Ва он Димна ки маликро барин дошт соъии намоаму шарир ва фаттонаст . Шери модарро фармуд ки : чун бирафт тааммул кард ва касон фиристоду лашкарро ҳозири хост ,у модарро ҳам хабар крдто биёмад . Пас бифармуд то Димнаро биовараданд ва аз вай эъроз намӯду хештанро дар фикрат машғӯл кард . Димна чун дар бало кушода диду роҳи ҳазари баста рӯй бикӣ аз наздикон оварад ва оҳиста гуфт ки : чизе ҳодис гаштасту фикрати малику фароҳам омадан шуморо мӯҷибӣ ҳаст ? модар шер гуфт : маликро зиндагонии ту мутафаккир гардонидааст . Ва чун хиёнати ту зоҳир шуд ваад рўғ ки дар ҳақи қаҳрамони носеҳ ӯ гуфтӣ пайдо омад нишоед ки турои турфаи алъайнӣ зинда гузорад .

و آن دمنه که ملک را بر این داشت، ساعی نمّام و شریر فتّان است. شیرْ مادر را فرمود که: دانستم، باز باید گشت. چون برفت، تأمل کرد و کسان فرستاد و لشکر را حاضر خواست، و مادر را هم خبر کرد تا بیامد. پس بفرمود تا دمنه را بیاوردند و از وی اِعراض نمود و خویشتن را در فکرت مشغول کرد. دمنه چون درِ بلا گشاده دید و راه حذر بسته، روی به یکی از نزدیکان آورد و آهسته گفت که: چیزی حادث گشته است و فکرت مَلک و فراهم آمدنِ شما را موجبی هست؟ مادر شیر گفت: ملک را زندگانی تو متفکّر گردانیده است. و چون خیانت تو ظاهر شد و دروغ که در حقّ قهرمان ناصح او گفتی، پیدا آمد، نشاید که تو را طَرفَة العینی زنده گذارد.

Димна гуфт : мутақаддимон дар ҳаводиси ҷаҳони ҳеҷ ҳикмати ногуфта раҳо накардаанд ки мутааххиронро дар иншои он ранҷӣ бояд барад , ва дайраст то гуфтаанд ки « ҳамаи тадбирҳо сухра тақдираст ва , ҳарчанд хирадманди парҳез беш кунад ва , дар сиёнати нафаси маболиғат беш намояди бдоми балои наздик тар бошад . » ва дар насиҳати подшоҳи саломат талабидану суҳбати ашрорро дасти музеии саодат сохтан ҳамчунонаст ки бар саҳифаи кавсар таълиқ карда шаваду коҳи бихтаҳро ббоди сри ср супурда ояд . Ва ҳарки дар хизмати подшоҳи носеҳ ва як дил бошад хатар ӯ зиёдатаст барои онкӣ ӯро дӯстону душманони подшоҳ хасм гирданд : дӯстон аз рӯй ҳасаду мноФст дар ҷоҳу манзалат ,у душманон аз ваҷҳи ихлосу насиҳат дар масолеҳи малику давлат .

دمنه گفت:متقدمان در حوادث جهان هیچ حکمت ناگفته رها نکرده‌اند که متأخران را در انشای آن رنجی باید برد، و دیر است تا گفته‌اند که: «همه تدبیرها، سُخرهٔ تقدیر است و هرچند خردمندْ پرهیز بیش کند و در صیانتِ نَفْس مبالغت بیش نماید به دام بلا نزدیک تر باشد. » و در نصیحت پادشاه سلامت طلبیدن و صحبت اشرار را دست موزهٔ سعادت ساختنْ همچنان است که بر صحیفهٔ کوثر تَعلیق کرده شود و کاه بیخته را به باد صَرصَر سپُرده آید. و هر که در خدمت پادشاهْ ناصح و یک دل باشد، خطر او زیادت است؛ برای آنکه او را دوستان و دشمنان پادشاه، جمله خصم گردند: دوستانْ از رویِ حسد و مُنافِستْ در جاه و منزلت، و دشمنانْ از وجهِ اخلاص و نصیحتْ در مصالحِ مُلک و دولت.

Вброӣ инаст ки аҳли ҳақоиқи пушти бдиўор амн овардаанд ва рӯй азин дунёии нопойдор бгрдонидаҳаст вдст аз лаззоту шаҳавоти он бдоштаҳу танҳоиро бар мхолтти мардумону ибодати холиқро бар хизмати махлуқи баргузӣда , ки дар ҳазрати иззату саҳву ғифлат ҷоиз нест ,у ҷазои некии бадӣу подоши ибодати уқубат сӯрат набандад . Ва дар аҳкоми офаридагор аз қзити муъаддилат гузар набошад .

و برای این است که اهل حقایقْ پشت به دیوارِ امن آورده‌اند و رویْ از این دنیایِ ناپایدار بگردانیده و دست از لذّات و شهوات آن بداشته و تنهایی را بر مُخالطتِ مردمان و عبادت خالق را بر خدمتِ مخلوق برگزیده؛ که در حضرت عزّتْ سهو و غفلتْ جایز نیست، و جزای نیکی، بدی و پاداش عبادت، عُقوبتْ صورت نبندد. و در احکامِ آفریدگار از قضیّتِ مَعدَلت گذر نباشد .

Онҷо ғалатӣ нестгар ӣнҷо ғалатӣ аст

آنجا غلطی نیست گر اینجا غلطی است

Ва корҳои хилоиқи бхлоФи он бар анвоъи мухталифу фунун мутафовит равад , иттифоқ дарон муътабар на истеҳқоқ , гоҳи муҷримонро савоби кирдори мухлисон арзонӣ медоранду гоҳи носеҳонро бъзоби зулати ҷонён май намоянду ҳаво бар аҳволи эшон ғолибу хато дар афъоли эшон зоҳиру неку баду хайру шари наздики эшон яксон .

و کارهای خلایق به خلاف آن بر انواعِ مختلف و فنونِ متفاوت رَوَد، اتفاق در آن معتبرْ نه استحقاق، گاه مُجرمان را ثوابِ کردارِ مخلصان ارزانی می‌دارند و گاه ناصحان را به عذاب زَلَّتِ جانیانْ مؤاخذت می‌نُمایند و هوا بر احوالِ ایشان غالب و خطا در افعالِ ایشان ظاهر و نیک و بد و خیر و شرّ، نزدیک ایشان یکسان .

Ва подшоҳ муваффақ онаст ки корҳои ӯ боисори савоб наздик бошад ва аз тариқи мзоиқти давр , на касеро бҳоҷт тарбият кунад ва на аз бими уқубат раво дорад . Ва писандидатар ахлоқи мулӯки рағбат намӯданаст дар маҳосини савобу азизи гардонӣдани хдмтгорони маразии асар . Ва малик медонаду ҳозирони ҳам гувоҳӣ дареғ надоранд ки миёни ману гови ҳеҷ чизи асбоби мнозъту дўоъии мҷозбту адовати қадиму асабяти маврӯс ки онро ғоилтӣ сӯрат шавад набӯд . Ва ӯро маҷоли қасду анояту дасти бдкрдорӣу шафқати ҳам наме шинохтам ки азон ҳасаду ҳқдӣ таваллуд кардӣ . Локини маликро насиҳатӣ кардаму ончии брхўди воҷиби шинохтам биҷой оварад ,у мисдоқи сухану бурҳон даъвӣ бидид ва бар муқтазои рои хеш корӣ кард . Ва бисёр кас аз аҳли ғашу хиёнату тӯҳмату адоват аз ман тарсон шудаанд ,у ҳроинаҳи бмтобқт дар хӯни ман саъй хоҳанд карду бмўоФқт дар ман хурӯшанд .

و پادشاه موفق آن است که کارهای او به ایثارِ صواب نزدیک باشد و از طریق مضایقت دور، نه کسی را به حاجت تربیت کند و نه از بیمْ عقوبت روا دارد. و پسندیده ترِ اخلاق ملوکْ رغبت نمودن است در محاسن صواب و عزیز گردانیدنِ خدمتگارانِ مرضیّ اثر. و مَلِک می‌داند و حاضران هم گواهی دریغ ندارند که میان من و گاو، هیچ چیز اسباب مُنازعت و دَواعیِ مُجاذِبت و عَداوتِ قدیم و عَصَبیّت موروث که آن را غایلتی صورت شود، نبود. و او را مجال قصد و عَنایت و دستِ بدکرداری و شفقت هم نمی‌شناختم که از آن حَسَد و حِقدی تولّد کردی. لٰکِنْ مَلِک را نصیحتی کردم و آنچه بر خود واجب شناختم، به جای آوردم؛ و مصداقِ سخن و برهانِ دعوی بدید و بر مقتضای رای خویش کاری کرد. و بسیار کس از اهل غشّ و خیانت و تهمت و عِداوت از من ترسان شده اند، و هر آینه به مطابقتْ در خونِ من سعی خواهند کرد و به موافقتْ در من خروشند .

Ва ҳаргиз гумон надоштам ки мукофоти насиҳату самарати хизмат ин хоҳад буд ки бақои ман маликро ранҷур ва мутиасиф гирданд . Чун шери сухан Димна башнавад гуфт : ӯро бқзот бояд супурд то аз кор ӯ тафаҳҳус кунанд , чаҳ дар аҳкоми сиёсату шароити инсофу муъаддилат . Бе аизоҳи байнату илзоми ҳуҷҷат ҷоиз нест азиматро дар иқомати ҳудӯди бомзои расонӣдан . Димна гуфт : кадоми ҳокими рости Картеру мунсифтар аз камоли ақл ва адл маликаст ? ҳар мисол ки диҳад на рӯзгорро бидон маҳал эътироз тавонад буд ва на чархро маҷоли муроҷиат .

و هرگز گمان نداشتم که مکافاتِ نصیحت و ثمرتِ خدمتْ این خواهد بود که بقایِ من مَلِک را رنجور و متأسّف گرداند. چون شیر سخن دمنه بشنود گفت: او را به قضّات باید سپرد، تا از کارِ او تفحّص کنند، چه، در احکامِ سیاست و شرایطِ انصاف و مَعدَلتْ، بی ایضاحِ بَیّنت و الزامِ حجّت جایز نیست عزیمت را در اقامت حدود به امضا رسانیدن. دمنه گفت: کدام حاکم راست کارتر و منصف تر از کمالِ عقل و عدلِ مَلک است؟ هر مثال که دهد، نه روزگار را بدان محلِّ اعتراض تواند بود و نه چرخ را مجالِ مراجعت.

Ва бар рои матини малик пӯшида намонад ки ҳичиз дар кашфи шабаҳат ва афзудан дар нури басират чун муҷоҳидат ва тсбт нест . Ва ман восиқам ки агар тафаҳҳус бсзо равад аз боси малики мусаллами монам . Ва баҳамаи ҳоли броءти соҳату фарти мносҳту сидқи ишорату Ямани носити ман маълум хоҳад шуд . Аммо аз мболғтӣ дар тафтиши кори ман чора нест , ки оташ аз замири чӯбу дили санг бе ҷади тамому ҷаҳди балиғ берун натавон оварад .

و بر رای متین ملک پوشیده نمانَد که هیچ چیز در کشفِ شُبهتْ و افزودنْ در نورِ بصیرتْ چون مجاهدت و تَثبُّت نیست. و من واثقم که اگر تفحّص به سزا رود، از بأس مَلک مُسَلّم مانم. و به همه حال برائت ساحت و فرط مناصحت و صدق اشارت و یمن ناصیت من معلوم خواهد شد. اما از مبالغتی در تفتیش کار من چاره نیست، که آتش از ضمیر چوب و دلِ سنگ بی جدّ تمام و جهدِ بلیغ بیرون نتوان آورد .

Ва агар ман худро ҷурмӣ шиносамӣ дар тадоруки ғулуви илтимоси ннмоимӣ . Локини восиқами бдтни тафаҳҳус ки мзтди ихлоси ман зоҳир гардад . Ва ҳарчиз ки насим атр дорад бпошидни он асари таййиби зӯдтар ботроФ расад . Ва агар дар ин кори ноқау ҷамалии доштамӣ , пас аз гузордан он фурсатҳо буд , брдргоаҳи малики мулозими нбўдмии впои шикастаи мунтазири балои нншстмӣ . Ва чашм медорам ки ҳўолти кор бомини кунад ки аз ғараз ва рибт мазана бошад б , ва мисол диҳад то ҳар рӯз ончӣ равад бсмъ малик бирасонанд ,у малики онро бар рой ҷаҳон намой худ , ки оина фатҳасту ҷоми зафар , бозондозд то ман бшбҳт ботил нигарадам , чаҳ ҳамон мӯҷиб ки куштани гови маликро мубоҳ гардонид аз ани ман бар вай мҳзўр кардааст .

و اگر من خود را جُرمی شناسمی، در تدارکْ غلوْ التماسْ ننمایمی. لکن واثقم بدین تفحّص که مزید اخلاص من ظاهر گردد. و هر چیز که نسیمِ عطر دارد، به پاشیدنْ آن اثرِ طیبْ زودتر به اطراف رسد. و اگر در این کار ناقه و جَمَلی داشتمی، پس از گزاردنِ آن، فرصت‌ها بود، بر درگاه مَلک ملازم نبودمی و پای شکسته منتظر بلا ننشستمی. و چشم می‌دارم که حوالتِ کار، به امینی کُنَد که از غرض و ریبت منزّه باشد و مثال دهد تا هر روز آنچه رود، به سمع مَلک برسانند، و مَلک آن را بر رای جهان نمای خود، که آینه فتح است و جامِ ظفر، بازاندازد تا من به شُبهت باطل نگردم، چه، همان موجب که کشتنِ گاوْ ملک را مباح گردانید، از آنِ من بر وی محظور کرده است.

Онгоҳи ман худ бачаи сабаби ин хиёнати андешам ? ки маҳалу манзалат он надорам ки аз самти убудийят анФт дораму тамаъи корҳои бузургу дараҷоти баланд бар хотири гузаронам . Ҳар чанд маликро бандаам охири маро аз адли ъломи орой ӯ насибӣ бояд , ки маҳрӯми гардонӣдани ман азон ҷҳоиз набошад , ва дар ҳаёт ва пас аз вафоти умеди ман азон мунқатиъ нагардад .

آنگاه من خود به چه سبب این خیانت اندیشم؟ که محل و منزلت آن ندارم که از سِمَت عبودیت أنفَت دارم و طمع کارهای بزرگ و درجات بلند بر خاطر گذرانم. و هر چند مَلک را بنده ام آخر مرا از عدل عالَم آرای او نصیبی باید، که محروم گردانیدنِ من از آن جایز نباشد، و در حیات و پس از وفات، امید من از آن منقطع نگردد.