Гӯйанд Муҳамад амин бидон рӯзгор ки Амиралмӯъминин буд ба боғи андар бар лаб ҳавз нишаста буд ,у ангуштарӣ аз ёқӯт дар ангушт мегардониду бад-ӣни байт мисл мезад : шеър

گویند محمد امین بدان روزگار که امیرالمومنین بود به باغ اندر بر لب حوض نشسته بود، و انگشتری از یاقوت در انگشت می گردانید و بدین بیت مثل میزد: شعر

Ва бад-ӣни маънии Маъмунро май хост ки ӯро хилоф карда буд . Дарон миён аз канизакяш хашм омад он ангуштарӣ ба хашм бар вай зад . Нигинаш биҷусту ангуштарӣу нигин ҳар ду дар ҳавзи афтоданд . Ҳар чанд касонеи фурӯи рафтанд ва талаб карданду ҳавз аз об тиҳӣ карданд наГвинея боз наёфтанд биҷои нигини яке санги сипеди андар вай нишаста буд , баси рӯзгор бар вай бар наомад ки тоҳир аъўр биёмад ва бо ӯ ҳарб кард ва ҳам дарон сарои мар ӯро бикушт . Ин қадар дар маънӣ ангуштарӣ гуфта омад .

و بدین معنی مامون را می‌خواست که او را خلاف کرده بود. دران میان از کنیزکیش خشم آمد آن انگشتری به خشم بر وی زد. نگینش بجست و انگشتری و نگین هر دو در حوض افتادند. هر چند کسانی فرو رفتند و طلب کردند و حوض از آب تهی کردند نگینه باز نیافتند بجای نگین یکی سنگ سپید اندر وی نشسته بود، بس روزگار بر وی بر نیامد که طاهر اعور بیامد و با او حرب کرد و هم دران سرای مر او را بکشت. این قدر در معنی انگشتری گفته آمد.