Ойини мулӯки аҷам аз гоҳи Кайхусрав то брўзгори язди ҷиради шаҳриёр ки охири мулӯки аҷам буд чунон бӯдааст ки рӯзи наврӯзи нахусти кас аз мардумони бегонаи мӯбади мӯбадони пеш малик омадӣ бо ҷоми заррин пурмай ,у ангуштарӣ ,у дармеу динории хусравоне , ва як даста хуед сабзи руста ,у шамшерӣ ,у тиру камон , ва дуоту қалам , воспӣ ,у бозӣ ,у ғуломии хуб рӯй , ва ситоиш намӯдӣ ва ниёйиш кардӣ ӯро бзбони порсии бъборти эшон , чун мӯбади мӯбадон аз офарин бипардохтӣ пас бузургони давлати дромдндӣ ва хизматҳо пеши оўрдндӣ ,

آیین ملوک عجم از گاه کیخسرو تا بروزگار یزد جرد شهریار که آخر ملوک عجم بود چنان بوده است که روز نوروز نخست کس از مردمان بیگانه موبد موبدان پیش ملک آمدی با جام زرین پرمی، و انگشتری، و درمی و دیناری خسروانی، و یک دسته خوید سبز رسته، و شمشیری، و تیر و کمان، و دوات و قلم، واسپی، و بازی، و غلامی خوب روی، و ستایش نمودی و نیایش کردی او را بزبان پارسی بعبارت ایشان، چون موبد موبدان از آفرین بپرداختی پس بزرگان دولت درآمدندی و خدمتها پیش آوردندی،