Шунидам ки рӯзии ҳурмузи падари хусрав ( ба ) яке хуед зор ҷӯ бигузашт хуедро об дода буданду об аз кишти зор берун меомад ва роҳ мегирифту моҳи фарвардин буд . Фармуд ки он об аз ҷӯ берун меояд як кӯза пар карданд то бихӯрад , ва гуфт ҷӯи дона Эй муборакасту хўидши хўидии хуҷаста ,у об ки бар вай гузарад ва аз вай берун ояд мондагиро кам кунаду хастагии меъда бар дорад . Ва эмин буд то соли дигар ки ҷӯ расад аз ранҷи тишнагӣу беморӣ .

شنیدم که روزی هرمز پدر خسرو (به) یکی خوید‌زار جو بگذشت. خوید را آب داده بودند و آب از کشت‌زار بیرون می‌آمد و راه می‌گرفت و ماه فروردین بود. فرمود که آن آب از جو بیرون می‌آید. یک کوزه پر کردند تا بخورد و گفت جو دانه‌ای مبارک است و خویدش خویدی خجسته و آب که بر وی گذرد و از وی بیرون آید ماندگی را کم کند و خستگی معده بر‌دارد و ایمن بوَد تا سال دیگر که جو رسد از رنج تشنگی و بیماری.