Гуфт амири алмؤмнин бо он ҷавон

گفت امیر المؤمنین با آن جوان

Ки ба ҳангоми набард эй паҳлавон

که به هنگام نبرد ای پهلوان

Чун хдўи андохтӣ дар рӯй ман

چون خدو انداختی در روی من

Нафас ҷанбед ва таба шуд хуии ман

نفس جنبید و تبه شد خوی من

Ним баҳр ҳақ шуд ва нимӣ ҳаво

نیم بهر حق شد و نیمی هوا

Ширкати андари кор ҳақ набӯд раво

شرکت اندر کار حق نبود روا

Ту нигоридаи кафи мўлистӣ

تو نگاریدهٔ کف مولیستی

Он ҳақӣ карда ман нестӣ

آنِ حقی کردهٔ من نیستی

Нақши ҳақро ҳам ба амри ҳақи шикан

نقش حق را هم به امر حق شکن

Бар зҷоҷаҳи дӯсти санги дӯсти зан

بر زجاجهٔ دوست سنگ دوست زن

Габр ин бишунид ва нурӣ шуд падед

گبر این بشنید و نوری شد پدید

Дар дил ӯ то ки зуннорӣ бурид

در دل او تا که زناری برید

Гуфт ман тухм ҷафо ме коштам

گفت من تخم جفا می‌کاشتم

Ман туро навъе дигар пиндоштам

من ترا نوعی دگر پنداشتم

Ту тарозуӣ аҳдхў бӯда Эй

تو ترازوی احدخو بوده‌ای

Бали забона ҳар тарозу бӯда Эй

بل زبانهٔ هر ترازو بوده‌ای

Ту табору асл ва хешам бӯда Эй

تو تبار و اصل و خویشم بوده‌ای

Ту фурӯғи шамъ кешам бӯда Эй

تو فروغ شمع کیشم بوده‌ای

Ман ғуломи он чароғи чашми ҷӯ

من غلام آن چراغ چشم‌جو

Ки чароғати равшании пзрФти азу

که چراغت روشنی پذرفت ازو

Ман ғуломи мавҷи он дарёии нур

من غلام موج آن دریای نور

Ки чунин гавҳар бар орад дар зуҳӯр

که چنین گوهر بر آرد در ظهور

Арза кун бар ман шаҳодатро ки ман

عرضه کن بر من شهادت را که من

Мар туро дидам сарафрози змн

مر ترا دیدم سرافراز زمن

Қурби панҷаи каси зи хешу қавм ӯ

قرب پنجه کس ز خویش و قوم او

Ошиқонаи сӯй дайн карданд рӯ

عاشقانه سوی دین کردند رو

ӯ ба теғи ҳалами чандини ҳалқ ро

او به تیغ حلم چندین حلق را

Вои харид аз теғу чандини халқ ро

وا خرید از تیغ و چندین خلق را

Теғи ҳалам аз теғи оҳани тезтар

تیغ حلم از تیغ آهن تیزتر

Бали зи сад лашкари зафари ангезтар

بل ز صد لشکر ظفر انگیزتر

эй дариғо луқмае ду хӯрда шуд

ای دریغا لقمه‌ای دو خورده شد

Ҷӯшаши фикрат аз он афсурда шуд

جوشش فکرت از آن افسرده شد

Гандумии хуршеди одамро кусуф

گندمی خورشید آدم را کسوف

Чун занби шъшоъи бадариро хусуф

چون ذنب شعشاع بدری را خسوف

Инат лутфи дил ки аз як мушти гул

اینت لطف دل که از یک مشت گل

Моҳ ӯ чун мешавад парвини гусал

ماه او چون می‌شود پروین‌گسل

Нон чу маънӣ буд хӯрдаш суд буд

نان چو معنی بود خوردش سود بود

Чунк сӯрати гашти ангезади ҷҳўд

چونک صورت گشت انگیزد جحود

Ҳамчуи хори сабз коштар ме хӯрд

همچو خار سبز کاشتر می‌خورد

Зон хӯриши сад нафъу лиззат май барад

زان خورش صد نفع و لذت می‌برد

Чунк он сабзяш рафту хушки гашт

چونک آن سبزیش رفت و خشک گشت

Чун ҳамонро мехӯрд уштури зи дашт

چون همان را می‌خورد اشتر ز دشت

намедаранд кому линҷаш эй дареғ

می‌دراند کام و لنجش ای دریغ

Кончнони вирди мураббии гашти теғ

کانچنان ورد مربی گشت تیغ

Нон чу маънӣ буд , буд он хори сабз

نان چو معنی بود، بود آن خار سبز

Чунк сӯрат шуд кунун хушкасту гбз

چونک صورت شد کنون خشکست و گبز

Ту бидон одат ки ӯро пеши азин

تو بدان عادت که او را پیش ازین

Хӯрда будӣ эй вуҷӯди нозанин

خورده بودی ای وجود نازنین

Бар ҳамон бӯ май хурии ин хушк ро

بر همان بو می‌خوری این خشک را

Баъд аз он комихти маънӣ бо срӣ

بعد از آن کامیخت معنی با ثری

Гашти хокомезу хушку гӯшт бар

گشت خاک‌آمیز و خشک و گوشت‌بر

Зон гиёҳ акнӯн бипарҳез эй шутур

زان گیاه اکنون بپرهیز ای شتر

Сахт хок олуд меояд сухан

سخت خاک‌آلود می‌آید سخن

Об тира шуд сар чаҳ банд кун

آب تیره شد سر چه بند کن

То худояши бози соф ва хуш кунад

تا خدایش باز صاف و خوش کند

ӯ ки тира кард ҳам софаш кунад

او که تیره کرد هم صافش کند

Сабри оради орзӯро на шитоб

صبر آرد آرزو را نه شتاب

Сабр кун валлоҳи аълами болсўоб

صبر کن والله اعلم بالصواب