Аз дӯстӣ шунидам ки маро бар қавл ӯ эътимод будӣ ки ба Бухорои занӣ буд девона ки занони вайро талаб кардандӣ ва бо ӯ мазоҳ ва бозӣ карданд , ва аз сухан ӯ хндидндӣ . Рӯзӣ дар хонае ҷомҳои дебоаши пўшониднд ,у перояҳои зар ва ҷавҳар бирав бастанд ва гуфтанд « мо туро ба шавҳар хоҳем дод » он зан чун дарон ( зар ) ва ҷавҳар нигареду тани хешро ороста дид , оғози сухан оқилона кард чунонкии мардумро гумон афтод ки ваии беҳтари гашт аз девонагӣ . Ҷудо карданд ба ҳамон ҳоли девонагӣ боз шуд . Ва гӯйанд ки бузургон чун бо занӣ ё канизакӣ наздикӣ хостандӣ кардани камари заррин бар миёни бастандӣу занро Фрмўдндӣ то пероя бар хештан кардӣ . Гуфтандӣ чун чунин кунӣ фарзанд диловар ояду тамоми сӯрату некӯ рӯйу хирадманду ширин буд дар дили мардумон . Ва чун писарии зодии дурустии зару сим бар гаҳвора ӯ бҷнбидӣ , гуфтандӣ кадхудои мардумони ин ҳар дуанд .

از دوستی شنیدم که مرا بر قول او اعتماد بودی که به بخارا زنی بود دیوانه که زنان وی را طلب کردندی و با او مزاح و بازی کردند، و از سخن او خندیدندی. روزی در خانه‌ای جامهای دیباش پوشانیدند، و پیرایه‌های زر و جوهر برو بستند و گفتند « ما ترا به شوهر خواهیم داد » آن زن چون دران (زر) و جوهر نگرید و تن خویش را آراسته دید، آغازِ سخن عاقلانه کرد چنانکه مردم را گمان افتاد که وی بهتر گشت از دیوانگی. جدا کردند به همان حال دیوانگی باز شد. و گویند که بزرگان چون با زنی یا کنیزکی نزدیکی خواستندی کردن کمرِ زرین بر میان بستندی و زن را فرمودندی تا پیرایه بر خویشتن کردی. گفتندی چون چنین کنی فرزند دلاور آید و تمام‌صورت و نیکو‌‌روی و خردمند و شیرین بوَد در دل مردمان. و چون پسری زادی درستی زر و سیم بر گهواره او بجنبیدی، گفتندی کدخدای مردمان این هر دواند.