Гӯйанд издҷрди шаҳриёр рӯзӣ нишаста буд бар дукони боғи саройу ангуштарии пирӯза дар ангушт дошт , тирӣ биёмад ва бар наГвинея ангуштарӣ зад ва хирад бишикаст ва аз вай бигузашт ва базмин дар нишаст ва кас надонист ки он тир аз куҷо омад . Ҳар чанд таҷассус карданд падед наомад . Вай азон ғамнок ва бондишаҳ шуд ки « ин чаҳ шояд буд ? » чун аз доноёну надимон хеш бипурсед каси он тоўил намедонисту онк лухтӣ донист наёраст гуфт . Пас азон бас рӯзгор наомад ки бамурд , малик аз хонадон ӯ бирафт .

گویند یزدجرد شهریار روزی نشسته بود بر دکان باغ سرای و انگشتری پیروزه در انگشت داشت. تیری بیامد و بر نگینهٔ انگشتری زد و خرد بشکست و از وی بگذشت و به زمین در‌نشست و کس ندانست که آن تیر از کجا آمد. هر چند تجسس کردند پدید نیامد. وی از آن غمناک و به اندیشه شد که «این چه شاید بوَد؟» چون از دانایان و ندیمان خویش بپرسید کس آن تاویل نمی‌دانست و آنک لختی دانست نیارست گفت. پس از آن بس روزگار نیامد که بمرد و ملک از خاندان او برفت.