Маликоу подшоҳо ! дар ин лаҳза ва дар ин соъат , туҳафи тҳёту салоати салавот ба равони поки Сайиди алмрслин , чароғи осмону замин , Муҳамади расӯли аллоҳ дар расон , байзаҳои аъмол ниҳодаем бар хошок аз осеби чанголи гурбаи шаҳвати нигоҳи дор . Моҳрӯёни амал , коҳрбоиӣ доранд дар дили мо , худовандо ! моро ҳонгӣу қӯтии бахш то рабӯда нашавад . Тан шӯра гашта мо рака аз оби шӯри ҳирс , шӯра гаштааст , ба тавфиқи муҷоҳида , поку таййиби гардон . Дили мо рака аз хайли хаёли васвасаҳо пой кӯб гаштааст , ба борони тавфиқу Хизри тоъоти музайяни гардон . Тобаи табъи моро аз садамаи санги сангини дилони нигоҳи дор . Ба вақти марг чун мурғи ҷони мо аз қФси қолаб , берун хоҳад рафтан , шохҳои дарахти сабзи саодат , мурғи рӯҳи моро бинмо тодри орзӯии он , пару бол хуш бузанд ва ба нишот бе икроҳи беруни пурд .

ملکا و پادشاها! در این لحظه و در این ساعت، تحف تحیات و صلات صلوات به روان پاک سید المرسلین، چراغ آسمان و زمین، محمد رسول الله در رسان، بیضه‌های اعمال نهاده‌ایم بر خاشاک از آسیب چنگال گربهٔ شهوت نگاه دار. ماهرویان عمل، کاهربایی دارند در دل ما، خداوندا! ما را هنگی و قوتی بخش تا ربوده نشود. تن شوره گشتهٔ ما راکه از آب شور حرص، شوره گشته است، به توفیق مجاهده، پاک و طیب گردان. دل ما راکه از خیل خیال وسوسه‌ها پای کوب گشته است، به باران توفیق و خضر طاعات مزین گردان. تابهٔ طبع ما را از صدمهٔ سنگ سنگین دلان نگاه دار. به وقت مرگ چون مرغ جان ما از قفص قالب، بیرون خواهد رفتن، شاخهای درخت سبز سعادت، مرغ روح ما را بنما تادر آرزوی آن، پر و بال خوش بزند و به نشاط بی اکراه بیرون پرد.

Ки : « волноштоти ншто » . Ифтитоҳи мақолот ба ҳадисӣ кунем аз аҳодӣси Мустафавии салавоти аллоҳи алайҳи лақади ҷоءи фӣ « дрри алохбор » ан алнабӣ алмхтори алайҳи афзали алслўот ва аълоҳоу акмали алтҳёту асноҳои анаи қоли лҳорсаҳи сабоҳи явм : « Киеви асбҳт ё ҳориса ? қол : асбҳти мўмнои қол : ани лкли ҳақи ҳқиқаҳи Фмои ҳқиқаҳи аимонк ? қол : азлати нафасии ани алднёи Фозмоءти нҳорӣу асҳрти Лайлии Фкоءнии анзри илои арши рабии борзои вконии анзри илои аҳли алҷнаҳи итзоўрўну илои аҳли алнори итғоўўни Фқол алнабӣ : « асбти Фолзм » сами ақбли илои асҳобау қол : « ҳозои ъбдои нури аллоҳи қалбаи бнўри ҷалола » . Сайиди алмрслин , чароғи осмону замини слии аллоҳи алайҳу силами рӯзии миён ёрон нишаста буд рӯй , ба ҳориса кард ва гуфт : эй ҳориса ! имрӯз чун бархестӣ аз хоб ? гуфт : муъмин бархестам . Муъмини ростӣ , муъмини ҳақиқӣ , муъмини бегмону тақлид .

که: «والناشطات نشطا». افتتاح مقالات به حدیثی کنیم از احادیث مصطفوی صلوات الله علیه لقد جاء فی «دُرر الاخبار» عن النبی المختار علیه افضل الصلوات و اعلاها و اکمل التحیات و اسناها انه قال لحارثه صباح یوم: «کیف اصبحت یا حارثه؟ قال: اصبحت مومناً قال: ان لکل حق حقیقه فما حقیقة ایمانک؟ قال: عزلت نفسی عن الدنیا فاظماءت نهاری و اسهرت لیلی فکاءنی انظر الی عرش ربی بارزاً وکانی انظر الی اهل الجنه یتزاورون و الی اهل النار یتغاوون فقال النبی: «اصبت فالزم» ثم اقبل الی اصحابه و قال: «هذا عبدا نوّر الله قلبه بنور جلاله». سید المرسلین، چراغ آسمان و زمین صلی الله علیه و سلم روزی میان یاران نشسته بود روی، به حارثه کرد و گفت: ای حارثه! امروز چون برخاستی از خواب؟ گفت: مؤمن برخاستم. مؤمن راستی، مؤمن حقیقی، مؤمن بیگمان و تقلید.

Пайғомбари слии аллоҳи алайҳу силами Фрмўдкаҳ : ҳар ростиро нишонеаст ва ҳар ҳақиқатиро аломатӣаст . Нишони имон ту чист ?

پیغامبر صلی الله علیه و سلم فرمودکه: هر راستی را نشانی است و هر حقیقتی را علامتی است. نشان ایمان تو چیست؟

Гуфт : ё расӯли аллоҳ ! ман аз дунё давр шудам ки дунёро дом ғурур дидаму ҳиҷоб нур дидам . Ба рӯз , ташна сабр кардаму шаб , бедор будам ва ин соъати муайяни арши раҳмонро ба чашми зоҳири мибинм , чунонкии халқ , осмонро мебенанду аҳли биҳиштро мибинм ба ин чашми зоҳир , миёни биҳишти якдигарро зиёрат мекунанд ва канор мегиранду аҳли дӯзахро бо ин чашм май байнам ки ғарив мекунанду фарёдашон ба гӯши зоҳир май шинавам .

گفت: یا رسول الله! من از دنیا دور شدم که دنیا را دام غرور دیدم و حجاب نور دیدم. به روز، تشنه صبر کردم و شب، بیدار بودم و این ساعت معین عرش رحمان را به چشم ظاهر میبینم، چنانکه خلق، آسمان را میبینند و اهل بهشت را میبینم به این چشم ظاهر، میان بهشت یکدیگر را زیارت میکنند و کنار می‌گیرند و اهل دوزخ را با این چشم می‌بینم که غریو می‌کنند و فریادشان به گوش ظاهر می‌شنوم.

Расӯли слии аллоҳи алайҳ ва силам фармуд : « асбти Фолзм » : ёфтӣ , роҳ рост дидӣ . Ончӣ мебинӣ ҳам бар ин равиш муҳкам бош , то ончӣ дидӣ мақом ту шаваду малик ту шавад , зеро дидан дигарасту малик шудани дигар . Баъд аз он расӯли слии аллоҳу алайҳу силами рӯ ба ёрон кард ва фармуд : « ҳозои абди нури аллоҳи қалбаи бнўри ҷалола » : ин банда , он бандааст ки худои ъзўи ҷл .

رسول صلی الله علیه و سلم فرمود: «اصبت فالزم»: یافتی، راه راست دیدی. آنچه میبینی هم بر این روش محکم باش، تا آنچه دیدی مقام تو شود و ملک تو شود، زیرا دیدن دیگر است و ملک شدن دیگر. بعد از آن رسول صلی الله و علیه و سلم رو به یاران کرد و فرمود: «هذا عبد نوّر الله قلبه بنور جلاله»: این بنده، آن بنده است که خدای عزو جل.

Чашми дили ин мардро серума маърифат кашидаасту чашму дил ӯро мунаввар гардонидааст .

چشم دل این مرد را سرمهٔ معرفت کشیده است و چشم و دل او را منور گردانیده است.

Чун ҳорисаи тоъати худро пеш оварад ки рӯз ба рӯза будаму шаби бедор ва аз дунё давр шудам то инҳо дидам ва шунидам , ончии халқи нмибиннду нмишнўнд , расӯли слии аллоҳи алайҳу силам ба лутф ӯро бедор кард ки намози худро мубин , ниёзи худро магӯ , он ба анояту бахшиши ҳақи дон .

چون حارثه طاعت خود را پیش آورد که روز به روزه بودم و شب بیدار و از دنیا دور شدم تا اینها دیدم و شنیدم، آنچه خلق نمیبینند و نمیشنوند، رسول صلی الله علیه و سلم به لطف او را بیدار کرد که نماز خود را مبین، نیاز خود را مگو، آن به عنایت و بخشش حق دان.

Боз сипедӣ парид аз дасти шоҳ ба дастурии бргўшаҳ бом нишаст . Тифлон дар фару ҷамоли он боз ҳайрон шуданд . Тии тӣ ва тўтў мекунанд ва аз даври мипндорнд ки он бози султон , аз баҳри тии тӣу тўтўӣ эшон нишастааст . Ндонанд ки он боз ба анояти подшоҳ ба гӯшаи он вайрона нишастааст . « нури аллоҳи қалбаи бнўри ҷалола » яъне магӯ ки рӯз чунин кардаму шаб чунон кардам , ало бигӯ ки он худовандӣ ки рӯзро мунаввар карду шабро мастир кард ба анояти хешу бахшиши хеш бар дилу дидەи ман раҳмат кард .

باز سپیدی پرید از دست شاه به دستوری برگوشهٔ بام نشست. طفلان در فر و جمال آن باز حیران شدند. تی تی و توتو می‌کنند و از دور میپندارند که آن باز سلطان، از بهر تی تی و توتوی ایشان نشسته است. ندانند که آن باز به عنایت پادشاه به گوشهٔ آن ویرانه نشسته است. «نور الله قلبه بنور جلاله» یعنی مگو که روز چنین کردم و شب چنان کردم، الا بگو که آن خداوندی که روز را منور کرد و شب را مستر کرد به عنایت خویش و بخشش خویش بر دل و دیدۀ من رحمت کرد.

« лоткўнўои ман абноءи алъамалу кўнўои ман абноءи алозл » зоҳидӣ аз амал андешанд ки чунин кунем ва чунон кунем . Орифон аз азал андешанд ки ҳақ чунин кард ва чунон кард ва азҳоиу ҳўии амал худ наяндешанд .

«لاتکونوا من ابناء العمل و کونوا من ابناء الازل» زاهدان از عمل اندیشند که چنین کنیم و چنان کنیم. عارفان از ازل اندیشند که حق چنین کرد و چنان کرد و از های و هوی عمل خود نیندیشند.

« алзоҳди иқўли Киеви аснъу алъорФи иқўли Киеви иснъ »

«الزاهد یقول کیف اصنع و العارف یقول کیف یصنع»

Зоҳид мегуяд : оҳи оҳ чаҳ кунам ман ? ориф мегуяд : оҳ то ӯ чаҳ кунад ?

زاهد می گوید: آه آه چه کنم من؟ عارف می‌گوید: آه تا او چه کند؟