Қавла , таъолӣ : « ҳни либоси лакаму أнтми либоси лҳн ( ۱۸۷/олбқраҳ ) . »

قوله، تعالی: «هُنَّ لِباسٌ لَکُمْ و أنْتُم لِباسٌ لَهُنَّ (۱۸۷/البقره).»

Қавла , алайҳи ассалом : « тнокҳўои тксрўо . Фأнии أбоҳии бкми алأмми явми алқимаҳу луи болсқт . »

قوله، علیه السّلام: «تناکَحُوا تکُثروا. فأنّی أُباهی بِکُم الأممَ یومَ القیمةِ و لو بالسِّقطِ.»

Ва қавла , алайҳи ассалом : « إни أъзми алнсоءи биркаи أҳснҳни вҷўҳоу أрхсҳни мҳўро . » ва ин аз сҳоҳ ахбораст .

و قوله، علیه السّلام: «إنّ أعظَمَ النّساءِ برکةً أحْسَنُهنَّ وجوهاً و أرخَصُهُنَّ مُهوراً.» و این از صحاح اخبار است.

Ва дар ҷумлаи никоҳ мубоҳаст бар мардони вазнону фариза бар он ки аз ҳаром натавонад парҳезеду суннати мари онро ки ҳақ аёл битавонад гузорад .

و در جمله نکاح مباح است بر مردان وزنان و فریضه بر آن که از حرام نتواند پرهیزید و سنت مر آن را که حق عیال بتواند گزارد.

Ва машойихи ин қиссаи разии аллоҳи анҳуам гуруҳе гуфтаанд ки : « аҳли мари дафъи шаҳватро бояду касби мари фароғати дилро . » ва гуруҳе гуфтанд ки : « мари исботи наслро бояд то фарзандӣ бошад . Ва чун фарзанди ббўд агар пеш аз падари бишавади шафиъӣ буд явми алқёмаҳ ва агар падар пеш баравад дуъогӯе бимонад . »

و مشایخ این قصه رضی اللّه عنهم گروهی گفته‌اند که: «اهل مر دفع شهوت را باید و کسب مر فراغت دل را.» و گروهی گفتند که: «مر اثبات نسل را باید تا فرزندی باشد. و چون فرزند ببود اگر پیش از پدر بشود شفیعی بود یوم القیامه و اگر پدر پیش برود دعاگویی بماند.»

Ва андар хабараст ки : ъмрбни улхитоби разии аллоҳи анҳу марам кулсумро духтари Фотимаи бинти Мустафо , слии аллоҳи алайҳ хутба кард аз падараши алӣ , разии аллоҳи анҳуам аҷмъин . Алӣ гуфт : « ӯ бас хирадаст ва ту мардии перӣ ,у маро ниятаст ки ба бродрзодаҳи худаш даҳуми Абдуллоҳи бен ҷаъфар , разии анҳуам . » умр пайғом фиристод : « ё боолҳсн , андари ҷаҳон занон бисёранд бузургу муроди ман азам кулсуми исбот насласт на дафъи шаҳват ; лқўлаҳ , алайҳи ассалом : кули сабаби инқтъи إлои сабабӣу нисбӣ . Кунун маро сабаб ҳаст , боядам то насаб низ бо он ёр бошад то ҳар ду тараф ба мтобъти ваии муҳкам гардонида бошам . » алии разии аллоҳи анҳу вайро бадв доду зайди бен умри разии аллоҳи анҳуам аз вай биёмад .

و اندر خبر است که: عمربن الخطاب رضی اللّه عنه مر ام کلثوم را دختر فاطمه بنت مصطفی، صلی اللّه علیه خِطبه کرد از پدرش علی، رضی اللّه عنهم اجمعین. علی گفت: «او بس خرد است و تو مردی پیری، و مرا نیت است که به برادرزادهٔ خودش دهم عبداللّه بن جعفر، رُضِیَ عنهم.» عمر پیغام فرستاد: «یا باالحسن، اندر جهان زنان بسیارند بزرگ و مراد من از ام کلثوم اثبات نسل است نه دفع شهوت؛ لقوله، علیه السّلام: کُلُّ سَبَبٍ ینقَطِعُ إلّا سَبَبی و نَسَبی. کنون مرا سبب هست، بایدم تا نسب نیز با آن یار باشد تا هر دو طرف به متابعت وی محکم گردانیده باشم.» علی رضی اللّه عنه وی را بدو داد و زید بن عمر رضی اللّه عنهم از وی بیامد.

Ва қол алнабӣ , слии аллоҳи алайҳу силам : « тнкҳи алнсоءи алии أрбъаҳ : алии алмол ,у алҳсб ,у алҳсн ,у аддӣн ; Фъликми бзоти аддӣн , ?фонаи мо астФоди амраи баъди алإсломи хирои ман завҷаи муъминаи лисри إзои назари илоҳо . »

و قال النّبیُّ، صلی اللّه علیه و سلم: «تُنْکَحُ النّساءُ علی أربعةٍ: علی المالِ، و الحَسَب، و الحُسْنِ، و الدّینِ؛ فعلیکم بذاتِ الدّین، فانّه ما استفادَ امرهٌ بعدَ الإسلامِ خیراً من زوجةٍ مؤمنةٍ لِیَسُرَّ إذا نَظَر الیها.»

Фавойиду зўоиди беҳтарин аз пас ислом , зании муъмина мувофиқа бошад то бадв инс гирад марди муъмин ,у андари дайн ба суҳбати вай қӯтӣ бошаду андари дунёи мؤонстӣ ; ки ҳамаи ваҳшатҳо дар танҳоӣасту ҳамаи роҳатҳо андари суҳбат ва расӯл гуфт , алайҳи ассалом : « алшитони маъаи алвоҳад . » ва ба ҳақиқати мард ё зан ки танҳо буд қарини ваии шайтон буд ; ки шаҳватро андари пеши дил вай меороед . Ва ҳеҷ суҳбати андари ҳукми ҳурмату амон чун заношӯйӣ нест , агар мҷонсту мؤонст вмўоФқт бошад ; ва ҳеҷ уқубату машғӯлии чандон на , чун на ҷинс бошад . Пас дарвешро бояд ки нахусти андари кори худ таъаммул кунаду офатҳои таҷреду тазвиҷи андари пеши дил сӯрат кунад ; тодФъи кадоми офат бар дилаши саҳл тар бошад , мтобъ он шавад .

فواید و زواید بهترین از پس اسلام، زنی مؤمنهٔ موافقه باشد تا بدو انس گیرد مرد مؤمن، و اندر دین به صحبت وی قوتی باشد و اندر دنیا مؤانستی؛ که همه وحشت‌ها در تنهایی است و همه راحت‌ها اندر صحبت و رسول گفت، علیه السّلام: «الشّیطانُ مَعَ الواحِدِ.» و به‌حقیقت مرد یا زن که تنها بود قرین وی شیطان بود؛ که شهوت را اندر پیش دل وی می‌آراید. و هیچ صحبت اندر حکم حرمت و امان چون زناشویی نیست، اگر مجانست و مؤانست وموافقت باشد؛ و هیچ عقوبت و مشغولی چندان نه، چون نه جنس باشد. پس درویش را باید که نخست اندر کار خود تأمل کند و آفت‌های تجرید و تزویج اندر پیش دل صورت کند؛تادفع کدام آفت بر دلش سهل‌تر باشد، متابع آن شود.

Ва дар ҷумла дар таҷреди ду офатаст : яке тарки суннатӣ аз сунан ,у дигар парвардани шаҳватӣ дар дил ва дар тану хатари афтодани андари ҳаромӣу тазвиҷро низ ду офатаст ; яке машғӯлии дил ба дайгарии вдигри шуғли тан аз барои ҳаззи нафасу асли ин масъала ба азлату суҳбат боз гардад . Он ки суҳбат ихтиёр кунад бо халқи варои тазвиҷ шарт бошад ва он ки азлат ҷӯяд аз халқ , варои таҷреди зинат буд ; лқўлаҳ , алайҳи ассалом : « сирўои сабақи алмФрдўн . »у ҳасани бен алҳусайн албсрӣ гуяд , раҳмаи аллоҳи алайҳ : « наҷай алмхФўни вҳлки алмсқлўн . »

و در جمله در تجرید دو آفت است: یکی ترک سنتی از سُنن، و دیگر پروردن شهوتی در دل و در تن و خطرِ افتادن اندر حرامی و تزویج را نیز دو آفت است؛ یکی مشغولی دل به دیگری ودیگر شغل تن از برای حظ نفس و اصل این مسأله به عزلت و صحبت باز گردد. آن که صحبت اختیار کند با خلق ورا تزویج شرط باشد و آن که عزلت جوید از خلق، ورا تجرید زینت بود؛ لقوله، علیه السّلام: «سیرُوا سَبَقَ المُفرِدونَ.» و حسن بن الحسین البصری گوید، رحمة اللّه علیه: «نَجَی المُخِفُّونَ وَهَلَکَ المُثْقِلُونَ.»

Аз иброҳӣми хавоси раҳмаи аллоҳ алайҳ меояд ки гуфт : « ба дияии расидам ба қасди зиёрати бузургӣ ки он ҷо буд . Чун ба хона вай рафтам хона Эй дидам покиза ; чунон ки маъбади авлиё буду андари ду зовияи он хонаи ду миҳроби сохта ва дар як миҳроб перӣ нишастау андари дигари як ъаҷузае покизаи равшан ,у ҳарду заъиф гашта аз ибодат бисёр ба омадан ман шодӣ намуданд . Се рӯзи он ҷои ббўдм . Чун бози хостами гашт , пурсидам аз он пер ки : « ин афифаи туро ки бошад ? » гуфт : « аз як ҷониби духтар ъам ва аз дигари ҷониби аёл . » гуфтам : « андари ин се рӯзи сахти бегона вор дидаматон андари суҳбат ! » гуфт : « оре , шаст ва панҷ соласт то чунонаст . » иллати он пурсидам гуфт : « бидон ки мо ба кӯдакии ошиқи як дигар будем ,у падари вай ӯро ба ман намедод ки дӯстии мо мари як дигарро маълум гашта буд . Муддатии ранҷи он бкшидм то падарашро вафот омад падари ман ъам вай буд , ӯро ба ман дод . Чун шаби аввали иттифоқ мулоқот шуд , вай маро гуфт : доне ки худои таъолӣ бар мо чаҳ неъмат кардааст ки моро ба як дигари расониду дилҳои моро аз банду офатҳои нохуб фориғ гардонид ? гуфтам : балӣ . Гуфт : пас мо имшаби худро аз ҳавои нафаси боздорӣаму муроди худро дар зери пои орему мари худовандро ибодат кунем , шукри ин неъматро . Гуфтам : савобед . Дигари шаб ҳамон гуфт . Шаби сдигр ман гуфтам : ду шаб аз барои ту шукри бгзордими имшаб аз барои ман низ ибодат кунем . Кунун шаст ва панҷ соли баромад ки мо як дигарро надидаем ба ҳукми мломсту ҳамаи умри андари шукр неъмат мегузорем . »

از ابراهیم خواص رحمة اللّه علیه می‌آید که گفت: «به دیهی رسیدم به قصد زیارت بزرگی که آن‌جا بود. چون به خانهٔ وی رفتم خانه‌ای دیدم پاکیزه؛ چنان‌که معبد اولیا بود و اندر دو زاویهٔ آن خانه دو محراب ساخته و در یک محراب پیری نشسته و اندر دیگر یک عجوزه‌ای پاکیزهٔ روشن، و هردو ضعیف گشته از عبادت بسیار به آمدن من شادی نمودند. سه روز آن‌جا ببودم. چون باز خواستم گشت، پرسیدم از آن پیر که: «این عفیفه تو را که باشد؟» گفت: «از یک جانب دختر عم و از دیگر جانب عیال.» گفتم: «اندر این سه روز سخت بیگانه وار دیدمتان اندر صحبت!» گفت: «آری، شصت و پنج سال است تا چنان است.» علت آن پرسیدم گفت: «بدان که ما به کودکی عاشق یک‌دیگر بودیم، و پدر وی او را به من نمی‌داد که دوستی ما مر یک‌دیگر را معلوم گشته بود. مدتی رنج آن بکشیدم تا پدرش را وفات آمد پدر من عم وی بود، او را به من داد. چون شب اول اتفاق ملاقات شد، وی مرا گفت: دانی که خدای تعالی بر ما چه نعمت کرده است که ما را به یک‌دیگر رسانید و دل‌های ما را از بند و آفت‌های ناخوب فارغ گردانید؟ گفتم: بلی. گفت: پس ما امشب خود را از هوای نفس بازداریم و مراد خود را در زیر پای آریم و مر خداوند را عبادت کنیم، شکر این نعمت را. گفتم: صواب اید. دیگر شب همان گفت. شب سدیگر من گفتم: دو شب از برای تو شکر بگزاردیم امشب از برای من نیز عبادت کنیم. کنون شصت و پنج سال برآمد که ما یک‌دیگر را ندیده‌ایم به حکم مُلامست و همه عمر اندر شکر نعمت می‌گذاریم.»

Пас чун дарвешии суҳбат ихтиёр кунад , бояд то қӯти он мастура аз ваҷҳ ҳалол диҳаду меҳраш аз ҳалоли гузорад ва то аз ҳуқуқи худованди таъолӣу овомири ваии чизе боқӣ бошад бар вай ба ҳаззи нафаси худ машғӯл нашавад ва чун онро бгзорд , қасди фаррош вай кунаду ҳирсу муроди худ андар худ кашад , ва бо худованди таъолӣ бар ваҷҳ муноҷот бигӯед : « борхдоё , шаҳвати андари хоки одами ту сириштии мари ободонии оламроу андари илми қадими худ хостӣ ки марои ин суҳбат бошад . ё раб , ин суҳбати ман ду чизро гардон : яке мари дафъи ҳирси ҳаромро ба ҳалол ,у дигари фарзандӣ валеу разӣ ба арзонии дор . На фарзандӣ ки дили ман аз ту машғӯл гирданд . »

پس چون درویشی صحبت اختیار کند، باید تا قوت آن مستوره از وجه حلال دهد و مَهرش از حلال گزارد و تا از حقوق خداوند تعالی و اوامرِ وی چیزی باقی باشد بر وی به حظ نفس خود مشغول نشود و چون آن را بگزارد، قصد فِراش وی کند و حرص و مراد خود اندر خود کُشد، و با خداوند تعالی بر وجه مناجات بگوید: «بارخدایا، شهوت اندر خاک آدم تو سرشتی مر آبادانی عالم را و اندر علم قدیم خود خواستی که مرا این صحبت باشد. یا رب، این صحبت من دو چیز را گردان: یکی مر دفع حرص حرام را به حلال، و دیگر فرزندی ولی و رضی به ارزانی دار. نه فرزندی که دل من از تو مشغول گرداند.»

Ва аз саҳли Абдуллоҳи разии аллоҳ анҳу меояд ки : вайро писарӣ омад . Ҳаргоҳ ки ба хурдагӣ аз модари таоми хостӣ , модар гуфтӣ , « аз худои хоҳ . » ваии андар миҳроб шудӣу саҷда Эй кардӣ . Модари он муроди андари ниҳон ӯро пайдо кардӣ , бе он ки вай донистӣ ки он модар додааст . То ху ба даргоҳ ҳақ кард рӯзӣ аз дабиристон андар омаду модар ҳозир набӯд . Сар ба саҷдаи ниҳод . Худованди таъолии он чаҳ боист вай буд падедор оварад . Модараш даромад бидид гуфт : « эй писар , ин аз куҷост ? » гуфт : « аз он ҷо ки ҳар бор . »

و از سهل عبداللّه رضی اللّه عنه می‌آید که: وی را پسری آمد. هرگاه که به خردگی از مادر طعام خواستی، مادر گفتی، «از خدای خواه.» وی اندر محراب شدی و سجده‌ای کردی. مادر آن مراد اندر نهان او را پیدا کردی، بی آن که وی دانستی که آن مادر داده است. تا خو به درگاه حق کرد روزی از دبیرستان اندر آمد و مادر حاضر نبود. سر به سجده نهاد. خداوند تعالی آن‌چه بایستِ وی بود پدیدار آورد. مادرش درآمد بدید گفت: «ای پسر، این از کجاست؟» گفت: «از آن‌جا که هر بار.»

Ва чун закариёи салавоти аллоҳи алайҳ ба наздики Марям андар омадӣ , ба тобистони мива зимистонӣ дид ва ба зимистони миваи тобистонӣ бар ваҷҳ таъаҷҷуб пурседӣ : « أнии лаки ҳозо ( ۳۷/оли умрон ) » вай гуфтӣ : « ман ъанд аллоҳ . »

و چون زکریا صَلَواتُ اللّه علیه به نزدیک مریم اندر آمدی، به تابستان میوهٔ زمستانی دید و به زمستان میوهٔ تابستانی بر وجه تعجب پرسیدی: «أنّی لَکِ هذا (۳۷/آل عمران)» وی گفتی: «مِنْ عندِ اللّه.»

Пас бояд ки истеъмоли суннатии мари дарвешро андари толиби дунёии ҳарому шуғли дили ниФкнд ; ки ҳалоки дарвеши андари харобии дил буд ; чунон ки аз он тавонгарон андари харобии саройу боғу хонимон ; ки он чаҳ тавонгарро хароб шавад онро иваз бошад ва он чаҳ дарвешро хароб шавад онро иваз набошад . Ва андари замонаи мо мумкин нагардад ки касеро занӣ мувофиқа бошад , бе боист зиёдату фузулу талаби маҳол ва аз он буд ки гуруҳеи таҷреду тахфиф ихтиёр карданду риояти ин хабар бар даст гирифтаанд ; лқўлаҳ , алайҳи ассалом : « хайри анноси фии охир алзмон хафифи алҳоз . » қил : « ёрсўли аллоҳ , ва мо хафифи алҳоз ? » қол : « алзии лои أҳли ?лаи влои валади ?ла . » ва низ гуфт : « сирўои сабақи алмФрдўн . Бирӯяд ки муфрадон бар шумо сабқат гирифтанд . »

پس باید که استعمال سنتی مر درویش را اندر طالب دنیای حرام و شغل دل نیفکند؛ که هلاک درویش اندر خرابی دل بود؛ چنان‌که از آنِ توانگران اندر خرابی سرای و باغ و خانمان؛ که آن‌چه توانگر را خراب شود آن را عوض باشد و آن‌چه درویش را خراب شود آن را عوض نباشد. و اندر زمانهٔ ما ممکن نگردد که کسی را زنی موافقه باشد، بی بایست زیادت و فضول و طلب محال و از آن بود که گروهی تجرید و تخفیف اختیار کردند و رعایت این خبر بر دست گرفته‌اند؛ لقوله، علیه السّلام: «خَیْرُ النّاسِ فی آخِرِ الزّمانِ خفیفُ الحاذِّ.» قیلَ:«یارَسُولَ اللّهِ، و ما خفیفُ الحاذِّ؟» قال: «الّذی لا أهلَ لَهُ وَلا وَلَدَ لَهُ.» و نیز گفت: «سیرُوا سَبَقَ المُفرّدونَ. بروید که مفردان بر شما سبقت گرفتند.»

Ва муҷтамаъанд машойихи ин тариқи разии анҳуам бар он ки беҳтарину фозилтарин , муҷаррадонанд ки дили эшон аз офат холӣ бошаду табъашон аз иродати маъраз .

و مجتمع‌اند مشایخ این طریق رُضِیَ عنهم بر آن که بهترین و فاضل‌ترین، مجردان‌اند که دل ایشان از آفت خالی باشد و طبعشان از ارادت مُعرض.

Ва авоми иртикоби хабари Марвиро ки пайғамбари алайҳ ассалом гуфт : « ҳбби илои ман днёкми слос : алтибу алнсоءу ҷаълати қурраи Айнии фии алслўоаҳ . » гӯйанд : « чун занони маҳбӯб вай бошанд бояд то тазвиҷи фозил тар бошад . » гӯйем : қол , алайҳи ассалом : « лии ҳарфатон : алФқру алҷҳод . » пас чаро даст аз ҳарфат мебидоред ? агар он маҳбӯб вайаст , ин ҳарфат вайаст пас ба ҳукми он ки ҳавоятонро майл бидон бештараст мари ҳавои худро маҳбӯби ваии хондан маҳол бошад . Касе панҷоҳ соли мтобъи ҳавоӣ худ бошад пиндорад ки мтобъ суннатаст .

و عوام ارتکاب خبر مروی را که پیغمبر علیه السّلام گفت: «حُبِّبَ الیَّ مِنْ دُنیاکم ثَلاثٌ: الطّیبُ و النِّساءُ و جُعِلَتْ قُرَّةُ عَیْنی فی الصّلواةِ.» گویند: «چون زنان محبوب وی باشند باید تا تزویج فاضل‌تر باشد.» گوییم: قال، علیه السّلام: «لی حِرْفتانِ: الفَقْرُ و الجهادُ.» پس چرا دست از حرفت می بدارید؟ اگر آن محبوب وی است، این حرفت وی است پس به حکم آن که هوایتان را میل بدان بیشتر است مر هوای خود را محبوب وی خواندن محال باشد. کسی پنجاه سال متابع هوای خود باشد پندارد که متابع سنت است.

Ва дар ҷумлаи нахустин фитнае ки ба сари одами муқаддар буд асли он аз занӣ буд андари биҳишту нахусти фитнае ки андари дунё падедор омад яъне фитнаи Њобилу қобили ҳам аз занӣ буд ва чун худованди табораку таъолии ду Фристаҳро хост то азоб кунад сабаби он занӣ шуд . Ва илои иўмнои ҳозо , ҳамаи фитнаҳои динӣу дунёе эшонанд ; қавла , алайҳи ассалом : « мо таркати баъдии фитнаи أзри алии алрҷоли ман алнсоء . Ҳеҷ фитна нагузоштам пас аз худ зиёнкортар бар мардони аззнон . » пас фитнаи эшон бар зоҳир чандинаст андари ботини худ чигуна бошад ?

و در جمله نخستین فتنه‌ای که به سر آدم مقدر بود اصل آن از زنی بود اندر بهشت و نخست فتنه‌ای که اندر دنیا پدیدار آمد یعنی فتنهٔ هابیل و قابیل هم از زنی بود و چون خداوند تبارک و تعالی دو فریسته را خواست تا عذاب کند سبب آن زنی شد. و الی یومنا هذا، همه فتنه‌های دینی و دنیایی ایشان‌اند؛ قوله، علیه السّلام: «ما ترکتُ بعدی فتنةً أضرَّ عَلی الرّجالِ مِنَ النّساءِ. هیچ فتنه نگذاشتم پس از خود زیانکارتر بر مردان اززنان.» پس فتنهٔ ایشان بر ظاهر چندین است اندر باطن خود چگونه باشد؟

Ва маро ки алии бен Усмон алҷлобӣам аз пас он ки ёздаҳи сол аз офати тазвиҷ нигоҳ дошта буд , тақдир кард то ба фитнае дар афтодаму зоҳиру ботинами асир сифатӣ шуд ки бо ман карданд , бе аз он ки руят бӯда буд ва як соли мустағриқ он будам ; чунон ки наздик буд ки дайн бар ман табоҳ шудӣ ; то ҳақи таъолӣ ба камоли фазлу тамоми лутфи худ исмати худ ба истиқболи дили бечора ман фиристод ва ба раҳмат , халосӣ арзонӣ дошт . Волҳмдллаҳи алии ҷазили нъмоӣаҳ .

و مرا که علی بن عثمان الجلابی‌‌ام از پس آن که یازده سال از آفت تزویج نگاه داشته بود، تقدیر کرد تا به فتنه ای در افتادم و ظاهر و باطنم اسیر صفتی شد که با من کردند، بی از آن که رؤیت بوده بود و یک سال مستغرق آن بودم؛ چنان‌که نزدیک بود که دین بر من تباه شدی؛ تا حق تعالی به کمال فضل و تمام لطف خود عصمت خود به استقبال دل بیچارهٔ من فرستاد و به رحمت، خلاصی ارزانی داشت. والحمدللّه علی جزیل نَعْمائه.

Ва дар ҷумлаи қоидаи ин тариқ бар таҷред ниҳодаанд чун тазвиҷ омад кор дигрсон шуд ва ҳеҷ лашкар нест аз асокири шаҳвати ало ки оташи онро ба иҷтиҳод битавон нишонд ; аз он чаҳ офатӣ ки аз ту хезади олати дафъи он ҳам бо ту бошад ғайриӣ набояд то он сифат аз ту зоил шаваду заволи шаҳват ба ду чиз бошад : яке он ки андари таҳти такаллуфи даройад ва яке аз доираи касбу муҷоҳидат берун бошад он чаҳ андари такаллуфу мақдӯр одамӣаст , гуруснагӣ бошад ва он чаҳ аз такаллуф берун бошад ё хавфӣ мқлқласт , ё ҳеи содиқ ки тФориқи ҳамм ҷамъ шаваду муҳаббат , султони худ андари аҷзоӣ ҷасад пароканд ,у ҷумлаи ҳавосро аз васфи ҳамагон маъзул кунаду кули бандаро ҷад кунаду ҳазлро азуӣ фонӣ гирданд .

و در جمله قاعدهٔ این طریق بر تجرید نهاده‌اند چون تزویج آمد کار دیگرسان شد و هیچ لشکر نیست از عساکر شهوت الا که آتش آن را به اجتهاد بتوان نشاند؛ از آن‌چه آفتی که از تو خیزد آلت دفع آن هم با تو باشد غیری نباید تا آن صفت از تو زایل شود و زوال شهوت به دو چیز باشد: یکی آن که اندر تحت تکلف درآید و یکی از دایرهٔ کسب و مجاهدت بیرون باشد آن‌چه اندر تکلف و مقدور آدمی است، گرسنگی باشد و آن‌چه از تکلف بیرون باشد یا خوفی مُقلقل است، یا حیی صادق که تفاریق همم جمع شود و محبت، سلطان خود اندر اجزای جسد پراکند، و جملهٔ حواس را از وصف همگان معزول کند و کل بنده را جد کند و هزل را ازوی فانی گرداند.

Ва Аҳмади ҳмодии сарахсӣ ки ба моўроءи алнҳри рафиқи ман буд мардии муҳташам буд . Варо гуфтанд : « ҳоҷатед туро ба тазвиҷ ? » вай гуфт : « на . » гуфтанд : « чаро ? » гуфт : « ман андари рӯзгори худ , ғоиб бошам аз худ , ё ҳозир ба худ . Чун ғоиб бошам аз кунин ёдам ноед ва агар ҳозири буми нафаси худро чунон дорам ки чун ноне бияёд чунон донад ки ҳазор ҳур ёфтааст . Пас шуғли дил азим бошад ба ҳарчӣ хоҳӣ гӯ бош . »

و احمد حمادی سرخسی که به ماوراء النهر رفیق من بود مردی محتشم بود. ورا گفتند: «حاجت اید تو را به تزویج؟» وی گفت: «نه.» گفتند: «چرا؟» گفت:«من اندر روزگار خود،غایب باشم از خود، یا حاضر به خود. چون غایب باشم از کونین یادم ناید و اگر حاضر بوم نفس خود را چنان دارم که چون نانی بیاید چنان داند که هزار حور یافته است. پس شغل دل عظیم باشد به هرچه خواهی گو باش.»

Ва гуруҳе гуфтанд : мо ихтиёри худ аз ҳар ду мунқатиъ кунем то аз ҳукми тақдиру пардаи ғайб чаҳ берун ояд агар таҷреди насиб мо ояд андари он ба иффат кӯшем ва агар тазвиҷ , мтобъ суннат бошем ва ба фироқ дил кӯшем ; ки чун дошт вай бо банда бошад таҷреди вай чун аз он Юсуф буд алайҳи ассалом ки андари ҳоли қудрат рӯй аз муроди худ бгрдонид ва ба қаҳри ҳўӣу руяти уюби нафас машғӯл шуд , андари он вақт ки Зулайхо бо вай хилват карду тазвиҷи вай чун аз он иброҳӣм буд алайҳи ассалом ва ба эътимодӣ ки вайро бо ҳақи таъолӣ буд шуғли аҳл , шуғл надошт чунсора рашк пайдо карду таъаллуқ ба ғайрат кард , иброҳӣми ҳоҷарро барграфт ва ба водии ғайризии заръи барад ва ба худованди супурд ва рӯй аз эшон бгрдонид . Ҳақи таъолии бдошту бпрўрди эшонро ; чунон ки хост . Пас ҳалоки банда на андари тазвиҷ ва таҷредаст ; ки балои ваии андари исботи ихтиёру мтобъти ҳавоӣ худаст .

و گروهی گفتند: ما اختیار خود از هر دو منقطع کنیم تا از حکم تقدیر و پردهٔ غیب چه بیرون آید اگر تجرید نصیب ما آید اندر آن به عفت کوشیم و اگر تزویج، متابع سنت باشیم و به فراغ دل کوشیم؛ که چون داشتِ وی با بنده باشد تجرید وی چون از آنِ یوسف بُوَد علیه السّلام که اندر حال قدرت روی از مراد خود بگردانید و به قهر هوی و رؤیت عیوب نفس مشغول شد، اندر آن وقت که زلیخا با وی خلوت کرد و تزویج وی چون از آنِ ابراهیم بُوَد علیه السّلام و به اعتمادی که وی را با حق تعالی بود شغل اهل، شغل نداشت چون ساره رشک پیدا کرد و تعلق به غیرت کرد،ابراهیم هاجر را برگرفت و به وادی غیرذی زرع برد و به خداوند سپرد و روی از ایشان بگردانید. حق تعالی بداشت و بپرورد ایشان را؛ چنان‌که خواست. پس هلاک بنده نه اندر تزویج و تجرید است؛ که بلای وی اندر اثبات اختیار و متابعت هوای خود است.

Ва шарти одоби мтأҳл онаст ки : авроди вай фӯт нашаваду аҳволи зойеъу авқоти бшўлидаҳ , ва бо аҳли худ шафиқ буду нафақа ҳалол созадаш ва аз барои ваии риояти зулма ва салотин накунад то агар фарзандӣ бошад бшрт бошад .

و شرط آداب متأهل آن است که: اوراد وَیْ فوت نشود و احوال ضایع و اوقات بشولیده، و با اهل خود شفیق بوَد و نفقهٔ حلال سازدش و از برای وی رعایت ظلمه و سلاطین نکند تا اگر فرزندی باشد بشرط باشد.

Ки андари ҳикоёт маърӯфаст ки : Аҳмади ҳарби нисобўрии разии аллоҳи анҳу рӯзӣ бо ҷамъӣ аз руасоу содоти нсобўр , ки ба саломи вай омада буданд , нишаста буд ки он писари шробхўорш андар омад , маст ва равад навоз ,у бадишони бргзшт ва аз кас наяндешед . Он ҷумла мутағаййир шуданд Аҳмади он тағайюри андар эшон бидид гуфт : « шуморо чаҳ буд ки тағайюрӣ падедор омад ? » гуфтанд : « ба бргзштни ин писар бар ин ҳол бар шумо , мо мутағаййири шудем ва тшўир хӯрдем ки вай аз ту наяндешанд . » Аҳмад гуфт : « вай маъзӯраст ; аз он чаҳ шабӣ аз хонаи ҳамсоя чизе овараданд хӯрданӣ ва ману аёл аз он бихӯрадем . Он шаби моро суҳбат афтод ва ин фарзанд аз он бӯдааст . Ва хоб бар мо афтоду вирд мо бишуд . Чун бомдод буд , татаббуъи кори худ бкрдим ва бидон ҳамсоя бозгаштем то он чаҳ фиристода буд аз куҷост . Гуфт : маро аз арӯсӣ оварда буданд чун нигоҳ кардем аз хонаи султонӣ буд . »

که اندر حکایات معروف است که: احمد حرب نیسابوری رضی اللّه عنه روزی با جمعی از رؤسا و سادات نسابور، که به سلام وی آمده بودند، نشسته بود که آن پسر شرابخوارش اندر آمد، مست و رود نواز، و بدیشان برگذشت و از کس نیندیشید. آن جمله متغیر شدند احمد آن تغیر اندر ایشان بدید گفت: «شما را چه بود که تغیری پدیدار آمد؟» گفتند: «به برگذشتن این پسر بر این حال بر شما، ما متغیر شدیم و تشویر خوردیم که وی از تو نیندیشند.» احمد گفت: «وی معذور است؛از آن‌چه شبی از خانهٔ همسایه چیزی آوردند خوردنی و من و عیال از آن بخوردیم. آن شب ما را صحبت افتاد و این فرزند از آن بوده است. و خواب بر ما افتاد و ورد ما بشد. چون بامداد بود، تتبع کار خود بکردیم و بدان همسایه بازگشتیم تا آن‌چه فرستاده بود از کجاست. گفت: مرا از عروسی آورده بودند چون نگاه کردیم از خانهٔ سلطانی بود.»

Ва шарти одоби муҷаррад онаст ки чашмро аз ношоисти боздорӣ ва нодӣданӣ набинӣ , ва ноандешиданӣ наяндешӣу оташи шаҳватро ба гуруснагӣ бинишонӣ ,у дил аз машғӯлӣ ба эҳдоси нигоҳи дорӣу мари ҳавои нафасро илм нагӯйӣу мари булъаҷабии шайтонро таъвил насозӣ ; то ба наздики тариқат мақбул бошӣ .

و شرط آداب مجرد آن است که چشم را از ناشایست بازداری و نادیدنی نبینی، و نااندیشیدنی نیندیشی و آتش شهوت را به گرسنگی بنشانی، و دل از مشغولی به احداث نگاه داری و مر هوای نفس را علم نگویی و مر بوالعجبی شیطان را تأویل نسازی؛ تا به نزدیک طریقت مقبول باشی.

Инаст ихтисори одоби суҳбату мъомлт , чунон ки андак бар бисёр далел бошад .

این است اختصار آداب صحبت و معاملت، چنان‌که اندک بر بسیار دلیل باشد.