мтобъти он , ва аз он нафаси мухолифати фармони шариъат . Пас бояд то рӯзаи дори ин ҷумлаи ҳавосро банд кунад аз мухолифат то рӯзаи дор буд .

و اندر هر دری از حواس خمس صفو و کدری است؛ چنان‌که عقل و علم و روح را اندر آن مساغ و مجال است مر نفس و هوی را نیز مجال است؛ که این آلت مشترک است میان طاعت و معصیت و سعادت و شقاوت. پس ولایت حق اندر سمع و بصر رویت و استماع خیر است و از آنِ نفس استماع دروغ و نظر شهوت و اندر لمس و ذوق و شم موافقت امر است و متابعت آن، و از آنِ نفس مخالفت فرمان شریعت. پس باید تا روزه دار این جمله حواس را بند کند از مخالفت تا روزه دار بود.

Ва рӯза аз таому шароби кори кӯдакони впирзнон буд . Рӯза аз млҷоу машрабу мҳрб бояд ; комаи қоли аллоҳ , таъолӣ : « ту мо ҷълноҳми ҷсдои лоиأклўни алтъом ( ۸/олأнбёء ) » , ва низ гуфт , ҷли ҷалола : « أФҳсбтми إнмои хлқнокми ъбсо ( ۱۱۵/олмؤмнўн ) . » мо мари матбӯъи ронёзмнд таом гардонидему халқро барои бозӣ наёфаридем . Пас имсок аз лаҳву ҳаром май бояд на аз акли ҳалол . Аҷаб дорам аз он ки гуяд рӯза ттўъ дораму фариза даст бидорад ; ки маъсият нокардан , фаризаасту рӯзаи пайвастаи доштани суннат . Фнъўзи биллоҳи ман қсўаҳи алқлб .

و روزه از طعام و شراب کار کودکان وپیرزنان بود. روزه از ملجا و مشرب و مهرب باید؛ کما قال اللّه، تعالی: «تو ما جَعَلْناهُم جَسَداً لایَأکُلونَ الطّعامَ (۸/الأنبیاء)»، و نیز گفت، جل جلاله: «أَفَحَسِبْتُم إنّما خَلَقْناکُمْ عَبَثاً (۱۱۵/المؤمنون).» ما مر مطبوع رانیازمند طعام گردانیدیم و خلق را برای بازی نیافریدیم. پس امساک از لهو و حرام می‌باید نه از اکل حلال. عجب دارم از آن که گوید روزهٔ تطوع دارم و فریضه دست بدارد؛ که معصیت ناکردن، فریضه است و روزهٔ پیوسته داشتن سنت. فنعوذ باللّه من قَسْوَةِ القلب.

Ва чун касеро аз маъсияти исмат буд ҳамаи аҳволи ваии савм буд ки саҳли ибни Абдуллоҳи тстрии разии аллоҳи анҳу он рӯз ки аз модари бзоди соим буд ва он рӯз ки берун шуд соим буд . Гуфтанд : « чигуна бошад ин ? » гуфт : « он рӯз ки мавлуди вай буд вақти субҳ буд то намози шоми ҳеҷ ширнхўрд чун аз дунё берун шуд рӯзаи дор буд . » ва ин ривояти Абуталҳаи алмолкии оради разии аллоҳи анҳу .

و چون کسی را از معصیت عصمت بود همه احوال وی صوم بود که سهل ابن عبداللّه تستری رضی اللّه عنه آن روز که از مادر بزاد صایم بود و آن روز که بیرون شد صایم بود. گفتند: «چگونه باشد این؟» گفت: «آن روز که مولود وی بود وقت صبح بود تا نماز شام هیچ شیرنخورد چون از دنیا بیرون شد روزه دار بود.» و این روایت ابوطلحة المالکی آرد رضی اللّه عنه.

Аммо андари рӯза висол наҳй омадааст аз пайғамбари алайҳи ассалом ки чун вай висол кардӣ саҳоба низ бо вай мувофиқат кардандӣ . Гуфт : « шумо висол макунед . Ании лсти кأҳдкм , إнӣ أбит ъанд рабии итъмнӣу исқинӣ . Ки ман чун шумо нестам маро ҳар шаби азҳқи таъолии таому шароби оранд . » пас арбоб муҷоҳидат гуфтанд ки : « ин наҳй шафқатаст на наҳй таҳрим » ва гуруҳе гуфтанд ки : « хилоф суннат бошад висол кардан . » аммо ба ҳақиқати висоли худ маҳол буд ; аз он чаҳ чун рӯз бигузашт шаб рӯза набошад ва чун ақди рӯза ба шаб набандад висол набошад .

اما اندر روزهٔ وصال نهی آمده است از پیغمبر علیه السّلام که چون وی وصال کردی صحابه نیز با وی موافقت کردندی. گفت: «شما وصال مکنید. انّی لَسْتُ کأحدِکُم، إنّی أبیتُ عند ربّی یُطْعِمُنی و یَسْقینی. که من چون شما نیستم مرا هر شب ازحق تعالی طعام و شراب آرند.» پس ارباب مجاهدت گفتند که: «این نهیِ شفقت است نه نهیِ تحریم» و گروهی گفتند که: «خلاف سنت باشد وصال کردن.» اما به‌حقیقت وصال خود محال بود؛ از آن‌چه چون روز بگذشت شب روزه نباشد و چون عقد روزه به شب نبندد وصال نباشد.

Ва аз саҳли бен Абдуллоҳи ривояти оранд ки : ҳар понздаҳи рӯзи як бор таом хӯрдӣ ва чун моҳи рамазон будӣ то ид ҳеҷ нахурдӣ ва ҳар шаби чаҳорсад ракаат намоз кардӣ пас ин аз имкони тоқати одамият берунасту ҷуз ба машраб илоҳӣ натавон кард ва он таъӣдӣ бошад ки айни он ғизоӣ вай гардад якеро ғизои таоми дунё буд ва якеро таъӣди мавло .

و از سهل بن عبداللّه روایت آرند که: هر پانزده روز یک بار طعام خوردی و چون ماه رمضان بودی تا عید هیچ نخوردی و هر شب چهارصد رکعت نماز کردی پس این از امکان طاقت آدمیت بیرون است و جز به مشرب الهی نتوان کرد و آن تأییدی باشد که عین آن غذای وی گردد یکی را غذا طعام دنیا بود و یکی را تأیید مولی.

Ва дурустаст аз шайхи Абунасри алсроҷи товуси алФқроء , соҳиби лмъ ки ваии моҳи рамазон ба Бағдод расед андари масҷиди шўнизиаҳи вайро хонае ба хилват бидоданду имомии даравишони бадв таслим карданд вай то ид , асҳобноро имомӣ карду андари троўиҳи панҷ хатми бикрад ҳар шаби ходим қурсӣ бидон дар хонаи вай андар додӣ . Чун рӯзи ид буд , ваии разии аллоҳ анҳу бирафт . Ходим нигоҳ кард ҳар сӣ қурси биҷой буду алии бен бакор ривоят кунад ки : ҳФси мсисиро дидам андари моҳи рамазон ки ҷузи понздаҳуми рӯз ҳеҷ нахурд .

و درست است از شیخ ابونصر السراج طاووس الفقراء، صاحب لُمَع که وی ماه رمضان به بغداد رسید اندر مسجد شونیزّیه وی را خانه‌ای به خلوت بدادند و امامی درویشان بدو تسلیم کردند وی تا عید، اصحابنا را امامی کرد و اندر تراویح پنج ختم بکرد هر شب خادم قرصی بدان در خانهٔ وی اندر دادی. چون روز عید بود، وی رضی اللّه عنه برفت. خادم نگاه کرد هر سی قرص بجای بود و علی بن بکار روایت کند که: حفص مصیصی را دیدم اندر ماه رمضان که جز پانزدهم روز هیچ نخورد.

Ва аз иброҳӣми адҳами ривояти оранд ки : моҳи рамазон аз ибтидо то интиҳо ҳеҷ нахурду моҳи тамӯз буд ҳар рӯз ба муздурии гандуми дурудӣ , ва он чаҳ бстдӣ ба даравишон додӣу ҳамаи шаб то рӯз намоз кардӣ вайро нигоҳ доштанд бнхўрду бнхФт .

و از ابراهیم ادهم روایت آرند که: ماه رمضان از ابتدا تا انتها هیچ نخورد و ماه تموز بود هر روز به مزدوری گندم درودی، و آن‌چه بستدی به درویشان دادی و همه شب تا روز نماز کردی وی را نگاه داشتند بنخورد و بنخفت.

Ва аз шайхи Абуабдуллои хафифи раҳмаи аллоҳ алайҳ меояд ки : чун аз дунё берун шуд чиҳил чиҳила пштопшти бдоштаҳ буд .

و از شیخ ابوعبداللّه خفیف رحمة اللّه علیه می‌آید که: چون از دنیا بیرون شد چهل چهلهٔ پشتاپشت بداشته بود.

Ва ман перӣ дидам ки ҳар соли ду чиҳила бдоштӣу донишманди АбуМуҳамади босғрӣ , чун аз дунё берун шуд ман он ҷо ҳозир будам ҳаштод рӯз бӯда буд ки ҳеҷ нахурда буд ва ҳеҷ намозаш аз ҷамоат нарафт .

و من پیری دیدم که هر سال دو چهله بداشتی و دانشمند ابومحمد باثغری، چون از دنیا بیرون شد من آن‌جا حاضر بودم هشتاد روز بوده بود که هیچ نخورده بود و هیچ نمازش از جماعت نرفت.

Дарвешӣ буд аз мтأхрон ки ҳаштод рӯз ҳеҷ нахурда буд ва ҳеҷ намозаш аз ҷамоати фӯт нашуда .

درویشی بود از متأخران که هشتاد روز هیچ نخورده بود و هیچ نمازش از جماعت فوت نشده.

Андари Марви ду пер буданд : яке масъӯди ном , ва яке шайхи Абӯалии сиёҳ . Гуфто : масъӯди бадв кас фиристод ки : « аз ин даъовӣ то чанд ? биё то чиҳил рӯз биншинем ҳеҷ чиз нахӯрем . » вай гуфт : « набояд , биё то рӯзии се бор чизе бихӯрем ва чиҳил рӯз бар як таҳорат бошем . »

اندر مرو دو پیر بودند: یکی مسعود نام، و یکی شیخ ابوعلی سیاه. گفتا: مسعود بدو کس فرستاد که: «از این دعاوی تا چند؟ بیا تا چهل روز بنشینیم هیچ چیز نخوریم.» وی گفت: «نباید، بیا تا روزی سه بار چیزی بخوریم و چهل روز بر یک طهارت باشیم.»

Ва ашколи ин масъала ҳануз бар ҷойаст . Ҷҳоли бад-ӣн таъаллуқ кунанд ки висол раво набошаду атиббои асли инро инкор кунанд ва ман баёни ин ба тамомӣ бигӯям то сухан аз ҳизи ашкол муҳайё шавад , ани шоءи аллоҳ .

و اشکال این مسأله هنوز بر جای است. جهال بدین تعلق کنند که وصال روا نباشد و اطبا اصل این را انکار کنند و من بیان این به‌تمامی بگویم تا سخن از حیز اشکال مهیا شود، ان شاء اللّه.

Бидон ки висол кардан бе аз он ки халали андари фармони худованди ъз ва ҷл ояд каромат буд ;у каромати маҳал хусӯсаст на маҳали умум , ва чун ҳукми он ом набошад амр бидон дуруст наёяд . Ва агар изҳори каромати ом будӣ имон ҷабр шудӣ ва бар маърифати орифонро савоб набӯдӣ . Пас чун расӯли алайҳи ассаломи соҳиби муъҷиза буд висол ба ошкоро карду мари аҳли каромотро аз изҳор он наҳй кард ки каромотро шарт стар бошаду муъҷизаро кашф ва ин фарқӣ возеҳаст миёни муъҷизау каромот ва ин миқдори кифоят буд онро ки ҳидоят буд .

بدان که وصال کردن بی از آن که خلل اندر فرمان خداوند عزّ و جلّ آید کرامت بود؛ و کرامت محل خصوص است نه محل عموم، و چون حکم آن عام نباشد امر بدان درست نیاید. و اگر اظهار کرامت عام بودی ایمان جبر شدی و بر معرفت عارفان را ثواب نبودی. پس چون رسول علیه السّلام صاحب معجزه بود وصال به آشکارا کرد و مر اهل کرامات را از اظهار آن نهی کرد که کرامات را شرط ستر باشد و معجزه را کشف و این فرقی واضح است میان معجزه و کرامات و این مقدار کفایت بود آن را که هدایت بود.

Ва асли чиҳила эшон таъаллуқ ба ҳоли Мӯсои алайҳ ассалом дораду андари мақоми муколама дурустед , ва чун хоҳанд ки каломи худованди ъзу ҷл ба сар бишинаванд чиҳил рӯз гурусна бошанд ва чун сӣ рӯз бугзарад мисвок кунанд ва аз баъди он даҳ рӯзи дигари ббошнд , ломҳолаҳи худованд ба сари эшон сухан гуяд ; аз он чаҳ ҳарчӣ анбиёро бар изҳори раво буд авлиёро бар асрори раво буд . Пас шунидани каломи вай бо бақои табъ раво набошад ва чаҳор табъро чиҳил рӯзи нафии машрабу ғизо бояд то мақҳур гирданду кули вилояти мари сафои муҳаббату латофати рӯҳро шавад . Ва бад-ӣн мувофиқаст боби алҷўъ , ва мо мрҳқиқти онро макшуф гардонем то маълум шавад . Ва биллоҳи алъўн .

و اصل چهلهٔ ایشان تعلق به حال موسی علیه السّلام دارد و اندر مقام مکالمه درست اید، و چون خواهند که کلام خداوند عزّ و جلّ به سر بشنوند چهل روز گرسنه باشند و چون سی روز بگذرد مسواک کنند و از بعد آن ده روز دیگر بباشند، لامحاله خداوند به سر ایشان سخن گوید؛ از آن‌چه هرچه انبیا را بر اَظهار روا بود اولیا را بر اَسرار روا بود. پس شنیدن کلام وی با بقای طبع روا نباشد و چهار طبع را چهل روز نفی مشرب و غذا باید تا مقهور گردند و کل ولایت مر صفای محبت و لطافت روح را شود. و بدین موافق است باب الجوع، و ما مرحقیقت آن را مکشوف گردانیم تا معلوم شود. و باللّه العون.