Взрораҳи бен абии أўФӣ аз кбори саҳоба буд разии аллоҳи анҳуам мардумонро меимомӣ кард ; оятӣ бархонаду зъқаҳ эй бузад ва ҷон бидод .
وزُرارة بن ابی أوفی از کبار صحابه بود رضی اللّه عنهم مردمان را می امامی کرد؛ آیتی برخواند و زَعْقه‌ای بزد و جان بداد.
Ва абўҷҳир аз бузургони тобеъин буд , солеҳи марӣ оятӣ бархонад , шҳқаҳ эй аз вай ҷудо шуд ва аз дунё бирафт .
و ابوجَهیر از بزرگان تابعین بود، صالح مُرّی آیتی برخواند، شَهْقه‌ای از وی جدا شد و از دنیا برفت.
Ва иброҳӣми алнхъии раҳмаи аллоҳи алайҳи ривояти орад ки : андари дияӣ аз дияҳои Кӯфа мерафтам . Перзании родидм ки андари намози устода буд , осори хайрӣ бар ваии зоҳир буд то аз намоз фориғ шуд , ман ба ҳукми табаррукии пеш вай рафтам ва салом гуфтам . Маро гуфт : « қуръони доне ? » гуфтам : « балӣ . » гуфт : « оятӣ бархон . » бонгии бикраду ҷон ба истиқболи руят ҳақ фиристод .
و ابراهیم النّخعی رحمة اللّه علیه روایت آرد که: اندر دیهی از دیه‌های کوفه می‌رفتم. پیرزنی رادیدم که اندر نماز استاده بود، آثار خیری بر وی ظاهر بود تا از نماز فارغ شد، من به حکم تبرکی پیش وی رفتم و سلام گفتم. مرا گفت: «قرآن دانی؟» گفتم: «بلی.» گفت: «آیتی برخوان.» بانگی بکرد و جان به استقبال رؤیت حق فرستاد.
Ва аҳмдбни абии алҳўории ривояти орад ки : андари бодия ҷавонӣ дидам андари мураққаъае хашин бар сари чоҳии устода . Маро гуфт : « ё Аҳмад , буқат омадӣ ки маро май самоъ бояд то ҷон бидиҳам . Оятӣ бархон . » ҳақи таъолӣ ба забон ман дод : « إни аллазӣнаи қолўои рбнои аллоҳи сами астқомўо ( ۱۳/олأҳқоФ ) . » гуфт : « ё Аҳмад , ба худои каъба ки ҳамон ки брхўондии андари ин соъати Фриштаҳ эй бар ман мехонд . »
و احمدبن ابی الحواری روایت آرد که: اندر بادیه جوانی دیدم اندر مرقعه‌ای خشن بر سر چاهی استاده. مرا گفت: «یا احمد، بوقت آمدی که مرا می سماع باید تا جان بدهم. آیتی برخوان.» حق تعالی به زبان من داد: «إنّ الّذینَ قالُوا ربُّنا اللّهُ ثُمّ اسْتَقامُوا (۱۳/الأحقاف).» گفت: «یا احمد، به خدای کعبه که همان که برخواندی اندر این ساعت فریشته‌ای بر من می‌خواند.»
Агар ҳикоёти муттасили ин боб биорам аз мақсӯди бимонам .
اگر حکایات متصل این باب بیارم از مقصود بمانم.