Рӯзии нӯшин равон ба боғи сарои андар , ҳҷомро бихонад то мӯӣ бардорад . Чун ҳҷоми даст бар сари вай ниҳод гуфт « эй хдоигони духтар хеш бизанӣ ба ман даҳ то ман дил ( ту ) аз ҷиҳати қайсари фориғи гардонам » нӯшин равон бо худ гуфт « ин мардак чаҳ мегуяд ! ? » азон сухани гуфтани вай аҷаб дошт валикин аз бими он астара ки ҳҷом бадаст дошт ҳеҷ наёраст гуфтан . Ҷавоб дод « чунин кунам то мӯӣ нахуст бурдорӣ » . Чун мӯии бардошт ва бирафт бзрҷмҳрро бихонаду ҳол бо вай бигуфт , бзрҷмҳр бифармуд то ҳҷомро биовараданд , вайро гуфт « ту ба вақт мӯӣ бардоштан бо хдоигон чаҳ гуфтӣ ? » гуфт « ҳеҷ нагуфтам » фармуд то он мавзеро ки ҳҷоми пой бар вай дошт бикунаданд , чандон мол ёфтанд ки онро андоза набӯд . Гуфт « эй хдоигони он сухан ки ҳҷом гуфт на вай гуфт чаҳ ин мол гуфт , брончаҳи даст бар сар хдоигон дошту пой бар сари ин ганҷ . » ва битозӣ ин мислиро гӯйанд ман ирии алкнзи таҳти қадамӣаи исоли алҳоҷаҳи фавқи қадара .

روزی نوشین‌روان به باغ سرای اندر، حجام را بخواند تا موی بردارد. چون حجام دست بر سر وی نهاد گفت « ای خدایگان دختر خویش بزنی به من ده تا من دل (تو) از جهت قیصر فارغ گردانم » نوشین روان با خود گفت « این مردک چه می‌گوید!؟ » ازان سخن گفتن وی عجب داشت ولیکن از بیم آن استره که حجام بدست داشت هیچ نیارست گفتن. جواب داد « چنین کنم تا موی نخست برداری ». چون موی برداشت و برفت بزرجمهر را بخواند و حال با وی بگفت، بزرجمهر بفرمود تا حجام را بیاوردند، وی را گفت « تو به وقت موی برداشتن با خدایگان چه گفتی؟» گفت «هیچ نگفتم » فرمود تا آن موضع را که حجام پای بر وی داشت بکندند، چندان مال یافتند که آن را اندازه نبود. گفت « ای خدایگان آن سخن که حجام گفت نه وی گفت چه این مال گفت، برانچه دست بر سر خدایگان داشت و پای بر سر این گنج .» و بتازی این مثل را گویند من یری الکنز تحت قدمیه یسال الحاجه فوق قدره.