Рӯзӣ ба шамси алмулуки Қобӯс ва шмгир бардоштанд ки мардӣ ба даргоҳ омадаасту аспӣ бараҳна оварда , ва мегуяд ки ба кишти хеш андар бигрифтаам . Пурсед ки ҷӯ буд ё гандум , гуфт ҷӯ , бифармуд то худованди аспро биовараданд ,у чндонки қимати ҷӯ буд буқати расидагии товони бастад ,у бхдоўнд замин дод ва гуфт худованди заминро бигӯянд ки деҳқонон чун хоҳанд ки ҷӯ некӯ ояд бад-ӣни вақт ба аспон диҳанд , ва мо ин товони мурдобро бстдим то худованди асп , аспро нигаҳ доранд то бикушт касон андар наёяд , ки ҷӯи тӯша пайғомбаронасту тӯшаи порсои мардумон ки дайни бадишон дуруст шаваду тӯшаи чаҳорпоёну сутурон ки малики барояшони бпоӣ буд .

روزی به شمس‌الملوک قابوس وشمگیر برداشتند که مردی به درگاه آمده است و اسپی برهنه آورده و می‌گوید که به کشت خویش اندر بگرفته‌ام. پرسید که جو بود یا گندم؟ گفت جو. بفرمود تا خداوند اسپ را بیاوردند و چندان که قیمت جو بود به وقت رسیدگی تاوان بستد و به خداوند زمین داد و گفت خداوند زمین را بگویند که دهقانان چون خواهند که جو نیکو آید بدین وقت به اسپان دهند و ما این تاوان مر ادب را بستدیم تا خداوند اسپ، اسپ را نگه دارند تا بکشت کسان اندر نیاید که جو توشه پیغامبران است و توشه پارسا مردمان که دین بدیشان درست شود و توشه چهارپایان و ستوران که ملک بر ایشان به پای بوَد.