Гуруҳе аз машойихи хондани қуръон ба алҳону шунидани қасоиду ашъорро ; чунон ки ҳуруф аз ҳади он таҷовуз кардааст кроҳит доштаанд ва худ парҳез кардау андари он ғулув намӯда ва эшон чанд гуруҳанд ва ҳар якеро андари он иллатӣ дигараст .

گروهی از مشایخ خواندن قرآن به الحان و شنیدن قصاید و اشعار را؛ چنان‌که حروف از حد آن تجاوز کرده است کراهیت داشته‌اند و خود پرهیز کرده و اندر آن غُلُو نموده و ایشان چند گروه‌اند و هر یکی را اندر آن علتی دیگر است.

Гуруҳе аз он ононанд ки андари таҳрими он ривоёт ёфтаанду андари он мтобъи салафи солеҳ шудау бадишон тақлид карда ; чунон ки заҷр кардани пайғамбари алайҳи ассаломи мари ширинро , канизаки ҳисони бен собит , аз Гана кардану дарра задани умри разии аллоҳи анҳу мари он саҳобиро ки меГана карду инкор кардани алӣ бар Муъовия ки канизакон мғниаҳ дошту манъ кардани ваии мари ҳасанро разии аллоҳи анҳу аз назораи он зани ҳабаша ки меГана кард ва гуфтӣ ки ӯ қарин шайтонаст ; ва монанди ин .

گروهی از آن آنان‌اند که اندر تحریم آن روایات یافته‌اند و اندر آن مُتابع سَلَفِ صالح شده و بدیشان تقلید کرده؛ چنان‌که زجر کردن پیغمبر علیه السّلام مر شیرین را، کنیزک حسان بن ثابت، از غنا کردن و دِرّه زدن عمر رضی اللّه عنه مر آن صحابی را که می غنا کرد و انکار کردن علی بر معاویه که کنیزکان مغنیه داشت و منع کردن وی مر حسن را رضی اللّه عنه از نظارهٔ آن زن حبشه که می غنا کرد و گفتی که او قرین شیطان است؛ و مانند این.

Ва низ гӯйанд ки далели бузургтарин мо бар кроҳит дошт Ганаи иҷмоъ умматаст андари замонаи моу пеш аз мо бар он ки он кроҳитаст то он ки гуруҳеи ҳаром мутлақ доранд .

و نیز گویند که دلیل بزرگترین ما بر کراهیت داشت غنا اجماع امت است اندر زمانهٔ ما و پیش از ما بر آن که آن کراهیت است تا آن که گروهی حرام مطلق دارند.

Ва андари ин маънӣ аз абўолҳорс ривоят кунанд ки гуфт : ман андари самоъ кардан бҷд будам . Шабии яке ба савмиъа ман омад ва гуфт : « ҷамъӣ аз толибони даргоҳи худованди таъолӣ муҷтамаъанду ҳузури шуморо мунтазир , агар фазл кунед ва ранҷа шавед . » гуфт : беруни омадам ва бар асар вай мерафтам басӣ барнаёмад ки ба гуруҳеи расидам ки ҳалқа зада буданду перии миён эшон нишаста . Маро кароматӣ карданд фавқи алғоиаҳ , ва он пер гуфт : « агар фармое то байтӣ бархонанд ? » ман иҷобат кардам . Ду кас ба алҳони хуши абёт хондан гирифтанд абётӣ ки шуъаро дар фироқ гуфта буданд ва эшон ҷумлаи бархестанд ба тўоҷду зъқаҳҳои хуш мезаданду ишоратҳои латиф мекарданд ва ман ба таъаҷҷуби ҳоли эшон монда будаму хушии вақташон то субҳ наздик омад . Онгоҳи он пер маро гуфт : « аиҳо ашшайх , ҳеҷ напурсӣ маро ки ту кистӣ ва ин қавм каёнанд ? » гуфтам : « ҳишмати ту маро май аз савол боздорад . » вай гуфт лаънаи аллоҳ Иблисаст ва он ҷумлаи фарзандони вайу андари ин нишастану Гана кардани марои ду фоида бошад : яке он ки мусӣбати фироқу айёми давлат худ дорам вдигри он ки порсои мардонро аз роҳи бабраму андари ғалати афканам .

و اندر این معنی از ابوالحارث روایت کنند که گفت: من اندر سماع کردن بجد بودم. شبی یکی به صومعهٔ من آمد و گفت: «جمعی از طالبان درگاه خداوند تعالی مجتمع‌اند و حضور شما را منتظر، اگر فضل کنید و رنجه شوید.» گفت: بیرون آمدم و بر اثر وی می‌رفتم بسی برنیامد که به گروهی رسیدم که حلقه زده بودند و پیری میان ایشان نشسته. مرا کرامتی کردند فوق الغایه، و آن پیر گفت: «اگر فرمایی تا بیتی برخوانند؟» من اجابت کردم. دو کس به الحان خوش ابیات خواندن گرفتند ابیاتی که شعرا در فراق گفته بودند و ایشان جمله برخاستند به تواجد و زعقه‌های خوش می‌زدند و اشارت‌های لطیف می‌کردند و من به تعجب حال ایشان مانده بودم و خوشی وقتشان تا صبح نزدیک آمد. آنگاه آن پیر مرا گفت: «ایها الشیخ، هیچ نپرسی مرا که تو کیستی و این قوم کیان‌اند؟» گفتم: «حشمت تو مرا می از سؤال بازدارد.» وی گفت لعنة اللّه ابلیس است و آن جمله فرزندان وی و اندر این نشستن و غنا کردن مرا دو فایده باشد: یکی آن که مصیبت فراق و ایام دولت خود دارم ودیگر آن که پارسا مردان را از راه ببرم و اندر غلط افکنم.

Абўолҳорс гуяд : аз онгоҳи иродати самоъ аз дилам нафй шуд ва ман аз он ғабни азим тшўир зада гаштам .

ابوالحارث گوید: از آنگاه ارادت سماع از دلم نفی شد و من از آن غبن عظیم تشویر زده گشتم.

Ва ман ки алии бен Усмон алҷлобӣам аз шайхи абўолъбоси шқонии раҳма аллоҳ шунидам ки гуфт : рӯзӣ дар маҷмаъӣ будам ки гуруҳе самоъ мекарданд девон дидам бараҳнаи андари миёни эшон пой бозӣ мекарданд ва ман ба таъаҷҷуби ҳоли эшон монда будам ки дар медамиданд ва эшон бидон гарм тар мешуданд .

و من که علی بن عثمان الجلابی‌‌ام از شیخ ابوالعباس شقانی رحمه اللّه شنیدم که گفت: روزی در مجمعی بودم که گروهی سماع می‌کردند دیوان دیدم برهنه اندر میان ایشان پای بازی می‌کردند و من به تعجب حال ایشان مانده بودم که در می‌دمیدند و ایشان بدان گرم‌تر می‌شدند.

Ва гуруҳе дигаранд ки аз хавфу хатари мурӣдон ки то андари бало ва битолат науфтанду бадишон тақлид накунанд ва аз сари тавба бо сари маъсияти бози нёинду ҳўии андари эшон қӯт нагирад вҳўси мари азимати салоҳи эшонро фасх накунад ки маърази балоу моя фитнааст , самоъ накарданду андари миён эшон нанишастанд .

و گروهی دیگرند که از خوف و خطر مریدان که تا اندر بلا و بطالت نیفتند و بدیشان تقلید نکنند و از سر توبه با سرِ معصیت باز نیایند و هوی اندر ایشان قوّت نگیرد وهوس مر عزیمت صلاح ایشان را فسخ نکند که معرض بلا و مایهٔ فتنه است، سماع نکردند و اندر میان ایشان ننشستند.

Ва аз ҷунайди разии аллоҳ анҳу меояд ки : ҷририро гуфт , андари ҳоли ибтидои тавбаи вай ки : « агар саломати дайни хоҳӣу риоят тавба кунӣ , андари самоъи суфиён ки кунанд мангар ва машав ва худро аҳли он мадон то ҷавонӣ ва чун пер шудӣ мардумонро бизиҳкор макун . »

و از جنید رضی اللّه عنه می‌آید که: جُریری را گفت، اندر حال ابتدای توبهٔ وی که: «اگر سلامت دین خواهی و رعایت توبه کنی، اندر سماع صوفیان که کنند منگر و مشو و خود را اهل آن مدان تا جوانی و چون پیر شدی مردمان را بزهکار مکن.»

Гуруҳе дигар гуфтанд ки : аҳли самоъ бар ду фурқатанд : яке лоҳӣу дигари илоҳӣ . Лоҳӣ дар айн фитна бошад ва аз он натарсаду илоҳӣ ба риёзоту муҷоҳидот ва ба инқитоъи дил аз махлуқоту эърози сар аз мкўноти фитна аз худ давр карда бошад ва аз он эмин шуда чун мо на аз ин гуруҳ бошем на аз он , тарки он моро беҳтару машғӯл шудан ба чизе ки мувофиқи вақти мости аввалитар .

گروهی دیگر گفتند که: اهل سماع بر دو فرقت‌اند: یکی لاهی و دیگر الهی. لاهی در عین فتنه باشد و از آن نترسد و الهی به ریاضات و مجاهدات و به انقطاع دل از مخلوقات و اعراض سر از مکونات فتنه از خود دور کرده باشد و از آن ایمن شده چون ما نه از این گروه باشیم نه از آن، ترک آن ما را بهتر و مشغول شدن به چیزی که موافق وقت ماست اولی‌تر.

Ва гуруҳе дигар гуфтанд : чун авомро андари самоъ фитнааст ва аз шунидани мо эътиқоди мардумон мемушавваш шавад вози дарҷати мо андар маҳҷӯбанд ва ба мо мебизиҳкор шаванд , пас бар омма мешафқат кунему мари хосро насиҳат кунем ва бар вақти ғайрат , даст аз он бидорем ва ин тариқӣ писандидааст .

و گروهی دیگر گفتند: چون عوام را اندر سماع فتنه است و از شنیدن ما اعتقاد مردمان می مشوش شود واز درجت ما اندر محجوب‌اند و به ما می بزهکار شوند، پس بر عامه می شفقت کنیم و مر خاص را نصیحت کنیم و بر وقت غیرت، دست از آن بداریم و این طریقی پسندیده است.

Ва гуруҳе гуфтанд ки : пайғамбари алайҳ ассалом гуфт : « ман ҳасани إсломи алмрءи таркаи молоиъниаҳ . » даст аз чизе бидорем ки аз он гзирд . Он чаҳ ба мо лоиънӣ машғӯл шаванд тазйиъ вақт бошад вўқти дӯстон бо дӯстон азиз бошад , зойеъ набояд кард .

و گروهی گفتند که: پیغمبر علیه السّلام گفت: «مِنْ حُسْنِ إسْلامِ الْمَرْءِ ترکهُ مالایَعْنیه.» دست از چیزی بداریم که از آن گزیرد. آن‌چه به ما لایعنی مشغول شوند تضییع وقت باشد ووقت دوستان با دوستان عزیز باشد، ضایع نباید کرد.

Ва гуруҳе дигар гуфтанд аз хавос ки : самоъ хабарасту лиззат он ёфт мурод ва ин кор кӯдакон бошад ; ки андари аёни хабарро чаҳ миқдор бошад ? пас кор , мшоҳдт дорад .

و گروهی دیگر گفتند از خواص که: سماع خبر است و لذت آن یافت مراد و این کار کودکان باشد؛ که اندر عیان خبر را چه مقدار باشد؟ پس کار، مشاهدت دارد.

Инаст аҳкоми самоъ ки ёд кардам бар ваҷҳи ихтисор . Кунун андари ваҷду вуҷӯду тўоҷд бобӣ биораму мураттаби гардонам , ани шоءи аллоҳи алъзизи вҳдаҳ .

این است احکام سماع که یاد کردم بر وجه اختصار. کنون اندر وجد و وجود و تواجد بابی بیارم و مرتب گردانم، ان شاء اللّه العزیز وحده.