Бози гирду ҳоли мутриби гӯши дор

باز گرد و حال مطرب گوش‌دار

Зонк оҷизи гашти мутриби зи интизор

زانک عاجز گشت مطرب ز انتظار

Бонг омад мари умрро к-эии умр

بانگ آمد مر عُمَر را کای عُمَر

Бандаи моро зи ҳоҷати бози хар

بندهٔ ما را ز حاجت باز خر

Банда Эй дорем хосу муҳтарам

بنده‌ای داریم خاص و محترم

Сӯии гӯристони ту ранҷа кун қадам

سوی گورستان تو رنجه کن قدم

эй умри бурҷаи зи байти алмоли ом

ای عمر بَرجه ز بیت المالِ عام

Ҳафтсад динор дар каф на тамом

هفتصد دینار در کف نِه تمام

Пеш ӯ бар к-эии ту моро ихтиёр

پیش او بر کای تو ما را اختیار

Ин қадари бустон кунун маъзӯри дор

این قدر بستان کنون معذور دار

Ин қадар аз баҳри абрешими баҳо

این قدر از بهر ابریشم‌بها

Харҷ кун чун харҷ шуд ӣнҷои биё

خرج کن چون خرج شد اینجا بیا

Пас умр зон ҳайбати овози ҷуст

پس عمر زان هیبتِ آواز جَست

То миёнро баҳри ин хизмат бибаст

تا میان را بهر این خدمت ببست

Сӯии гӯристон умр биниҳод рӯ

سوی گورستان عمر بنهاد رو

Дар бағали ҳамён , давон дар ҷусту ҷӯ

در بغل همیان، دوان در جست و جو

Гирди гӯристон дуона шуд басӣ

گرد گورستان دوانه شد بسی

Ғайри он пер , ӯ надид онҷо касе

غیر آن پیر، او ندید آنجا کسی

Гуфт : ин набӯд ! дигар бораи давид

گفت: این نَبْوَد! دگر باره دوید

Мондаи гашту ғайри он пер ӯ надид

مانده گشت و غیرِ آن پیر او ندید

Гуфт ҳақ фармуд моро бандаи ист

گفت حق فرمود ما را بنده‌ایست

Софӣу шоистау фархундаи ист

صافی و شایسته و فرخنده‌ایست

Пери чангӣ кӣ буд хоси худо ?

پیر چنگی کی بود خاص خدا؟

Ҳбзо эй сари пинҳони ҳбзо

حَبَّذا ای سر پنهان حَبَّذا

Бори дигари гирди гӯристони бгшт

بار دیگر گِرد گورستان بگشت

Ҳамчуи он шери шикории гирди дашт

همچو آن شیرِ شکاری گردِ دشت

Чун яқини гашташ ; ки ғайр пер нест

چون یقین گشتش؛ که غیر پیر نیست

Гуфт : дар зулмати дили равшан басӣ аст

گفت: در ظلمت دلِ روشن بسی است

Омад ӯ бо сад адаб онҷо нишаст

آمد او با صد ادب آنجا نشست

Бар умр атса фитоду пери ҷуст

بر عمر عطسه فتاد و پیر جست

Мари умрро дид монад андари шигифт

مر عمر را دید ماند اندر شگفت

Азм рафтан кард ва ларзидан гирифт

عزم رفتن کرد و لرزیدن گرفت

Гуфт дар ботин : худоё аз ту дод !

گفت در باطن: خدایا از تو داد!

Мӯҳтасиб бар пиркӣ чангӣ фитод

محتسب بر پیرکی چنگی فتاد

Чун назари андари рухи он пер кард

چون نظر اندر رخ آن پیر کرد

Дид ӯро шармсор ва рӯй зард

دید او را شرمسار و روی‌زرد

Пас умр гуфташ матарс аз ман марам

پس عمر گفتش مترس از من مَرَم

Ки ти бишоратҳо з ҳақ оварда ам

که‌ت بشارتها ز حق آورده‌ام

Чанд яздони мадҳати хуй ту кард

چند یزدان مِدْحَتِ خوی تو کرد

То умрро ошиқ рӯй ту кард

تا عُمَر را عاشقِ روی تو کرد

Пеш ман биншину маҳҷӯрии мсоз

پیش من بنشین و مهجوری مساز

То ба гӯшт гӯям аз иқболи роз ;

تا به گوشَت گویم از اقبال راز؛

Ҳақ саломат мекунад , май прсдт

حق سلامت می‌کند، می‌پرسدت

Чунӣ аз ранҷу ғамон беҳадат ?

چونی از رنج و غمان بی‌حَدَت؟

Нак қуроза чанд абрешими баҳо

نک قُراضهٔ چند ابریشم‌بها

Харҷ кун инроу бози ӣнҷои биё

خرج کن این را و باز اینجا بیا

Пери ларзони гашт чун инро шунид

پیر لرزان گشت چون این را شنید

Даст мехойид ва бар худ май тпид

دست می‌خایید و بر خود می‌طپید

Бонг мезад к-эии худоӣ бе назир

بانگ می‌زد کای خدای بی‌نظیر

Бас ! ки аз шарм об шуд бечораи пер

بس! که از شرم آب شد بیچاره پیر

Чун басӣ бигирист ва аз ҳад рафт дард

چون بسی بگریست و از حد رفت درد

Чангро зад бар замин ва хирад кард

چنگ را زد بر زمین و خُرد کرد

Гуфт Эй бӯда ҳиҷобам аз илоҳ

گفت ای بوده حجابم از اله

эй марои ту роҳи зан аз шоҳи роҳ

ای مرا تو راه‌زن از شاه‌راه

эй бихӯрада хӯни ман ҳафтод сол

ای بخورده خونِ من هفتاد سال

эй з ту рӯем сияҳи пеши камол

ای ز تو رویم سیه پیشِ کمال

эй худоӣ бо атоӣ бо вафо

ای خدای با عطای با وفا

Раҳм кун бар умри рафта дар ҷафо

رحم کن بر عُمْرِ رفته در جفا

Дод ҳақи умрӣ ки ҳар рӯзӣ аз он

داد حق عمری که هر روزی از آن

Кас надонад қимати он дар ҷаҳон

کس نداند قیمت آن در جهان

Харҷ кардам умри худро дам бидам

خرج کردم عمر خود را دم بدم

Дар дамидам ҷумларо дар зеру Бам

در دمیدم جمله را در زیر و بم

Оҳ каз ёди раҳу пардаи Ироқ

آه کز یاد ره و پردهٔ عراق

Рафт аз ёдами дами талхи фироқ

رفت از یادم دمِ تلخِ فراق

Вой казтарӣ зери афканди хирад

وای کز تری زیر افکند خُرد

Хушк шуд кишти дили ман дил бамурд

خشک شد کِشت دل من دل بمرد

Вой каз овози ин бист ва чаҳор

وای کز آواز این بیست و چهار

Корвон бигузашт ва бега шуд наҳор

کاروان بگذشت و بیگه شد نهار

эй худои фарёди зини Фрёдхўоаҳ

ای خدا فریاد زین فریادخواه

Дод хоҳам на зи каси зини додхоҳ

داد خواهم نه ز کس زین دادخواه

Дод худ аз кас наёбам ҷузи магар

داد خود از کس نیابم جز مگر

Зонк ӯ аз ман ба ман наздиктар

زانک او از من به من نزدیکتر

Кин манӣ аз вай расад дами дами маро

کاین منی از وی رسد دم دم مرا

Пас варои байнам чу ин шуд кам маро

پس ورا بینم چو این شد کم مرا

Ҳамчуи он кӯ бо ту бошад зршмр

همچو آن کو با تو باشد زرشُمَر

Сӯй ӯ дорӣ , на сӯии худ назар

سوی او داری، نه سوی خود نظر