Абр омаду боз бар сар сабза гирист
ابر آمد و باز بر سرِ سبزه گریست
Бе бодаи гулранг намебояд зист
بی بادهٔ گلرنگ نمیباید زیست
Ин сабза ки имрӯзи тмошогаҳи мост
این سبزه که امروز تماشاگه ماست
То сабзаи хоки мо тмошогаҳ кист
تا سبزهٔ خاک ما تماشاگه کیست!