Чун паланги ин фусӯл тамом башнавад бнздики модар шер рафт ва аз ваии аҳдии хост ки ончӣ гуяд мастур монад . Ва пас аз васиқату таъкиди ончӣ азишон шунӯда буд боз гуфт ,у мавоъизи Калилау иқрори Димнаи муставфӣ тақрир кард . Дигари рӯзи модари шери бдиўор писар омад , ӯро чун ғамнокӣ ёфт . Пурсед ки : мӯҷиб чист ? гуфт : куштани шнзбаҳу ёд кардани мақомоти машҳуру мосри мшкўр ки дар хизмат ман дошт . Ҳарчанд мекӯшам зикри вай аз хотири ман давр намешавад ,у ҳаргоҳ ки дар масолеҳи малик тааммулӣ кунам ва аз мухлиси мушфиқу носеҳи воқифи андешами дил бадв раваду маҳосини ахлоқ ӯ бар ман шимурд .

چون پلنگ این فصول، تمام بشنود به نزدیک مادر شیر رفت و از وی عهدی خواست که آنچه گوید مستور ماند. و پس از وثیقت و تاکید آنچه از ایشان شنوده بود باز گفت، و مواعظ کلیله و اقرار دمنه مستوفی تقریر کرد. دیگر روز مادر شیر به دیدار پسر آمد، او را چون غمناکی یافت. پرسید که: موجب چیست؟ گفت: کشتن شنزبه و یاد کردن مقامات مشهور و مآثر مشکور که در خدمت من داشت. هرچند می‌کوشم ذکر وی از خاطر من دور نمی شود، و هرگاه که در مصالح مُلک تاملی کنم و از مخلص مشفق و ناصح واقف اندیشم دل بدو رود و محاسن اخلاق او بر من شمرد.

Модар шер гуфт : шаҳодати ҳеҷ кас бирав Муқаннаътар аз нафас ӯ нест . Ва сухани малик далеласт брончаҳи дил ӯ бар бе гуноҳии шнзбаҳ гувоҳӣ медиҳад ва ҳар соъати қалақӣ тоза мегирданд ва брхотр мехонд ки ин кор бе яқини содиқу бурҳон возеҳ карда шудаи сет . Ва агар дар ончии бмлки расониданд тафаккурӣ рафтӣу брхшму нафаси молик ва қодир тавонистӣ буд ва онро бар ройу ақли хеши бозондохтии ҳақиқати ҳоли шинохтаи гаштӣ , ки ҳеҷ далел дар торикии шак чун рои анвару хотири азҳр малик нест , чаҳ фаросати мулӯки ҷосуси замири малику талиъаи асрор ғайб бошад .

مادر شیر گفت: شهادت هیچ کس برو مُقنِّع تر از نفس او نیست. و سخن ملک دلیل است برآنچه دل او بر بی گناهی شنزبه گواهی می‌دهد و هر ساعت قَلقی تازه می‌گرداند و برخاطر می‌خواند که این کار بی یقین صادق و برهان واضح کرده شده ست. و اگر در آنچه به مَلک رسانیدند تفکری رفتی و بر خشم و نَفْس مالک و قادر توانستی بود و آن را بر رای و عقل خویش بازانداختی حقیقت حال شناخته گشتی، که هیچ دلیل در تاریکی شک چون رای انور و خاطر اَزهَر مَلک نیست، چه فراست ملوک جاسوس ضمیر فلک و طلیعه اسرار غیب باشد .

Гуфт : дар кори гов бисёр фикрат кардам ва ҳирс намӯд бидонча бадви хиёнатии мансӯби гардонам то дар куштан мешаваду ҳасрату надомат бар ҳалоки ваии бештар . Ва низ бечора аз рои равшани давр ва аз сирати писандида бегона набӯд ки тӯҳмати ҳосидон аз он рӯй бар вай дуруст гардаду тмнӣ бехирадон дар димоғи вай мутамаккин шавад , ё мғолбти ман бар хотир гузаронад . Ва дар ҳақи ваии эҳмол ҳам нарафта буд ки доъии адовату сабаб мноқшт шудӣ . Ва мехоҳам ки тафаҳҳуси ин кори бикунам ва дарон ғулуву маболиғати воҷиби байнам , агар чаҳ сӯдманд набошаду маҷоли тадорук боқӣ нагузоштаам , аммо шинохти мавозиъи хатоу савоб аз фавойиди фаровон холӣ намонад . Ва агар ту дарон чизе май донеу шунӯдае марои бёгоҳон .

گفت:در کار گاو بسیار فکرت کردم و خوض نمودم بدآنچه بدو خیانتی منسوب گردانم تا در کشتن او به نزدیک دیگران معذور باشم . هر چند تأمل زیادت می‌کنم، گمانِ من در وی نیکوتر می‌شود و حسرت و ندامت بر هلاک وی بیشتر. و نیز بیچاره، از رای روشن، دور و از سیرت پسندیده، بیگانه نبود که تهمت حاسدان از آن روی بر وی درست گردد و تمنّیِ بی خردان در دماغ وی متمکّن شود، یا مغالبت من بر خاطر گذراند. و در حق وی اهمال هم نرفته بود که داعی عداوت و سبب مناقشت شدی. و می‌خواهم که تفحص این کار بکنم و در آن غلوّ و مبالغت واجب بینم، اگر چه سودمند نباشد و مجال تدارک باقی نگذاشته ام، اما شناختِ مواضع خطا و صوابْ از فوایدِ فراوان خالی نماند. و اگر تو در آن چیزی می‌دانی و شنوده ای مرا بیاگاهان.

Гуфт : шунӯдаам , аммо изҳори он мумкин нест , ки баъзе аз наздикони ту дар китмони он маро васоят кардааст . Ва айби фоши гардонӣдани асрору таъкиди уламо дар тҷнб азон мқрросту ало тамом бозгуфта оядӣ . Шер гуфт : ақоўили уламоро вуҷӯҳ бисёрасту тоўилоти мухталиф ,у хирадмандон иқтидо бидон фарохуру брқзити ҳикмати савоби бенанд . Ва пинҳони доштани рози аҳли рибт мушорикатаст дар зулат . Ва шояд буд ки расонандаи ин хабар хостаст ки бозҳори он бо ту худро аз ӯҳдаи ин ҳўолти беруни орад ва туро бидон олӯда гирданд . Май нигар дар ин бобу ончии фарохури насиҳат ва шафқат тавонад буд мекун .

گفت:شنوده ام، اما اظهار آن ممکن نیست، که بعضی از نزدیکان تو در کتمان آن مرا وصایت کرده است. و عیب فاش گردانیدن اسرار و تاکید علما در تَجَنُّب از آن مقرر است و اِلّا تمام بازگفته آیدی. شیر گفت: اَقاویل علما را وجوه بسیار است و تأویلاتِ مختلف، و خردمندان اقتدا بدان فراخور مصلحت و بر قَضیّت حکمتْ صواب بینند. و پنهان داشتنِ رازِ اهلِ ریبت مشارکت است در زَلَّت. و شاید بود که رسانندهٔ این خبر خواسته ست که به إظهار آن با تو خود را از عهدهٔ این حوالت بیرون آرد و تو را بدان آلوده گرداند. می‌نگر در این باب و آنچه فراخورِ نصیحت و شفقت تواند بود، می‌کن.

Модар шер гуфт : ин ишорати писандида ва рой дурустаст , локини кашфи асрори ду айб зоҳир дорад : аввали дшмноигии он кас ки ин эътимод карда бошад ,у дувуми бадгумонии дигарон , то ҳеҷ кас бо ман суханӣ нагӯяду маро дар розӣ муҳаррам нашимурд . Шер гуфт : ҳақиқати сухану камоли сидқи ту муқарараст , вмн низ раво надорам ки бсбби берун овардани хеш аз ӯҳдаи ин хатои туро бар хатоеи дигари икроҳи намоям . Ва агар наме хоҳӣ ки номи он кас таъйин кунӣу сар ӯ фоши гирдонеи бории бмҷмл ишорат кун .

مادر شیر گفت: این اشارت پسندیده و رای درست است، لکن کشف اسرار دو عیب ظاهر دارد: اول دشمنایگی آن کس که این اعتماد کرده باشد، و دوم بدگمانی دیگران، تا هیچ کس با من سخنی نگوید و مرا در رازی مَحرم نشمرد. شیر گفت: حقیقت سخن و کمال صدق تو مقرّر است، و من نیز روا ندارم که به سبب بیرون آوردنِ خویش از عهدهٔ این خطا تو را بر خطایی دیگر اکراه نمایم. و اگر نمی خواهی که نام آن کس تعیین کنی و سر او فاش گردانی، باری به مُجملْ اشارت کن.

Модар шер гуфт : сухани уламо дар фазилати афву ҷамоли эҳсон машҳураст локин дар ҷурмҳое ки асари он дар фасоди ому зарари он дар олам шойиъ набошад . Чаҳ ҳркҷои музирати шомил дида шуд ва , всмти он зоти подшоҳро Биёлуд ва , мӯҷиби далерии дигари муфсидони гашт ва , ҳуҷҷат мутаъаддӣон бидон қӯт гирифт Фўи ҳаряк дар бдкрдорӣу ноҳамвории онро дастури муътамаду намӯдор муътабар сохтанду афву иғмози втҷоўзу ағзоро маҷол намонаду тадоруки он воҷиби бал ки фариза гардад .

مادر شیر گفت: سخنِ عُلما در فضیلت عفو و جمالِ احسانْ مشهور است؛ لکن در جُرم هایی که اثرِ آن در فسادْ عام و ضرر آن در عالَم شایع نباشد؛ چه هر کجا مضرَّتِ شامل دیده شد و وَصْمَتِ آن ذات پادشاه را بیالود و موجبِ دلیری دیگر مفسدان گشت و حجّتِ متعدّیان بدان قوّت گرفت و هر یک در بدکرداری و ناهمواری آن را دستورِ معتمَد و نُمودارِ معتبر ساختند، عفو و إغماض و تجاوز و اِغضا را مجال نمانَد و تدارکِ آن واجب بلکه فریضه گردد.