Ҳар заминӣ ки дарави ганҷӣ ё дФинӣ бошад онҷои барф пой нагираду бгдозд , ва аз ъломтҳоءи дафин яке онаст ки чун заминӣ хароб бошад бекиштманду андарони спрғмии руста буд бидонанд ки онҷои дафин буд , ва чун шохи кунҷиди бенанд ё шохи бодинҷони бдомни кӯҳ ки аз ободонии давр буд бидонанд ки онҷои дФинст , ва чун заминӣ шўрнок бошад ва барон бақадр як пӯсти гов хуфтани хок хуш бошад ё гулӣ ки меҳрро шояд бидонанд ки онҷои дФинст , ва чун анбӯҳии кргсони бенанду онҷо мурдор набошад бидонанд ки онҷои дФинст , ва чун боронӣ ояд ва бар порае замини об гирд ояд беонк муғокӣ бошад бидонанд ки онҷои дФинст , ва чун ба зимистони ҷойгоҳии бенанд ки барф пой нагираду зуд май гудозаду дигари ҷойҳо бар ҳол хеш бошад бидонанд ки онҷои дФинст , ва чун сангии бенанди лърр ва чунонк равған бирав рехтаанду борону об ки бар вай ояд буии андари нёўизд ва тарӣ напазирад бидонанд ки онҷои дФинст , ва чун тзрўро бенанду дроҷро ки ҳар ду ба як ҷо фурӯ меоянду нишот ва бозӣ мекунанд , ё магаси ангабини бенанд бе вақти хеш ки бар музиъӣ гирд оянд , ё дарахтии бенанд ки аз ҷумлаи шохҳоء ӯ як шох берун омад ҷудогона рӯй сӯй ҷое ниҳода ва аз ҳамаи шохҳо афзӯн бошад бидонанд ки онҷои дФинст , ин ҳамаи зиракон ба чора нишон кардаанд то ба вақти ҳоҷат бар сари ин дафина тавонанд омад , ва ҳар ки зарро беонк дар хнбраҳ ё чизеи мисин ё обгина наад ҳамчунон дар зери замин дафн кунад чун баъд аз солӣ бар сар он равад зарро бози наёбади пиндорад ки касе бардааст , надуздида бошанд лекини бзири замин рафта бошад , аз баҳри онки зар гарон бошад ҳар рӯзи фурӯтар ҳаме равад то боби сад . Ва андари қӯти зари ҳикоятҳо андакӣ ёд кунем .

هر زمینی که درو گنجی یا دفینی باشد آنجا برف پای نگیرد و بگدازد، و از علامتهاء دفین یکی آنست که چون زمینی خراب باشد بی کشتمند و اندران سپرغمی رسته بود بدانند که آنجا دفین بود، و چون شاخ کنجد بینند یا شاخ بادنجان بدامن کوه که از آبادانی دور بود بدانند که آنجا دفینست، و چون زمینی شورناک باشد و بران بقدر یک پوست گاو خفتن خاک خوش باشد یا گلی که مهر را شاید بدانند که آنجا دفینست، و چون انبوهی کرگسان بینند و آنجا مردار نباشد بدانند که آنجا دفینست، و چون بارانی آید و بر پاره‌ای زمین آب گرد آید بی‌آنک مغاکی باشد بدانند که آنجا دفینست، و چون به زمستان جایگاهی بینند که برف پای نگیرد و زود می‌گدازد و دیگر جای‌ها بر حال خویش باشد بدانند که آنجا دفینست، و چون سنگی بینند لعرر و چنانک روغن برو ریخته‌اند و باران و آب که بر وی آید بوی اندر نیاویزد و تری نپذیرد بدانند که آنجا دفینست، و چون تذرو را بینند و دراج را که هر دو به یک جا فرو می‌آیند و نشاط و بازی می‌کنند، یا مگس انگبین بینند بی‌وقت خویش که بر موضعی گرد آیند، یا درختی بینند که از جمله شاخهاء او یک شاخ بیرون آمد جداگانه روی سوی جایی نهاده و از همه شاخها افزون باشد بدانند که آنجا دفینست، این همه زیرکان به چاره نشان کرده‌اند تا به وقت حاجت بر سر این دفینه توانند آمد، و هر که زر را بی آنک در خنبره یا چیزی مسین یا آبگینه نهد همچنان در زیر زمین دفن کند چون بعد از سالی بر سر آن رود زر را باز نیابد پندارد که کسی برده است، ندزدیده باشند لیکن بزیر زمین رفته باشد، از بهر آنک زر گران باشد هر روز فروتر همی‌رود تا بآب سد. و اندر قوت زر حکایتها اندکی یاد کنیم.