Макри дигари он вазир аз худ бибаст

مکر دیگر آن وزیر از خود ببست

Ваъзро бгзошт ва дар хилват нишаст

وعظ را بگذاشت و در خلوت نشست

Дар мурӣдон дар фиканд аз шавқи сӯз

در مریدان در فکند از شوق، سوز

Буд дар хилвати чиҳил панҷоҳ рӯз

بود در خلوت چهل پنجاه روز

Халқ девона шуданд аз шавқ ӯ

خلق دیوانه شدند از شوقِ او

Аз фироқи ҳолу қолу завқ ӯ

از فراقِ حال و قال و ذوقِ او

Лобау зорӣ ҳаме карданд ва ӯ

لابه و زاری همی کردند و او

Аз риёзат гашта дар хилвати дўтў

از ریاضت گشته در خلوت دوتو

Гуфта эшон нест моро бе ту нур

گفته، ایشان نیست ما را بی تو نور

Беъсокш чун буд аҳволи кӯр

بی عصاکش چون بود احوالِ کور

Аз сари икром ва аз баҳри худо

از سَرِ اکرام و از بهر خدا

Беш азин моро мадор аз худ ҷудо

بیش ازین ما را مدار از خود جدا

Мо чу тФлоним ва моро дояи ту

ما چو طفلانیم و ما را دایه تو

Бар сар мо густарон он сояи ту

بر سر ما گستران آن سایه تو

Гуфт ҷонам аз муҳибон давр нест

گفت جانم از مُحِبّان دور نیست

Лек берун омадан дастур нест

لیک بیرون آمدن دستور نیست

Он амирон дар шафоат омаданд

آن امیران در شفاعت آمدند

Ваон мурӣдон дар шноът омаданд

وان مریدان در شَناعت آمدند

Кин чаҳ бадбахтӣаст моро эй Карим

کین چه بدبختیست ما را ای کریم

Аз дилу дайни мондаи мо бе ту ятем

از دل و دین مانده ما بی تو یتیم

Ту баҳона мекунӣ ва мо зи дард

تو بهانه می‌کنی و ما ز دَرد

намезанем аз сӯзи дили дамҳои сард

می‌زنیم از سوزِ دل دمهای سرد

Мо ба гуфтори хушат ху карда ем

ما به گفتار خوشت خو کرده‌ایم

Мо зи шери ҳикмати ту хӯрда ем

ما ز شیر حکمتِ تو خورده‌ایم

Аллоҳи аллоҳи ин ҷафо бо мо макун

الله الله این جفا با ما مکن

Хайр кун имрӯзро фардо макун

خیر کن امروز را فردا مکن

намедиҳад дили мари турои кин бе дилон

می‌دهد دل مر ترا کین بی‌دلان

Бе ту гирданд охир аз бе ҳосилон

بی تو گردند آخر از بی‌حاصلان

Ҷумла дар хушкӣ чу моҳӣ май тпнд

جمله در خشکی چو ماهی می‌طپند

Обро бигушо зи ҷӯ бар дори банд

آب را بگشا ز جو بر دار بند

эй ки чун ту дар замона нест кас

ای که چون تو در زمانه نیست کس

Аллоҳи аллоҳи халқро фарёди рас

الله الله خلق را فریاد رس