Ангуштарӣ зинатӣаст сахти некӯ ва боиста ангушт , ва бузургон гуфтаанд на аз мурувват бошад ки бузургон ангуштарӣ надоранд , ва нахустин касе ки ангуштарӣ кард ва ба ангушт дар оварад ҷамшед буд , вчнин гуфтаанд ки ангушти бузургон беангуштарӣ чун нураст беилм ,у ангуштарии мари ангуштро чун илмаст мари миёнро ,у миён бо камар некӯтар ояд ,у ангуштарӣ дар ангушти бузургони хабарро буд бар муруввати тамоми варои қавӣу азимати дуруст , чаҳ ҳар крои муруввати тамом буд хештанро аз меҳр бебаҳра надорад , ва чун барои қавӣ буд беазимат набӯд , ва чун бо азимати дуруст буд бемеҳр набӯд , чаҳ номаи бузургон бемеҳр аз заъифии ройу сусти азмӣ буд ,у хазона бемеҳр аз хўоркоӣу ғофилӣ буд , ва аз ҷиҳати онки сулаймони алайҳи ассаломи ангуштарӣ зойеъ кард малик аз вай бирафт , шарафи он меҳрро буд ки бар вай буд на ангуштариро ,у пайғомбари слии аллоҳи алайҳу силами ангуштарӣ ба ангушт андар оварад , ва номҳо ки фиристодӣ баҳри ноҳитӣ ба меҳр фиристодӣ , сабаби он буд ки нома ӯ бемеҳр ба парвиз расед парвиз азон дурахшам шуд номаро бар нахонд ва бадаред , ва гуфт нома бемеҳр чун сар бекулоҳ буду сар бе кулоҳи анҷуманро нишоед , ва чун нома меҳр надорад ҳар ки хоҳад бар хонд ва чун меҳр дорад он кас хонд ки бадв фиристода бошанд , ва хирадмандон гуфтаанд ки теғу қалам ҳар ду ходимони ангуштарӣ маликанд , ки малик эшон бигиранд ва рост кунанд дар зери ҳукми ангуштарии малик андар ояд , ки то вай нахоҳад эшон ба вай нарасанд . Ва ҳар знитӣ ки мардумро буд шояд ки ба вақте бошад ва ба вақте набошад магари зинати ангуштарӣ , ва ба ҳеҷ вақт набояд ки бевай буд , чаҳ ваии зинат ангуштаст ки буи яке гиранд ки раҳнамӯнӣ буд бар ягонагии эзади ҷли ҷалола , ва ин зинати мрўро чун кромтист аз хосияти ин ҳол . Ва ин ҳамчунонаст чун муборизӣ ки ҳунарӣ бинмоед ва бидон сабаб ба бузургӣ наздик гардад ки вайро кароматӣ кунад каз ёрон дигар бидон каромат ҷудо гардад ,у тавқи заррин дар гардан вай кунад ё камар заррин диҳад то бар миёни бандад , чаҳ ҳнркӣ намӯда бошад ,у анвоъ ангуштарӣ бисёраст валикини мулӯкро биҷуз ду наГвинея раво набӯд доштан , яке ёқӯт ки аз гўҳрҳост қисмат офтобаст ,у шоҳи гўҳрҳоء ногудозааст ,у ҳунари ваии онк шуъоъ дораду оташ бар вай кор накунад ,у ҳамаи сангҳо бабради магари алмосро , ва низ хосияташи онк ва бова музирати тишнагӣ боз дорад , ва дар хабари чунон омадааст ки пайғомбари алайҳи ассаломи он вақт ки ба Мадина буду ҳарби хандақи хост кардан дар Мадина ва бо афтода буд , Мустафои алайҳи ассаломи ёқӯтӣ бо хештан дошт ба қимати афзӯн аз ду ҳазор динор ,у дигар аз пирӯза аз баҳри номашро ва аз баҳри азизӣу ширинии дидораш ,у хосияташи онки чашми задагӣ боз дорад ,у музират тарсидан дар хоб ,у мари ангуштариро ба аломати фолу таъбири руъёи ъломтҳост ва дарон суханҳо гуфтаанд , мулӯкро ба вилояту малик гузориш кунанд ,у дигари мардумонро бар амалу саноат ,у гуруҳеро бар каромати бузургон ,у гуруҳеро бар офияти ончӣ ба вай дар бошанд .

انگشتری زینتی است سخت نیکو و بایسته انگشت، و بزرگان گفته‌اند نه از مروت باشد که بزرگان انگشتری ندارند، و نخستین کسی که انگشتری کرد و به انگشت در آورد جمشید بود، وچنین گفته‌اند که انگشت بزرگان بی انگشتری چون نورست بی علم، و انگشتری مر انگشت را چون علمست مر میان را، و میان با کمر نیکوتر آید، و انگشتری در انگشت بزرگان خبر را بود بر مروت تمام ورای قوی و عزیمت درست، چه هر کرا مروت تمام بود خویشتن را از مهر بی بهره ندارد، و چون برای قوی بود بی عزیمت نبود، و چون با عزیمت درست بود بی مهر نبود، چه نامه بزرگان بی مهر از ضعیفی رای و سست عزمی بود، و خزانه بی مهر از خوارکای و غافلی بود، و از جهت آنک سلیمان علیه السلام انگشتری ضایع کرد ملک از وی برفت، شرف آن مهر را بود که بر وی بود نه انگشتری را، و پیغامبر صلی الله علیه و سلم انگشتری به انگشت اندر آورد، و نامها که فرستادی بهر ناحیتی به مهر فرستادی، سبب آن بود که نامه او بی مهر به پرویز رسید پرویز ازان درخشم شد نامه را بر نخواند و بدرید، و گفت نامه بی‌مُهر چون سر بی‌کلاه بود و سر بی‌کلاه انجمن را نشاید، و چون نامه مهر ندارد هر که خواهد بر خواند و چون مهر دارد آن کس خواند که بدو فرستاده باشند، و خردمندان گفته‌اند که تیغ و قلم هر دو خادمان انگشتری ملک اند، که ملک ایشان بگیرند و راست کنند در زیر حکم انگشتری ملک اندر آید، که تا وی نخواهد ایشان به وی نرسند. و هر زنیتی که مردم را بود شاید که به وقتی باشد و به وقتی نباشد مگر زینت انگشتری، و به هیچ وقت نباید که بی وی بود، چه وی زینت انگشت است که بوی یکی گیرند که رهنمونی بود بر یگانگی ایزد جل جلاله، و این زینت مرورا چون کرامتیست از خاصیت این حال. و این همچنانست چون مبارزی که هنری بنماید و بدان سبب به بزرگی نزدیک گردد که وی را کرامتی کند کز یاران دیگر بدان کرامت جدا گردد، و طوق زرین در گردن وی کند یا کمر زرین دهد تا بر میان بندد، چه هنرکی نموده باشد، و انواع انگشتری بسیارست ولیکن ملوک را بجز دو نگینه روا نبود داشتن، یکی یاقوت که از گوهرهاست قسمت آفتابست، و شاه گوهرهاء ناگدازه است، و هنر وی آنک شعاع دارد و آتش بر وی کار نکند، و همه سنگها ببُرد مگر الماس را، و نیز خاصیتش آنک و باو مضرت تشنگی باز دارد، و در خبر چنان آمده است که پیغامبر علیه السلام آن وقت که به مدینه بود و حرب خندق خواست کردن در مدینه و با افتاده بود، مصطفی علیه السلام یاقوتی با خویشتن داشت به قیمت افزون از دو هزار دینار، و دیگر از پیروزه از بهر نامش را و از بهر عزیزی و شیرینی دیدارش، و خاصیتش آنک چشم زدگی باز دارد، و مضرت ترسیدن در خواب، و مر انگشتری را به علامت فال و تعبیر رویا علامتهاست و دران سخنها گفته‌اند، ملوک را به ولایت و ملک گزارش کنند، و دیگر مردمان را بر عمل و صناعت، و گروهی را بر کرامت بزرگان، و گروهی را بر عافیت آنچه به وی در باشند.